เด็กหญิงกะพริบดวงตากลมโต ก่อนถามต่อว่า “แม่ แล้วพ่อจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอ?”
แววตาใสกระจ่างของเด็กหญิงเปี่ยมด้วยความปรารถนา เธอเฝ้าหวังเหลือเกินว่าจะมีพ่อสักคน
ตอนเข้าอนุบาล เพื่อน ๆ ต่างพูดว่าเธอไม่มีพ่อ ทุกครั้งเธอจนปัญญาจะโต้แย้ง ได้แต่หลบอยู่มุมห้อง เงียบ ๆ และอดทนต่อเสียงหัวเราะเยาะเหล่านั้น
เด็กหญิงอยากมีพ่อเหมือนคนอื่น ๆ เหลือเกิน อยากให้พ่ออุ้มเธอขึ้นสูง ๆ แล้วหอมแก้มทุกครั้ง
หลิ่วอิงอิงเห็นความปรารถนาในดวงตาของลูกสาว หัวใจก็ปวดร้าว คำถามแบบนี้เธอไม่รู้ว่าถูกถามมาแล้วกี่ครั้ง แต่ก็ทำใจดับความหวังของลูกไม่ลง
เธอก้มหน้าลงจูบเด็กหญิงเบา ๆ แล้วพูดว่า “ต่อไปพ่อจะต้องกลับมาแน่ ถึงตอนนั้นพ่อจะเอาของขวัญมาให้โค่วโค่วเยอะแยะเลย”
“แม่ พูดจริงเหรอ?”
ดวงตาของเด็กหญิงเปล่งประกาย แก้มน้อย ๆ เต็มไปด้วยความหวัง
หลิ่วอิงอิงยิ้มขื่น รู้ดีว่าเรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว อีกฝ่ายก่อคดีร้ายแรงจนถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกคุมขังอยู่ที่ไหน แล้วจะกลับมาได้อย่างไร?
ต่อให้กลับมา เธอก็ไม่มีวันให้อภัยเขา
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังปลอบลูกว่า “อืม แม่จะหลอกโค่วโค่วทำไมล่ะ?”
“เอาละ กลับบ้านกันเถอะ!”
“อืม โค่วโค่วจะเชื่อฟังแม่”
เด็กหญิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น รถแล่นไปตามถนนคดเคี้ยว ก่อนจะลับหายไปตรงปลายทาง
เมื่อคนจากไปแล้ว ต่อให้มีความรักมากเพียงใด ก็ไม่มีโอกาสเอ่ยออกมาอีก ทำได้เพียงทิ้งความเสียใจไว้ชั่วนิรันดร์