รับเป็นศิษย์!
ขอเพียงเย่ฮวารับเป็นศิษย์ของอาจารย์ใหญ่ เขาก็จะเป็นพี่ใหญ่!
พี่ใหญ่ก็เหมือนพ่อ ถึงเวลานั้นเขามีวิธีจัดการเย่ฮวาอีกมากมาย!
ไม่ต้องพูดถึงการยกเลิกสัญญา ต่อไปในสถาบัน เขาถังซานจะเป็นพี่ชายที่ชอบด้วยกฎหมายของเย่ฮวา การกดหัวเขาไว้ก็เป็นเรื่องธรรมดา
มีทรัพยากร เขาได้ก่อน!
มีสาวงาม เขามาก่อน!
ถึงแม้จะเป็นสิ่งที่อาจารย์เพิ่งบอกเขา เกี่ยวกับแหวนวิญญาณที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับนักปราบวิญญาณ เขาก็ต้องได้ก่อน!
จริงด้วย อาจารย์ยังรักเขาอยู่!
"น้องชาย" ถังซานถึงกับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม "ต่อไปเราจะเป็นพี่น้องร่วมสำนักเดียวกัน เรื่องไม่สบายใจก่อนหน้านี้ ให้มันผ่านไปเถอะ!"
ถังซานแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ขุดหลุมพรางขนาดใหญ่ไว้ให้เย่ฮวา
ยวี่เสี่ยวกังพยักหน้าอย่างพอใจกับท่าทีของถังซาน สมกับเป็นเสี่ยวซาน ใจกว้างจริงๆ
ถ้าเย่ฮวายังจับจ้องเรื่องนั้นไม่ปล่อย กลับจะดูเป็นคนใจแคบ
สายตาของเขากลับมามองที่เย่ฮวา รอคอยคำตอบของเขา
ดวงตาของอาจารย์ซูเป็นประกาย รีบเข้าไปใกล้ "นักเรียนเย่ฮวา อาจารย์ใหญ่แม้พลังวิญญาณจะไม่สูง แต่ความสามารถทางทฤษฎีของเขา ในวงการนักปราบวิญญาณทั้งหมดก็มีชื่อเสียง"
"เขายอมรับคุณเป็นศิษย์ เป็นบุญวาสนาของคุณนะ!"
"อีกอย่าง" ยวี่เสี่ยวกังรับคำพูดอย่างเป็นธรรมชาติ "สัญญาระหว่างพวกเธอ เห็นแก่หน้าของฉัน ขอยุติไว้แค่นี้ เป็นอย่างไร?"
ถึงคราวเปิดเผยเจตนาร้าย!
ผู้คนรอบข้างตะลึง!
อาจารย์ซูตาโต!
แต่เขาพูดออกไปแล้ว จะถอนคำพูดก็ไม่ได้ ทำได้เพียงสีหน้าเขียวคล้ำจ้องไปที่ยวี่เสี่ยวกัง
ไอ้สารเลว! อยู่ที่สถาบันกินอยู่เฉยๆ มีแต่ทฤษฎี แต่ไม่ยอมสอนหนังสือ!
ที่แท้คิดว่าเธอเปลี่ยนไปเพราะรับศิษย์เอง ตอนนี้ดูแล้ว... ฮึฮึ ไร้สาระสิ้นดี!
ในที่สุดเย่ฮวาก็หันกลับมา หัวเราะเยาะในใจ
ไม่เลว สมกับเป็นอาจารย์ใหญ่ มีเหตุผลชวนฟังเป็นชุดๆ!
คนหน้าไหว้หลังหลอกอันดับสองแห่งโตวหลัว สมชื่อจริงๆ!
[ติ๊ง——]
[ตรวจพบว่าผู้ครอบครองถูกอาจารย์ใหญ่และถังซานแอบวางแผน เกิดภารกิจชั่วคราว]
[ชื่อภารกิจ: ทำให้อาจารย์ใหญ่ถุยเลือด]
[เนื้อหาภารกิจ: เผชิญหน้ากับกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของคนหน้าไหว้หลังหลอกพวกนี้ จงใช้ทุกวิถีทางทำให้เขาถุยเลือด]
[รางวัลภารกิจ: กำไลหยกเขียว (เครื่องนำพาวัตถุวิญญาณ พื้นที่ไร้ขีดจำกัด)]
[คำอธิบายภารกิจ: ต้นไม้ไม่มีเปลือกต้องตายอย่างแน่นอน คนไม่รู้จักอายครองโลก จงทำให้ไอ้คนหลอกลวงทรัพย์สินและความรักได้รับผลกรรม!]
เย่ฮวาไม่แสดงทีท่า ปิดหน้าต่างภารกิจของระบบอย่างเงียบๆ
เขามองใบหน้าที่อ่อนโยนของยวี่เสี่ยวกัง แล้วมองความเย่อหยิ่งที่เอ่อล้นในดวงตาของถังซาน ยิ้มบางๆ
"อาจารย์ใหญ่ รับฉันเป็นศิษย์?"
รอยยิ้มของยวี่เสี่ยวกังแข็งค้างเล็กน้อย
"คุณที่แม้แต่วิญญาณต่อสู้ของตัวเอง ยังไม่กล้าแสดงต่อหน้าผู้คน มีสิทธิ์อะไรมาสอนฉัน?"
สีหน้าของยวี่เสี่ยวกังเปลี่ยนไปทันที
อาจารย์ซูขมวดคิ้วมุ่น
เขา... อืม ดูเหมือนจะไม่เคยเห็นอาจารย์ใหญ่แสดงวิญญาณต่อสู้ต่อหน้าผู้คนจริงๆ ด้วย!
อาจารย์ใหญ่ไม่บอกหรือว่าเขามาจากสำนักมังกรอสนีบ้าครอง? ทำไมถึงไม่กล้าแสดงวิญญาณต่อสู้?
วิญญาณต่อสู้ที่แข็งแกร่งของสามสำนักใหญ่ เป็นความภาคภูมิใจตลอดชีวิตนะ!
เมื่อก่อนที่อาจารย์ใหญ่ไม่โอ้อวด เขายังเคารพที่อาจารย์ใหญ่สุขุมไม่เปิดเผย ตอนนี้ดูแล้ว ดูเหมือนจะมีเรื่องซ่อนเร้น?
คำพูดของเย่ฮวายังดำเนินต่อไป ไม่เร่งรีบ เหมือนมีดทื่อเฉือนเนื้อ เจ็บจนแทบตายแต่ก็ไม่ตาย
"สืบเชื้อสายมาจากสำนักมังกรอสนีบ้าครอง สายเลือดที่สืบทอดโดยตรงของสามสำนักใหญ่ ชาติตระกูลสูงส่งเพียงใด"
"เสียดายที่วิญญาณกลายพันธุ์ จากมังกรอสนีบ้าครองกลายเป็นหมู ฉันจำไม่ผิดใช่ไหม?"
"ตดทีหนึ่งก็หมดแรง หนึ่งวันออกโรงได้แค่สามครั้ง 'อาจา~รย์~ใหญ่'?"
ร่างของยวี่เสี่ยวกังสั่นเทาอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือด
"เธอ! เธอ! เธอ!"
"ฉันรู้ได้ยังไง?" เย่ฮวาโบกมือ "ไม่สำคัญหรอก!"
"ที่สำคัญคือ ที่ฉันพูดผิดไหม? วิญญาณต่อสู้ของคุณเป็นหมูหรือเปล่า?"
"คุณถูกไล่ออกจากสำนักมังกรอสนีบ้าครอง เพราะวิญญาณกลายพันธุ์ เป็นที่อับอายของวงศ์ตระกูล ใช่ไหม?"
คราวนี้เสียงกระซิบกระซาบบนสนาม กลายเป็นเสียงอื้ออึงทันที!
"ศิษย์ที่ถูกสำนักมังกรอสนีบ้าครองทิ้ง?"
"วิญญาณกลายพันธุ์เป็นหมู? จริงหรือเปล่า?"
"เขาไม่กล้าแสดงวิญญาณต่อสู้ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้จริงๆ สินะ?"
"แม่เจ้า คนไร้ค่าที่ถูกสำนักไล่ออก กลับมาสวมรอยเป็นอาจารย์ใหญ่ในสถาบัน?"
สีหน้าของยวี่เสี่ยวกังเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง จากแดงเป็นม่วง ริมฝีปากสั่นระริก อกกระเพื่อมอย่างรุนแรง
เขาอยากเถียง
เขาอยากพูดว่าเย่ฮวาพูดจาไร้สาระ
แต่เขาไม่กล้า!
ที่อีกฝ่ายพูดเป็นเรื่องจริง!
ตอนที่ลั่วซานเปาถูกปล่อยออกมา ก็คือรูปร่างหมู!
หมูสีม่วงอ่อน ตัวกลมๆ หูใหญ่เหมือนพัด!
อาจารย์ใหญ่ผู้ยิ่งใหญ่ วิญญาณต่อสู้เป็นหมูที่ตดทีก็หมดแรง?
ภาพนี้ ถ้าแสดงต่อหน้านักเรียนหลายสิบคน ชีวิตเขายวี่เสี่ยวกังก็จบสิ้น!
ไม่ต้องพูดถึงการเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนนักปราบวิญญาณระดับต้นนั่วติงต่อ วงการนักปราบวิญญาณทั้งหมดจะไม่มีใครมองเขาเข้าตาอีก!
และการลังเลของเขา กลับทำให้คำพูดของเย่ฮวาเป็นจริงสมบูรณ์!
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนที่เย่ฮวาถูกสงสัย เขาไม่ลังเลเลยที่จะแสดงวิญญาณต่อสู้!
ถ้าอาจารย์ใหญ่จะโปร่งใส ก็แค่แสดงวิญญาณต่อสู้ก็จบ!
สิ่งนี้ปลอมไม่ได้ เห็นชัดๆ!
ดวงตาของอาจารย์ซูหรี่ลง สีหน้าเคร่งขรึม
ถ้าอาจารย์ใหญ่ไร้ค่าจริงๆ แบบนี้ เขาต้องไปรายงานกับอาจารย์ใหญ่ให้ดีๆ!
วิญญาณตด? สามครั้งก็หมดแรง?
คนไร้ค่าแบบนี้ จะเป็นอาจารย์รับเชิญได้อย่างไร!
"รับฉันเป็นศิษย์?" เย่ฮวาเยาะเย้ยและจ้วงซ้ำ "คุณจะสอนอะไรฉันได้?"
"สอนฉันตดยังไง?"
"ทำให้ศัตรูตายเพราะเหม็น?"
ปะทัก!!!
ในหมู่นักเรียนที่ยืนดู มีคนทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะนั้นเหมือนเปิดประตูระบายน้ำ เสียงหัวเราะรอบข้างดังขึ้นเป็นระลอก ไม่ขาดสาย
"ฮ่าๆๆ สอนตด!"
"อาจารย์ใหญ่? เรียกว่าอาจารย์ตดยังเหมาะสมกว่า!"
"ฉันก็ว่าเขาทำหน้าตายๆ แสร้งวางมาดอะไรกัน ที่แท้ก็เป็นแค่คนไร้ค่าที่ถูกไล่ออกมา!"
ยวี่เสี่ยวกังยืนอยู่ที่เดิม สีเลือดสุดท้ายบนใบหน้าจางหายไปจนหมดสิ้น
ในลำคอของเขามีเสียงประหลาดดังออกมา เหมือนมีอะไรบางอย่างถูกบีบออกมาจากช่องอกอย่างแรง
แล้วร่างของเขาก็โก่งโค้งทันที——
อ๊าก!
เลือดสดพุ่งออกจากปาก!
กระเด็นลงบนพื้นอิฐสีเขียวของสนาม แดงฉานเสียดแทงตา!
"อาจารย์!"
ถังซานร้องตกใจ รีบวิ่งเข้าไปประคองยวี่เสี่ยวกัง
แต่ร่างของยวี่เสี่ยวกังอ่อนปวกเปียกไปแล้ว ถ้าไม่ใช่ถังซานตาดีไวกว่ารองรับไว้ 'อาจารย์ใหญ่' คนนี้คงล้มพับลงไปกับพื้นแล้ว
เย่ฮวามองคราบเลือดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหาย
เขาไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินออกไป
เมื่อจุดประสงค์สำเร็จแล้ว เขาก็ไม่อยากพูดจาไร้สาระกับยวี่เสี่ยวกัง
ด้านหลังมีเสียงตะโกนด้วยความโมโหของถังซาน และเสียงอึกทึกอลหม่านของนักเรียน แต่เย่ฮวาไม่สนใจ
เขายังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ!
[ติ๊ง——]
[ภารกิจ "ทำให้อาจารย์ใหญ่ถุยเลือด" สำเร็จ]
[กำลังแจกรางวัล...]
[กำไลหยกเขียวได้รับแล้ว]
วินาทีถัดมา บนข้อมือของเย่ฮวา มีกำไลหยกสีเขียวมรกตที่งดงามโปร่งใสปรากฏขึ้น
"อืม ดีๆ คราวนี้ไม่ต้องกลัวของจุกจิกไม่มีที่จะใส่แล้ว!"
เย่ฮวายกมือกวาด ทองวิญญาณและเสื้อผ้าในย่ามติดตัว แม้แต่ผ้าห่ม ถูกย้ายเข้าไปในกำไลหยกเขียวทั้งหมด
ร่างกายเบาสบายขึ้นมาทันที ความรู้สึกอึดอัดร้อนอบอ้าวจากผ้าห่มที่ทับถม หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
เย่ฮวาไม่หยุดฝีเท้า เดินตรงไปยังหอพักนักเรียนทุนทำงานที่เจ็ด
ถึงแม้เขาจะตั้งใจเช่าบ้านนอกสถาบัน ไม่พักในหอพักของสถาบัน แต่เขาไม่ได้ลืมเสี่ยวหวู่
ถุงเท้ายาวรัดรูป ผมเปีย ขาเรียวสวย...
ฉวยจังหวะที่เธอยังไม่ได้นอนกับถังซาน ต้องชวนมาอยู่ข้างๆ ก่อน!
เป็นไปตามคาด เพราะเพิ่งถูกถังซานและอาจารย์ใหญ่ถ่วงเวลา เมื่อเย่ฮวาหาหอพักนักเรียนทุนทำงานที่เจ็ดเจอ เสี่ยวหวู่ก็ได้ทุบหวังเซิ่งเละเทะไปแล้ว กลายเป็นหัวโจกของหอที่เจ็ด
ร่างกายที่ยังเล็ก แต่หน้าอกเริ่มมีเค้าลาง ผมเปียสีน้ำตาลห้อยอยู่ด้านหลัง ยังไม่ลืมติดกิ๊บแครอท
ถุงเท้ายาวสีขาวมีลายเส้นสีชมพูเป็นแนวๆ เต็มไปด้วยความงามและเสน่ห์ น่าเอื้อมมือไปสัมผัส เพื่อสัมผัสถึงความละเอียดของเส้นสีชมพูที่พาดผ่านฝ่ามือ
"ฉันยอมรับ" เย่ฮวาสารภาพในใจ "ฉันอยากได้ตัวเธอ ฉันเลวเอง!"
แต่เขานึกไม่ถึง พอเดินเข้าประตูไป เสี่ยวหวู่ก็ขยิบตาให้เขาอย่างขี้เล่น "เอาล่ะ! ผ้าห่มของหัวโจกใหญ่มาแล้ว!"