ข้างบนกำลังทะเลาะกันอีกแล้ว
แม้จะมีพื้นคั่นอยู่ ก็ยังได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างเสียสติของผู้หญิง
ว่างซูเพิ่งตื่นนอน เธอขยี้ตาเบา ๆ เสียงจากชั้นบนก็พลันเงียบลง จากนั้นก็มีเสียงดังสนั่น ชายบนชั้นสองกระแทกประตูเดินออกมาอย่างเดือดดาล เสียงด่าพึมพำค่อย ๆ หายไปในทางเดิน
หมู่บ้านอาคารชุดแสงแดดทรุดโทรมมานาน สิ่งอำนวยความสะดวกก็ล้าหลัง แม้แต่ไฟในทางเดินก็ยังดับสนิท
ว่างซูเปิดประตูออกมา ก็เห็นเงาร่างพร่าเลือนกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงปากบันได
เพื่อนบ้านทั้งสองข้างชินตากับภาพนี้แล้ว ไม่มีใครสนใจเด็กหญิงคนนั้น
ว่างซูโบกมือเรียกเด็กหญิง
เด็กหญิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินเท้าเปล่ามาที่หน้าประตูบ้านว่างซู
สายตาของว่างซูเลื่อนไปตามร่างของเธอ แขนขาผอมบาง ทั้งเท้า มือ แม้แต่ลำคอก็มีรอยถูกทำร้าย
“เสี่ยวหยา กินข้าวหรือยัง”
เด็กหญิงส่ายหน้า มองว่างซูอย่างหวาด ๆ
ว่างซูชวนเธอเข้ามา “ฉันตุ๋นซี่โครงไว้ มากินด้วยกันสิ”
เด็กหญิงลังเลเล็กน้อย เพราะแม่ยังอยู่ในห้อง เธอเป็นห่วงแม่
ว่างซูลูบหัวเธอ “กินให้อิ่มก่อน แล้วค่อยตักอีกถ้วยขึ้นไปให้แม่ก็ได้”
ดวงตาเด็กหญิงเป็นประกาย เธอเดินตามว่างซูเข้าบ้านอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ราวกับลูกหมาตัวน้อย
ว่างซูเข้าไปในครัว ตักซี่โครงใส่ชามแล้วนำไปวางบนโต๊ะในห้องนั่งเล่น จากนั้นก็กลับไปตักข้าวสวยมาให้อีกชาม
“กินเถอะ”
เด็กหญิงกินทีละคำเล็ก ๆ คงเพราะมุมปากมีแผล จึงกินช้ามาก ไม่อาจกินได้อย่างเต็มที่
ว่างซูมองนางเอกของโลกนี้ แทบจินตนาการไม่ออกว่าเด็กหญิงน่ารักตรงหน้า จะเติบโตเป็นครูกู่ผู้มีจิตใจชั่วร้ายได้อย่างไร