ผืนน้ำทะเลสาบวิญญาณถูกสายลมยามเย็นพัดจนเกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ซ้อนกันเป็นชั้น โม่ชิงเอนกายอยู่บนโขดหินเขียวริมทะเลสาบ มือถือคันเบ็ดไม้ไผ่ ตกปลาอย่างไม่ใส่ใจนัก
ไกลออกไป ร่างกลมดิกกำลังขยับเข้ามาริมทะเลสาบทีละก้าว
เมื่อตัวเป่าเดินเข้ามาใกล้ โม่ชิงก็เห็นสภาพของศิษย์น้องตนเองชัดเจนเสียที
ดวงตากลมโตเท่าเม็ดถั่วซึ่งปกติเป็นประกายอยู่เสมอ บัดนี้เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ขอบตายังแดงเรื่อเล็กน้อย ยามเดิน มือข้างหนึ่งกุมเอวด้านหลัง อีกข้างยันลำต้นไม้ข้างกาย ดูราวกับเพิ่งถูกใครบางคนซ้อมเสียยับเยิน ก่อนจะฝืนลุกขึ้นมาได้
เขาทรุดนั่งลงข้างโม่ชิง แต่พอนั่งได้ไม่นานก็ส่งเสียง “ซี๊ด” ก้นเด้งขึ้นมาครึ่งชุ่นก่อนจะตกลงไปอีกครั้ง เนื้อแก้มอวบอูมบนใบหน้าสั่นไหวตามไปด้วย
“เฮ้อ... ศิษย์พี่...” ตัวเป่าเปิดปากด้วยเสียงทอดถอนใจอันแสนคับแค้น “ท่านไม่รู้หรอก คราวนี้ข้าถูกอาจารย์ลงโทษเสียจนยับเยิน!”
โม่ชิงวางคันเบ็ดลง หันมามองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ตัวเป่าไม่ทันสังเกตสีหน้าอันชวนพิกลของศิษย์พี่ เอาแต่ระบายความในใจต่อไป “พออาจารย์เห็นข้า ก็สั่งให้คืนร่างเดิมโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ข้ายังสงสัยอยู่ว่าท่านจะทำอะไร ที่ไหนได้กลับเสกวงล้อกลม ๆ ออกมา แล้วยัดข้าเข้าไปข้างใน! แล้วยังห่วงไฟพวกนั้นอีก! สั่งให้ข้ากระโดดข้ามไปข้ามมา ทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า! กระโดดไม่ดีก็ใช้พลังเวทควบเป็นแส้ฟาดข้าอีก! ข้าวิ่งอยู่ในวงล้อบ้า ๆ นั่นตั้งสามวันสามคืนเต็ม ๆ นะ ศิษย์พี่!”
ยิ่งพูดตัวเป่าก็ยิ่งน้อยใจ น้ำตาแทบจะร่วงลงมา “ท่านว่าอาจารย์ไปเรียนวิธีทรมานคนพิสดารพวกนี้มาจากที่ใดกัน? ก่อนหน้านี้ข้าไม่เห็นรู้เลยว่าท่านมีงานอดิเรกเช่นนี้ด้วย...”
โม่ชิงฟังตัวเป่าระบายความคับแค้น ไหล่ก็สั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา
ตัวเป่ากำลังพูดถึงเรื่องแสนเศร้า ครั้นเห็นศิษย์พี่ไม่เพียงไม่ปลอบใจ แต่กลับหัวเราะออกมา ก็ยิ่งรู้สึกคับแค้นกว่าเดิม