เมื่อกลับถึงวังปี้โหยว โม่ชิงก็ตรงไปยังเถาน้ำเต้าปฐมกำเนิดทันที
เถาน้ำเต้าปฐมกำเนิดเลื้อยพันอยู่บนกิ่งก้านคดงอของต้นไม้เก่าแก่ เถาวัลย์สีม่วงดำมีน้ำเต้ากลมป้อมห้อยอยู่ลูกหนึ่ง ทั้งผลเป็นสีม่วงดำราวหมึก ผิวเปลือกมีลวดลายสีทองละเอียดประณีตตามธรรมชาติ คล้ายวิถีโคจรของดวงดาวที่ถูกแช่แข็งไว้บนเปลือกผล
น้ำเต้าสุกงอมเต็มที่แล้ว ผิวเปลือกเปล่งประกายลึกล้ำแผ่วบาง ภายในมีพลังวิญญาณอันลึกล้ำและแฝงเร้นไหลเวียนอยู่ราง ๆ
โม่ชิงเอื้อมมือเด็ดน้ำเต้าลงมา รู้สึกว่ามันหนักมืออยู่บ้าง ทั้งยังเย็นเยียบ ราวกับใต้เปลือกสีม่วงดำมีแอ่งน้ำเย็นยะเยือกที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงถูกผนึกเอาไว้
เขาไม่รอช้า หมุนตัวกลับไปยังกระท่อมไม้ไผ่ ปิดประตูแล้วนั่งขัดสมาธิ วางน้ำเต้าสีม่วงดำไว้บนตักด้วยสองมือ ก่อนเริ่มหลอมรวมผนึกภายใน
ไม่หลอมก็แล้วไป แต่พอเริ่มหลอมกลับทำให้โม่ชิงตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขาลืมตาขึ้น มองน้ำเต้าสีม่วงดำในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
สี่สิบแปดผนึกครึ่ง
ศาสตราวิญญาณปฐมกำเนิดชั้นยอดทั่วไปมีผนึกได้มากที่สุดเพียงสี่สิบแปดชั้นเท่านั้น นั่นคือขีดจำกัดแล้ว
ทว่าน้ำเต้าสีม่วงดำลูกนี้ นอกจากผนึกปฐมกำเนิดที่สมบูรณ์ทั้งสี่สิบแปดชั้นแล้ว ยังมีผนึกอีกชั้นที่กึ่งจริงกึ่งลวงและไม่สมบูรณ์ ราวกับกระดูกที่ยังเติบโตไม่เต็มที่ มีโครงกระดูกแล้วแต่ยังไม่แข็งแกร่ง เมื่อรวมกันจึงกลายเป็นสี่สิบแปดผนึกครึ่ง
ปฏิกิริยาแรกของโม่ชิงคืออยากถามระบบ แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป ช่วงมือใหม่สิ้นสุดแล้ว ถามระบบต้องเสียค่าใช้จ่าย และด้วยนิสัยของระบบ เรื่องที่เรียกว่า “คำถามระดับสูง” เช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะหักแต้มไปเท่าไร เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เห็นว่าลองไปถามสามผู้บริสุทธิ์ก่อนคุ้มกว่า
แต่เขายังไม่รีบลุกขึ้น ใช้เวลาอีกระยะหนึ่งหลอมผนึกของน้ำเต้าสีม่วงดำเพิ่มอีกหลายชั้น เมื่อหลอมมันไปเรื่อย ๆ ความลับของน้ำเต้าสีม่วงดำก็เผยออกมาต่อหน้าเขาในที่สุด