หลังจากออกจากอารามอู่จวง โม่ชิงก็เหินเมฆมงคล มุ่งหน้าไปยังเขาปู้โจวด้วยความเร็วเต็มกำลัง
ระหว่างทาง เขาก้มมองเมฆมงคลใต้เท้า พลางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงนึกขึ้นได้ว่า ในความทรงจำของเขา เซียนในโลกบรรพกาลที่มีพลังบำเพ็ญอยู่บ้าง ล้วนมีพาหนะคู่ใจเป็นของตนเองทั้งนั้น แล้วจะต้องขี่เมฆเดินทางด้วยตัวเองไปทำไม? ถึงจะเดินทางได้เร็วกว่า แต่ถ้ามีพาหนะสักตัว ก็จะดูมีหน้ามีตากว่าไม่ใช่หรือ?
หากพูดถึงพลัง ตอนนี้เขานับว่าเป็นยอดฝีมือแถวหน้าของโลกบรรพกาลแล้ว ขั้นเซียนทองคำมหาวิถีระดับสูงสุด มหาวิถีสามพันสายบรรลุสมบูรณ์ ธงทั้งห้าทิศรวมกันครบ ไข่มุกโกลาหลอยู่ในมือ อีกทั้งเบื้องหลังยังมีอาจารย์กับอาจารย์ลุงถึงสามคน ซึ่งล้วนเป็นว่าที่ปราชญ์ในอนาคต เขาเองก็เริ่มคิดแล้วว่าควรหาพาหนะคู่ใจให้ตัวเองสักตัวหรือไม่
แต่พอคิดอีกที อาจารย์กับอาจารย์ลุงใหญ่ของเขาก็เหมือนจะไม่มีพาหนะ ส่วนรถประทุนจันทน์หอมเก้ามังกรของอาจารย์ลุงรองก็เป็นเขาที่มอบให้
โคดำของทงเทียนกับโคเขียวของเหลาจื่อ คงได้มาทีหลังตอนออกเดินทางท่องโลกบรรพกาลเพื่อบรรลุเป็นปราชญ์ ดูท่าหลังจากปิดด่านบนเขาปู้โจวคราวนี้เสร็จ เขาคงต้องไปตามหาโคสองตัวนั้นเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นทั้งที่อาจารย์ของเขายังไม่มีพาหนะ เขากลับชิงหามาใช้ก่อน ก็คงไม่เหมาะกระมัง
หลังจากปล่อยความคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อยอยู่นาน ในที่สุดยอดเขาปู้โจวก็ผุดขึ้นตรงสุดขอบสายตา
โม่ชิงร่อนลงจากเมฆ ทันทีที่เท้าทั้งสองแตะพื้นหินเชิงเขา เขายังไม่ทันได้ทอดถอนใจถึงการกลับมายังสถานที่เก่า ก็ถูกผู้บำเพ็ญเผ่าแม่มดกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้เสียก่อน
เงาร่างนับสิบพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง แต่ละคนถือทวนหินกับดาบกระดูก ไออำมหิตพลุ่งพล่านทั่วร่าง รูปร่างสูงใหญ่กำยำ บนผิวหนังมีลวดลายศึกสีแดงคล้ำวาดเอาไว้