เศษซากจากมหาศึกยังไม่ทันมอดดับ ชั้นเปลวเพลิงรอบนอกดาวสุริยันยังคงปั่นป่วน เปลวแสงสีแดงทองที่ถูกกวนจนระส่ำระสายพลิกม้วนไม่หยุด
ตี้จวิ้นนำยอดฝีมือเผ่าปีศาจที่เหลือลงมาหน้าแท่นบูชา สายตากวาดผ่านสนามรบที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและเหล่านักรบเผ่าปีศาจซึ่งกำลังช่วยรักษาสหาย คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
ตี้จวิ้นหันไปประสานหมัดคำนับแขกเหรื่อบนที่นั่งชมพิธีซึ่งยังไม่จากไป น้ำเสียงแหบพร่า ทว่ายังคงแฝงความสุขุมและรอบคอบสมฐานะจักรพรรดิไว้ครบถ้วน “สหายเต๋าทุกท่าน ครานี้เผ่าแม่มดบุกจู่โจมกะทันหัน เผ่าปีศาจของข้าเตรียมการไม่รอบคอบ ทำให้ทุกท่านต้องเห็นเรื่องน่าขัน เดิมทีข้าตั้งใจเชิญทุกท่านไปชมสวรรค์ชั้นฟ้าด้วยกัน ทว่าหลังศึกครั้งนี้ เผ่าปีศาจจำเป็นต้องพักฟื้น ข้าจึงขอไม่รั้งทุกท่านไว้ วันหน้าหากมีเวลาว่าง เชิญทุกท่านมาเยือนสวรรค์ชั้นฟ้าได้ทุกเมื่อ ตี้จวิ้นจะปัดกวาดที่พักต้อนรับด้วยตนเอง”
เหล่าผู้ทรงพลังบนที่นั่งชมพิธีต่างประสานหมัดตอบ แลกเปลี่ยนคำพูดตามมารยาทกับตี้จวิ้นสองสามประโยค ก่อนทยอยจากไป เมื่อแขกเหรื่อค่อย ๆ แยกย้าย ความอึกทึกบนดาวสุริยันก็พลันสงบลงในที่สุด
มองแขกเหรื่อที่จากไปคนแล้วคนเล่า ตี้จวิ้นลอบถอนใจ เขารู้ดีว่าพิธีสถาปนาเผ่าครั้งนี้ถือว่าล้มเหลว เดิมทีอาศัยโอกาสที่เผ่าปีศาจสถาปนาเผ่าและบารมีที่วิถีสวรรค์ประทานสวรรค์ชั้นฟ้า เขาย่อมสามารถชักชวนผู้ทรงพลังกลุ่มหนึ่งให้เข้าร่วมได้อย่างง่ายดาย แต่ใครจะคิดว่าเผ่าแม่มดจะบุกจู่โจมกะทันหัน หลังผ่านศึกใหญ่ เผ่าปีศาจในตอนนี้ก็ไม่มีบารมีเหลือแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรวบรวมผู้ทรงพลังจากทั่วสารทิศ
โม่ชิงจูงตัวเป่าที่ยังงุนงงอยู่เล็กน้อย เดินตามหลังทงเทียนไป คนทั้งกลุ่มออกจากดาวสุริยัน มุ่งหน้าไปยังคุนหลุนซาน
โม่ชิงเงียบมาตลอดทาง แม้สายตาจะมองทะเลเมฆที่พลิกม้วนอยู่เบื้องหน้า แต่จิตใจยังคงจมอยู่กับมหาศึกยืดเยื้อเมื่อครู่