เมื่อกลับถึงวังปี้โหยว ทงเทียนสะบัดแขนเสื้อ ก่อนนั่งลงบนแท่นเมฆตามลำพัง
โม่ชิงเดินตามเข้ามาอย่างว่าง่าย ยืนก้มหน้าอยู่กลางตำหนัก มือทั้งสองห้อยแนบข้างลำตัว ท่าทางราวกับ “รู้ว่าผิด แต่ไม่ยอมพูด”
เห็นท่าทางของเขาแล้วทงเทียนก็เดือดดาล ชี้นิ้วใส่หน้าเขาพลางเอ็ดว่า “เจ้าหนูนี่ ถ้าไม่ได้ออกจากบ้านสักวันจะอยู่ไม่สุขหรือไร? เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าตอนนี้เจ้าเพิ่งอยู่ขั้นไท่อี่เซียนทองคำระยะแรก? พลังฝึกตนเช่นนี้ในโลกบรรพกาล ต่อให้ก่อคลื่นสักระลอกก็ยังทำไม่ได้ หากวันใดถูกคนสังหารตายข้างนอก ต่อให้ข้าล้างแค้นให้เจ้า แล้วเจ้าจะฟื้นคืนชีพได้หรือ?”
โม่ชิงก้มหน้า ไม่กล้าโต้แย้ง
เขารู้ว่าคำพูดของอาจารย์ถูกต้อง เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้อันตรายจริง ๆ
หากฉินหยวนไม่ลังเลอยู่หลายอึดใจ แต่ลงมือสะกดเขาทันที เขาคงไม่มีโอกาสกระตุ้นยันต์หยก
ต่อให้ฝืนกระตุ้นได้ อีกฝ่ายก็เตรียมป้องกันแล้ว ไม่รู้ว่าเจตจำนงกระบี่เปิดฟ้าจะโจมตีถูกเป้าหรือไม่
“อาจารย์บอกเจ้าไปกี่ครั้งแล้วว่าโลกบรรพกาลกว้างใหญ่ ผู้มีฝีมือมีอยู่มากมาย พลังฝึกตนยังไม่พอแต่กลับเที่ยวเตร่ไปทั่ว สักวันต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่!”
ทงเทียนยิ่งพูดยิ่งโมโห นิ้วเคาะขอบแท่นเมฆดังตึก ๆ “คราวนี้เป็นฉินหยวน แล้วคราวหน้าล่ะ? หากเจอมหาเซียนต้าหลัวคนไหนที่ไม่ถามไถ่เหตุผล ก็ลงมือสังหารทันทีจะทำอย่างไร!”
โม่ชิงเอ่ยแผ่วเบาขึ้นมาในที่สุด “ศิษย์ยังมีธงเหลืองอัลมอนด์กับภาพจักรวาล...”
“ของวิเศษวิญญาณสองชิ้นนั้น เจ้าแปรสภาพข้อห้ามได้กี่ข้อแล้ว? จะต้านมหาเซียนต้าหลัวได้นานแค่ไหน? แล้วจะป้องกันการลอบโจมตีได้หรือ?”
ทงเทียนแค่นเสียง “ของวิเศษป้องกันจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ต้องอาศัยพลังฝึกตนขับเคลื่อนอยู่ดี พลังของเจ้าในขั้นไท่อี่ระยะแรกจะประคองไว้ได้กี่อึดใจ?”