พลังฟื้นฟูของขั้นเซียนทองคำมหาวิถีเหนือกว่าผู้บำเพ็ญทั่วไปมาก เพียงครึ่งวัน โม่ชิงก็รู้สึกว่าลมปราณและโลหิตที่ปั่นป่วนอยู่ภายในสงบลงไปกว่าครึ่ง แม้บาดแผลยังไม่หายดี แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหวแล้ว
เขาค่อย ๆ ถอนพลังออก ก่อนพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา จากนั้นจึงเตรียมลุกขึ้นสำรวจยอดเสาสวรรค์ซึ่งแปรมาจากกระดูกสันหลังของผานกู่ ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นภาพเบื้องหลังเข้าเสียก่อน
การเคลื่อนไหวของเขาชะงักงันในทันที
เงาร่างขนาดมหึมายืนสงบนิ่งอยู่ห่างจากด้านหลังเขาไปหลายจั้ง ทั่วทั้งร่างรวมตัวขึ้นจากหมอกโกลาหลกึ่งโปร่งแสง สูงราวสามจั้ง ใบหน้าซ่อนอยู่ในม่านหมอกจนมองไม่ชัด
ทว่ากลิ่นอายเก่าแก่และอ้างว้างนั้นกลับแผ่กระจายออกมาอย่างจับต้องได้ ทำให้ผู้คนเกิดความเคารพยำเกรงจากส่วนลึกของวิญญาณโดยไม่รู้ตัว เพียงเงาร่างนั้นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก็ราวกับค้ำจุนท้องนภาทั้งผืนเอาไว้
โม่ชิงนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนจะได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เงาร่างที่ปรากฏบนยอดเขาปู้โจว ทั้งยังแผ่กลิ่นอายกว้างใหญ่ไพศาลอันมีเพียงช่วงเริ่มต้นแห่งการสร้างโลกเท่านั้น ผู้ที่เป็นไปได้มีเพียงคนเดียวในใต้หล้า
ผานกู่
โม่ชิงไม่พูดพร่ำทำเพลง พลันคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มกราบอย่างนอบน้อมยิ่ง ผู้ที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่มหาผู้ทรงพลังทั่วไป ไม่ใช่ปราชญ์หรือบรรพาจารย์แห่งวิถี แต่เป็นเทพผานกู่ผู้เบิกฟ้าผ่าปฐพีและแปรร่างเป็นสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเคารพเพียงใดก็ไม่เกินควร
“ผู้น้อยโม่ชิง ขอคารวะเทพผานกู่!”
เงาร่างเงียบงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในทะเลสำนึกของโม่ชิงโดยตรง เสียงนั้นไม่ดังนัก ทว่ากึกก้องสะเทือนวิญญาณดุจมหาวิถีคำราม ทุกถ้อยคำแฝงด้วยความเก่าแก่และกว้างใหญ่ไพศาลแห่งยุคแรกเริ่มของการเบิกฟ้าผ่าปฐพี