หลังโม่ชิงจากไป ในศาลากลางเขาจงหวงซานก็เหลือเพียงสี่ร่าง
ฝูซีนั่งลงอีกครั้ง พลิกมือหยิบห่อใบชาหยั่งรู้เต๋าที่โม่ชิงทิ้งไว้เมื่อครู่ออกมา บีบใบชาหยิบหนึ่งใส่ลงในกา แล้วใช้น้ำพุวิญญาณชงชา ครั้นน้ำชารินลงถ้วย แสงสีทองอ่อนก็แผ่เป็นวง กลิ่นอายแห่งมรรคาอันบริสุทธิ์เย็นแผ่กำจายไปทั่ว
เขาเลื่อนถ้วยชาสองใบไปตรงหน้าตี้จวิ้นกับไท่อี่ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “สหายเต๋าทั้งสองเดินทางมาไกล ลองชิมชานี้ดูเถิด”
ตี้จวิ้นยกถ้วยชาขึ้นจ่อปลายจมูก สูดกลิ่นเบา ๆ แววชื่นชมปรากฏในดวงตา “ใบชาหยั่งรู้เต๋าหรือ? นี่เป็นของดีที่หาได้ยาก สหายเต๋าฝูซียอมยกให้จริง ๆ”
ฝูซียิ้มน้อย ๆ “เป็นของที่สหายน้อยโม่ชิงทิ้งไว้เมื่อครู่นี้ เขามาพำนักที่เขาจงหวงซานของข้าเกินห้าร้อยปี ร่วมถกมรรคากับข้าและน้องสาว ก่อนจากไปจึงมอบใบชาห่อนี้ให้เป็นของขวัญ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่ตี้จวิ้นยกถ้วยชาก็ชะงักไปเล็กน้อย
ถกมรรคากันมานานกว่าห้าร้อยปี ความสัมพันธ์ระหว่างโม่ชิงกับฝูซีและหนี่ว์วาลึกซึ้งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
เขาไม่ได้ซักถามเรื่องนี้ต่อ เพียงจิบชาอึกหนึ่งแล้ววางถ้วยลง รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง เปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งขรึม
“สหายเต๋าทั้งสอง วันนี้ข้ากับน้องชายมาหาท่าน เพราะมีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งอยากหารือด้วย” น้ำเสียงของตี้จวิ้นไม่ดังนัก ทว่าหนักแน่นจนยากจะมองข้าม “ไม่ทราบว่าช่วงนี้สหายเต๋าทั้งสองได้สนใจสถานการณ์บนผืนพิภพโลกบรรพกาลหรือไม่?”
ฝูซีส่ายหน้า “หลายปีมานี้ ข้ากับน้องสาวอยู่ที่นี่ถกมรรคาและหยั่งรู้เต๋ากับสหายน้อยโม่ชิงมาโดยตลอด จึงไม่ได้ใส่ใจสถานการณ์บนผืนพิภพโลกบรรพกาลเป็นพิเศษ”
ตี้จวิ้นถอนหายใจ ยกมือขึ้นสร้างกระจกวารีบานหนึ่งกลางศาลา