โม่ชิงปิดประตูไม้ไผ่ ก่อนนั่งลงบนเบาะรองนั่ง หลับตาจมดิ่งเข้าสู่ทะเลจิต แล้วเรียกระบบว่า “พี่ระบบ การสรุปผลชุดผาหินประทานสมบัติ ถึงเวลาคิดบัญชีได้แล้ว”
ระบบเงียบไปสองลมหายใจอย่างหาได้ยาก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงคลุมเครืออย่างน่าประหลาด
【โฮสต์รอสักครู่ ระบบนี้ต้องตรวจนับสิ่งที่ท่านได้รับมาทั้งหมดจากวังจื่อเซียวและผาหินประทานสมบัติเสียก่อน แล้วจึงจะมอบรางวัลให้พร้อมกัน】
โม่ชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูไม่ชอบมาพากล เขาขัดสมาธิเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน “ผ่านมาตั้งสามหมื่นกว่าปีแล้ว พี่ระบบยังตรวจนับไม่เสร็จอีกหรือ?”
เสียงของระบบปรากฏความกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก ราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง：【โฮสต์ยังไม่รีบร้อนรับรางวัล ระบบนี้ย่อมไม่รีบร้อนตรวจนับเช่นกัน อีกอย่าง ตอนนี้จะตรวจก็เสร็จเร็วมาก ขอให้โฮสต์อย่าสงสัยในความเป็นมืออาชีพของระบบนี้】
“ข้าว่าเจ้าก็แค่ขี้เกียจ” โม่ชิงเหน็บแนมอย่างไม่เกรงใจ
ระบบกระแอมแห้ง ๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร
โม่ชิงเองก็ไม่คิดจะคาดคั้นต่อ เขาเอนกายพิงผนังไม้ไผ่อย่างภาคภูมิใจ แล้วเริ่มทบทวนแผนการของตนในใจ วันนั้นบนผาหินประทานสมบัติ แม้ดูเหมือนเขาไม่ได้ไปแย่งชิงด้วยตัวเอง เพียงไปเก็บผาหินประทานสมบัติในตอนท้าย แต่แท้จริงแล้วเขาไม่ได้อยู่นิ่งเฉยเลย เพราะส่งร่างแยกไปต่างหาก
ถูกต้อง ร่างแยกนั่นเอง คิดว่าบรรดาท่านผู้อ่านผู้เฉียบแหลมคงเดาออกกันนานแล้ว นักพรตชุดเทาที่ช่วงชิงสมบัติบนผาหินประทานสมบัติอย่างอุกอาจ และเรียกตัวเองว่านักพรตสือเฉิน ก็คือร่างแยกของโม่ชิง