กลุ่มนักศึกษาหญิงที่ถูกส่งมาบำเพ็ญประโยชน์รุมล้อมหลินเซิ่งลี่ไว้แน่นหนา
หลินเซิ่งลี่ตั้งใจว่าจะไปหาเสิ่นมู่หัวก่อน แต่โดนโจวเยว่ฉินกับพวกขวางไว้กลางวง แทบจะก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียวไม่ได้
"พอได้แล้วๆ"
"ให้ฉันหายใจสะใจก่อนเถอะ"
"หายใจอะไรล่ะ?"
โจวเยว่ฉินดึงแขนเสื้อเขาถามทันที: "พี่ใหญ่ วันนี้พี่ไม่พูดให้ชัดเจน ฉันนอนไม่หลับแน่นอน"
"นอนไม่หลับก็ไปนับขนหมีสิ"
"จะไปนับที่ไหนล่ะ!"
"ข้างนอกก็มีวางไว้ไม่ใช่หรือไง"
"......"
ประโยคนี้ทำเอาคนรอบข้างหลายคนขำออกมา
หลี่เสี่ยวหย่ายืนอยู่ใกล้ เห็นคนล้อมรอบเยอะ คิดว่าคงไม่มีใครเห็นตัวเอง แอบกวาดสายตามองไปที่ไหล่และมือของเขา เห็นว่าไม่มีเลือดไม่มีบาดแผล ก็ถอนหายใจโล่งอกตามไปด้วย
"พวกคุณไม่ได้ไปดูจูเสินหรือไง? แล้วทำไมถึงได้หมีกลับมาด้วยล่ะ?"
"เก็บได้" หลินเซิ่งลี่ตอบสั้นๆ
"เก็บได้!?"
"ใช่"
หลินเซิ่งลี่ยกมือชี้ไปทางลานโรงอาหาร: "ฝูงหมูป่ามันไล่หมีออกจากรังมา มันบาดเจ็บ พวกเราเดินตามรอยเลือดไปยิงซ้ำ"
"หา?"
หวังซิ่วหลานฟังแล้วงงไปเลย: "หมูป่าไล่หมีออกมาเนี่ยนะ?"
"อืม"
"ไม่ใช่ตัวสองตัว แต่เป็นฝูงใหญ่" หลินเซิ่งลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ: "หมูป่าเยอะขนาดนั้น หมีก็สู้ไม่ได้หรอก ไม่เช่นนั้นจะมีคำพูดที่ว่าหมูป่าตัวเดียว หมีสองตัว เสือสามตัวหรือไง?"
"ฝูงหมูป่าพวกนั้น...มีเยอะขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?" โจวเยว่ฉินฟังแล้วก็รู้สึกทึ่งไม่น้อย
"มากกว่าที่พวกเธอคิดอีก"
ได้ยินคำพูดของหลินเซิ่งลี่ คนรอบข้างต่างก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ
มากกว่าที่พวกเธอคิด...นั่นมันเท่าไหร่กันแน่นะ?
ตัวเลขในจินตนาการของพวกเธอก็เยอะมากแล้ว
"แล้วพวกพี่ยังกล้าเข้าไปใกล้กันอีกเหรอ!"
"อะไรกันที่เรียกว่าเข้าไปใกล้"
"วันนี้พวกเราไปสำรวจ ไม่ได้ไปสู้" หลินเซิ่งลี่พูดพลางยักไหล่อย่างจนใจ: "หมีมันส่งมาถึงปากแล้ว ไม่เก็บก็โง่แล้ว"
"พวกเขาก็เห็นพร้อมกับฉันไม่ใช่หรือไง? ทำไมมาล้อมถามฉันกันทุกคน?"
"ก็เพราะสนิทกับพี่ไงล่ะ"
โจวเยว่ฉินฟังถึงตรงนี้ ยกมือทุบอกตัวเองเบาๆ: "ไม่ไปสู้ก็ถูกแล้ว แม้แต่หมียังโดนจัดการเป็นแบบนี้ หมูป่าพวกนั้นคงกลายเป็นปีศาจไปแล้วแน่ๆ"
"หลังก่อตั้งประเทศไม่มีการอนุญาตให้กลายเป็นปีศาจ"