"แยกกันก่อน"
"อย่าเอาไปไว้ด้วยกัน"
รองหัวหน้าหน่วยกัวคุมตัวทั้งสามคนกลับมาตลอดทาง แม้แต่จะพักหายใจสักนิดก็ไม่ยอม พอมาถึงก็สั่งให้พาตัวพวกนั้นเข้าห้องสอบสวนทันที:
"พาไอ้หน้าแผลเป็นนั่นเข้าไปคนเดียว อีกสองคนแยกกันคุม"
"มัดเชือกเพิ่มอีกรอบหนึ่ง ระวังข้อมือข้อเท้าให้ดี แค่ดูให้เลือดไม่ไหลจนตายก็พอ"
ภายใต้คำสั่งของเขา เจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความปลอดภัยก็รีบลงมือทันที
ข้อมือของหน้าแผลเป็นนั้นพันแผลไว้อย่างง่ายๆ ระหว่างทางแล้ว
แต่เลือดก็ยังซึมออกมาจากข้างๆ ผ้าพันแผลเรื่อยๆ จนหน้าของมันเริ่มซีด
ถ้าไม่จัดการอะไรสักอย่าง ก็ไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน
อีกสองคนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน คนหนึ่งไหล่ยุบ เดินเข้าประตูไปตัวก็เอียง เกือบจะทรุดลงกับพื้น
อีกคนโดนซานใหญ่ฟาดเข้าที่หลังอย่างแรง ต้องก้มหลัง ถึงจะหายใจก็ยังสะดุด
ห้องสอบสวนไม่ใหญ่โต
มีแค่โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สามตัว
บนผนังมีตะเกียงแขวนอยู่ แสงสลัวๆ แต่ก็พอจะส่องหน้าใครได้ชัดเจน
รองหัวหน้าหน่วยกัวพาเข้าประตูไป ก็วางของในอ้อมแขนลงบนโต๊ะก่อน
"พูดมาเถอะ พวกแกเป็นใครกันแน่? สืบข้อมูลป่าไม้พันกู่ของเราไปทำไม?"
รองหัวหน้าหน่วยกัวผลักแผ่นแผนที่ไปข้างหน้า สายตากดลงบนหน้าแผลเป็น: "อย่าบอกนะว่าเป็นนักเลงหัวไม้"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่านักเลงหัวไม้จะมีอุปกรณ์แบบนี้ และยิ่งไม่เชื่อว่านักเลงหัวไม้จะอ่านตัวอักษรรัสเซียออกด้วย!"
หน้าแผลเป็นก้มหน้า นิ่งเงียบ
"ทำเป็นตาย?
รองหัวหน้าหน่วยกัวหัวเราะเย็นๆ ยื่นมือเปิดกล่องเหล็ก แล้ววางเข็มทิศกับดินสอสีแดงน้ำเงินออกมาทีละอัน: "มา"
"แกอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ"
"อันนี้ เอาไว้ทำอะไร?"
"อันนี้ เอาไว้ทำอะไรอีก?"
"แล้วรูปวาดสองแผ่นนี่ วาดเป็นที่ไหน?!"
หน้าแผลเป็นยังคงก้มหน้า แม้แต่จะเงยตาขึ้นมามองก็ไม่ทำ
ในขณะที่รองหัวหน้าหน่วยกัวโกรธจนหน้าซีดแดง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหน้าประตู
"เหลากัว"
ประตูถูกผลักออก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม: "ได้ยินว่านายจับคนได้นี่?"
"หัวหน้าหน่วยหลิว? กลับมาได้จังหวะดีจริงๆ นะ!"
รองหัวหน้าหน่วยกัวเงยหน้ามองชายวัยกลางคนคนนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าหายวาบไปทันที "ฉันเพิ่งจะจับปลาใหญ่ได้ นายก็กลับมาพอดี"