โจวเยว่ฉินพุ่งออกมาจากกลุ่มคน วิ่งไปที่ข้างกายหลินเซิ่งลี่ด้วยสีหน้าตื่นเต้นเต็มไปหมด
"พี่ใหญ่!"
"พี่เก่งมาก ๆ เลยนะ!"
"เมื่อกี้ฉันคิดว่าพี่จะต่อยมันซะอีก!"
"แต่ไม่คิดว่าพี่จะย้อนถามมันจนพูดไม่ออก!"
"ไอ้หมอนั่นหน้าดำหน้าเขียวเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ..."
"ยังจะหัวเราะอีก!"
หลินเซิ่งลี่มองเธอด้วยสีหน้าจนใจ
"ฉันต้องหัวเราะสิ!"
"เมื่อกี้ไอ้หมอนั่นทำท่าเหมือนจะเก่งกว่าฟ้า ผลสุดท้ายสุดท้ายแทบจะหาที่มุดดิน!"
"แต่..."
พูดไปพูดมา รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเยว่ฉินก็ค่อย ๆ หุบลง เธอเหลือบมองทิศทางที่ลวี่หยวนเฉาจากไปไกล ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะลดเสียงลง:
"พี่ใหญ่ ไอ้หมอนี่ไม่ปกติ"
"อืม ฉันรู้"
"พี่รู้?!"
"อืม"
"แล้วพี่ยังตกลงจะสอนพวกมันพรุ่งนี้อีกเหรอ?"
"ถ้าฉันไม่ตกลง พรุ่งนี้ทั้งคอมมูนก็จะร่ำลือว่าฉันหวงวิชา ทำตัวถือตัวถือตน"
"แต่ถ้าฉันตกลง พรุ่งนี้พวกมันไม่มีใครกล้ามาแน่นอน"
"หา?"
"พี่ว่าไหมล่ะ?"
"ฉัน..."
ทันใดนั้น เสียงที่นุ่มนวลเบา ๆ ก็ดังมาจากด้านข้าง: "ไม่มีใครมาแม้แต่คนเดียวหรอก"
หลินเซิ่งลี่หันไปมอง
หลี่เสี่ยวหย่าไม่รู้ว่ายืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว
เธอมองหลินเซิ่งลี่ ดวงตาของเธอมีประกายสว่างชัดเจน
"พวกมันแค่พูดไปอย่างนั้น"
"ถ้าให้พวกมันตื่นมาที่ปากทางตะวันออกตอนตีสี่ครึ่งพรุ่งนี้ แล้วตามพี่เข้าป่าจริง ๆ สิบคนเก้าคนต้องแกล้งป่วยแกล้งหูหนวกแน่นอน"
"ใช่เลย!"
พอได้ยินคำพูดนี้ โจวเยว่ฉินก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นทันที:
"ถ้ามันกล้าจริง ๆ เข้าป่ากันตั้งนานแล้ว คงได้กินเนื้อกันไปแล้ว ใครจะมาเป็นแบบนี้!?"
"พอได้แล้ว"
หลินเซิ่งลี่โบกมือ:
"ยังไงเรื่องก็จบไปแล้ว"
"พวกเธอกลับไปเถอะ ฉันยังต้องขนของกลับบ้าน"
"นี่มันนกอะไร? ไก่เหรอ? แต่ฉันจำได้ว่าไก่ไม่ใช่แบบนี้นะ! แล้วก็ พี่ใหญ่ พี่เลี้ยงหมาเมื่อไหร่เนี่ย!?"
"นี่คือนกเขาไฟ"
หลินเซิ่งลี่พูดพลางยิ้ม: "เป็นไง? เที่ยงนี้มาบ้านฉันกินข้าวไหม?"
"นกเขาไฟ?!"
โจวเยว่ฉินเบิกตากว้าง: "คือนกที่เขาว่ากันว่าเนื้ออร่อยเท่าเนื้อมังกรบนฟ้า เนื้อลานั้นเท่าเนื้อมังกรใต้ดินน่ะเหรอ!?"
"ใช่"
"ตายแล้ว!"
โจวเยว่ฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ทันที: "ของแบบนี้ฉันเคยได้ยินแต่ว่ามี ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน!"