หยูชุ่นเห็นดังนั้นก็รีบรับช่วงงานจากเจ้าชิ่งซานมาทำเองทันที
ตามธรรมเนียมแล้ว ที่นี่คนที่ควรทำงานนี้ที่สุดก็คือเขา
ถึงแม้คนที่อยู่ตรงนั้นจะไม่แคร์เรื่องนี้ก็ตาม
แต่ก็ต้องยอมรับว่าตั้งแต่ตามหลินเซิ่งลี่มา หยูชุ่นเจ้าไอ้หมอนี่ทำงานพวกนี้เยอะขึ้น และใช้มีดคมก็คล่องมือขึ้นมากแล้ว
ปลายมีดไล้ลงไปตามรอยแผลที่ท้องกวาง อีกมือหนึ่งล้วงเข้าไป ใช้นิ้วเกี่ยวเอ็นบาง ๆ ด้านใน แล้วค่อย ๆ ดึงออกมาเบา ๆ ตับสีแดงเข้มก้อนหนึ่งก็ร่วงลงไปในหิมะ
เขายกตับขึ้นดูแวบหนึ่ง วางไว้บนพื้นหิมะที่สะอาดด้านข้าง
ตามด้วยปอด แล้วก็หัวใจ
แต่ละอย่างแยกวาง ไม่ซ้อนกัน
จุยเฟิงหมอบอยู่ห่างออกไปสองก้าว หางกวาดไปบนพื้นหิมะ สายตากลอกตามมือของเจ้าชิ่งซาน
ส่วนท่าเสวี่ย ชิงหลง เสี่ยวหวงหลง พวกมันนอนตะแคงอยู่ไม่ไกล มองด้วยสายตาอยากได้
"รับไป"
หลินเซิ่งลี่โยนเครื่องในที่ยังร้อน ๆ ออกไปข้าง ๆ อย่างกับทิ้งของ
จุยเฟิงพุ่งตัวออกไปทันที คาบมันไว้ แล้วถอยกลับมา
เสี่ยวหวงหลงก็เลี้ยวมาทางด้านข้าง ดมเศษเนื้อที่ติดปากจุยเฟิง แล้วส่งเสียงหอนเบา ๆ ในลำคอ
ท่าเสวี่ยกับชิงหลงดูเหมือนจะรู้ว่าตัวเองยังมีอย่างอื่นอีก เลยไม่รีบร้อน คอยอยู่ที่เดิม รอต่อไป
"พวกแกนี่นะ..."
หลินเซิ่งลี่มองพวกมัน อดพูดออกมาไม่ได้ แต่ก็ยังโยนเครื่องในก้อนหนึ่งไปให้
ซานใหญ่หมอบอยู่ข้าง ๆ มองหยูชุ่นใช้ปลายมีดแงะหนังกวางกับเยื่อเนื้อออกจากกัน อดถอนหายใจด้วยความทึ่ง:
"พี่ซุ่นจื่อ มือแกนี่นิ่งจริง ๆ นะ ครั้งที่แล้วฉันถลกหนังกระต่าย เจาะเป็นสามรู"
"กระต่ายกับกวางจะเหมือนกันได้ยังไง? หนังกระต่ายบางเหมือนกระดาษ แกออกแรงขนาดนั้นทำไม"
หยูชุ่นไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"ฉันก็กลัวว่าถลกช้าแล้วเนื้อจะเย็นนี่นา"
"เนื้อเย็น? ค่อย ๆ ถลกก็ได้ แกไม่ได้กินสด ๆ สักหน่อย"
หยูชุ่นชะงักไปเล็กน้อย ปลายมีดเกือบแทงผิดที่ แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วกลั้นไว้:
"นี่มันงานที่ต้องใช้ฝีมือ แกต้องเรียนรู้ไว้มาก ๆ"
"ฝึกบ่อย ๆ"
"เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง"
"ฉันก็ฝึกมานานเหมือนกัน กว่าจะถึงระดับนี้ได้"
ไม่กี่ประโยค หยูชุ่นก็ปรับอารมณ์ตัวเองได้แล้ว กลับด้านมีด จ้วงปลายมีดเข้าไปในรอยต่อข้อต่อขากวาง แล้วบิด