"อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง..."
รองหัวหน้าหน่วยกัวพูดยังไม่ทันจบ สายตากลับเปลี่ยนไปแล้ว
แค่มองแวบเดียว ก็รู้สึกว่าตัวเองอีกไม่นานก็จะได้เป็นหัวหน้าหน่วยกัวแล้ว
รองหัวหน้าหน่วย?
นั่นมันอะไรกัน?!
ทหารฝึกสองคนด้านหลังตอนแรกยังอยากจะหายใจหายคอ พอเห็นสีหน้าเขา ก็เลยต้องเกร็งตามไปด้วย
"แผนที่นี่มาจากไหน?! ค้นออกมาจากตัวพวกนี้หรือเปล่า?"
ลมหายใจของรองหัวหน้าหน่วยกัวเริ่มถี่ขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หลินเซิ่งลี่:
"พวกนายค้นเจออะไรอีกบ้าง?!"
"ไม่มีแล้ว ของมีค่าในตัวพวกนี้ก็มีแค่อันเดียว ที่เหลือรู้สึกว่าเป็นของไร้ค่า"
หลินเซิ่งลี่ชี้ไปที่กองของบนพื้น "พวกนายก็ดูได้ เผื่อจะมีประโยชน์บ้าง"
"ก็มีแต่มีด ลวดเหล็ก ถุงเกลือ ไม้ขีด ของกระจุกกระจิกไร้สาระ"
รองหัวหน้าหน่วยกัวไม่รีบร้อนไปรื้อของกองนั้น
เขาพับแผนที่แผ่นนั้นก่อน แล้วค่อย ๆ สอดใส่ไว้ในอก แล้วค่อยย่อตัวลง ค้นตัวพวกสามคนนั้นอีกรอบ ทีละคน พร้อมกับตรวจดูอาการของพวกเขาไปด้วย
พอแน่ใจว่าตอนนี้พวกเขายังไม่ตาย รองหัวหน้าหน่วยกัวก็จ้องหน้าแผลเป็น แล้วสอบปากคำทันที: "ใครส่งพวกแกมา?!"
หน้าแผลเป็นกัดฟันแน่น ไม่ยอมตอบ
"ยังจะแสร้งทำเป็นปากแข็งอีกเหรอ?!"
หยูชุ่นที่อยู่ข้าง ๆ กำลังไฟโทสะขึ้นสูง ยกเท้าจะเตะ
"อย่าแตะต้องเขา"
หลินเซิ่งลี่รีบห้ามไว้: "ให้หัวหน้าหน่วยกัวพวกเขาจัดการก็พอแล้ว ใช่ไหม? หัวหน้าหน่วยกัวพวกเขาเป็นมืออาชีพนะ"
รองหัวหน้าหน่วยกัวถูกเรียกว่าหัวหน้าหน่วยกัวมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยฟังเพราะเท่าครั้งนี้เลย เพราะเขารู้สึกว่า ตัวเองกำลังจะถอดคำว่ารองออกจริง ๆ แล้ว...
แค่นึกก็รู้สึกสบายใจ
"แน่นอน เรามืออาชีพ"
รองหัวหน้าหน่วยกัวย่อตัวลง จ้องหน้าแผลเป็นอยู่สองสามวินาที แล้วจู่ ๆ ก็เอื้อมมือไปหยิบบ่วงเหล็กเส้นที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา
ปากกับดักสะบัด ลวดเหล็กเสียดสีกันดังเอี๊ยดเบา ๆ
"รู้จักอันนี้ใช่ไหม?"
หน้าแผลเป็นหางตากระตุก แต่ยังไม่ยอมพูด
"เมื่อคืนพวกแกไปจุดไฟที่บ้านของเซิ่งลี่"
"วันนี้กลับมาวางกับดักแบบนี้อีกตามเส้นทาง"
"ตอนนี้มาแสร้งทำเป็นใบ้ มันจะมีประโยชน์อะไร?"
รองหัวหน้าหน่วยกัวเอา บ่วงเหล็กเส้น ไปเทียบใกล้คอเขา แล้วลดเสียงต่ำลง: "ฉันจะถามคำเดียว"