"ผมก็แค่พอรู้จริง ๆ นิดหน่อย" เสิ่นมู่หัวถูกพูดจนรู้สึกเขินอายขึ้นมา
"นี่นายเรียกว่าแค่พอรู้นิดหน่อยเหรอ?!"
ลาวูก็วิ่งกลับมาจากข้างนอกด้วย เหงื่อบนหน้ายังไม่ทันเช็ด: "พึ่งไปดูมา เครื่องโม่แป้งไม่มีปัญหาอะไรเลย หมุนได้ลื่นมาก!"
"มู่หัวเอ๋ย แกนี่ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้คอมมูนได้จริง ๆ นะ!!"
"ใช่สิ!!"
"ถ้าต้องรอไปเชิญคนที่สถานีไม้ ไปกลับหนึ่งรอบ ฟ้ามืดพอดี!"
"เช้านี้ทั้งเช้า คงต้องเสียเปล่าแน่!"
"แต่ตอนนี้ดีแล้ว มีน้ำแล้ว โม่แป้งได้แล้ว ชีวิตพวกเราก็กลับมาเข้าที่เข้าทางอีกครั้ง!"
ผู้คนจำนวนหนึ่งพากันโห่ร้องล้อมรอบ
เสียงหนึ่งดังไปกว่าหนึ่ง
คนหนึ่งดีใจไปกว่าคนหนึ่ง
ดีใจจริง ๆ
เพราะเมื่อครู่ พวกเขาคิดจริง ๆ ว่าเครื่องจักรเครื่องนี้วันนี้คงพังแน่
เรื่องข้างหลังอีกมากมายต้องถูกพับเก็บไว้
พวกเขาไม่รู้จะทำยังไงเลย
แต่ใครจะคิดล่ะว่า ผู้หญิงคนนี้มาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็ทำให้มันกลับมาทำงานได้อีกครั้ง?!
"เก่งมาก"
"มู่หัว"
"แกคนนี้ น่าจะทำให้พวกเขาเชื่อถือมากกว่าตอนฉันฆ่าหมีซะอีก"
หลินเซิ่งลี่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูก็ยิ้มตาม
"แกอย่าพูดไร้สาระสิ"
"ฉันพูดไร้สาระตรงไหน?!"
หลินเซิ่งลี่วางตะเกียงน้ำมันก๊าดลงข้าง ๆ แล้วยิ้มพร้อมพูด: "แกดูสีหน้าพวกเขาสิ"
"ตอนฉันออกไปล่าสัตว์ พวกเขาก็แค่คิดว่าฉันคนนี้พอจะมีประโยชน์บ้าง แต่ฝีมือแกเมื่อกี้ ทำให้พวกเขายอมรับจริง ๆ"
"แกอย่ามาป้ายยาฉันหน่อยเลย"
เสิ่นมู่หัวรู้สึกหูร้อน มือยังกำผ้าที่เปื้อนน้ำมันก๊าดไว้แน่น อยากจะถอยหลัง แต่ก็โดนผู้คนล้อมรอบจนขยับไม่ได้
"ป้ายยาอะไรกัน?!"
ล่าม้าในตอนนี้ฟื้นตัวเต็มที่แล้ว พูดรับคำต่อด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม: "สหายมู่หัว นี่ไม่ใช่ความสามารถเล็ก ๆ นะ"
"ของพวกนี้ ปกติพวกเราผู้ชายเป็นกลุ่ม ๆ วนเวียนอยู่กับมัน พอมีปัญหานิดหน่อยก็ต้องนั่งขบคิดกันอยู่นาน"
"แต่พี่มา ฟังดู ถอดนั่นคลายนี่ ก็ทำให้มันกลับมาทำงานได้"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นกับตาตัวเอง ใครจะเชื่อ?!"
"ใช่สิ!"
ลาวูพยักหน้าเป็นพัก ๆ รอยยิ้มบนหน้ากดไว้ไม่อยู่:
"เมื่อกี้ฉันยังกังวลเลย กลัวว่าพี่จะเป็นผู้หญิง จะโดนเจ้าเหล็กนี่ทำเอายุ่ง"
"แต่ตอนนี้กลับกลายเป็น"
"มันโดนพี่ทำเอายุ่งซะเอง!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"