“แน่นอน”
เจ้าชิ่งซานกัดฟันพูด: “ลูกหมาสองตัวนั้น ปล่อยไว้กับฉันก็เสียของเปล่าๆ”
“เจ้าชิงหลงตัวเดียวฉันก็ต้องเลี้ยงแทบไม่ไหวแล้ว ถ้าได้มาเพิ่มอีกสองตัว เมียฉันต้องได้เรื่องกับฉันแน่”
พูดจบ เขาก็มองไปที่ชิงหลงซึ่งหมอบอยู่ตรงหน้าหลินเซิ่งลี่
ชิงหลงเงยหน้าขึ้น จ้องหลินเซิ่งลี่ด้วยแววตาเป็นประกาย หางแกว่งไปมาบนพื้นอย่างมีความสุข
เจ้าชิ่งซานถอนหายใจ
“หรือว่า... วันนี้ไปดูกันเลยดีไหม?”
“ยังไงบ้านตานั่นก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เดินไปแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึง”
หลินเซิ่งลี่ครุ่นคิด
ลูกหมาสองตัว
อายุเจ็ดแปดเดือน
กำลังเป็นช่วงเหมาะแก่การเริ่มฝึกที่สุด
ได้มาเร็วหนึ่งวัน ก็เริ่มฝึกได้เร็วหนึ่งวัน
แต่เขาก็ยังส่ายหน้า
“เอาเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้เถอะ”
“ตอนออกมาวันนี้ ฉันบอกเมียฉันว่าจะมาสำรวจจุด”
“ถ้าแวะไปเอาหมาระหว่างทาง แล้วกลับไปจะอธิบายไม่ถูก”
“อีกอย่าง ฉันก็ต้องเตรียมตัวนิดหน่อยด้วยไม่ใช่เหรอ?”
เจ้าชิ่งซานงงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มกว้าง: “ได้”
“งั้นเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้”
“ถึงตอนนั้นฉันส่งมาให้ถึงที่ก็ได้ ให้เมือคุณดูด้วย”
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า: “หลังจากจัดการหมูป่าพวกนี้เสร็จ ฉันจะไปหาที่บ้านเอง”
พูดจบ หลินเซิ่งลี่ก็หยิบมีดทหารออกมา เตรียมจะจัดการเจ้าแมวป่าลิงซ์ต่อ
“ให้ฉันจัดการเองเถอะ ฉันจะได้เอาอวัยวะภายในไปเลี้ยงชิงหลงพวกมันด้วย ไม่งั้นมันคงไม่ยอมติดตามฉันจริงๆ”
เจ้าชิ่งซานพูดพลางรับเจ้าแมวป่าลิงซ์จากมือหลินเซิ่งลี่ไป