เรื่องเกือบจะเป็นไปอย่างที่หลินเซิ่งลี่คาดไว้ทุกอย่าง
ตอนที่เขากวางปลิวออกไปทันใดนั้น
ลมหายใจของทุกคนเหมือนถูกใครมาบีบรัดไว้แน่น!
"หลุดแล้ว!"
หยูชุ่นรูม่านตาหดวูบ เกือบเผลอตะโกนออกมา
"หุบปาก!"
เจ้าชิ่งซานกดไหล่เขาไว้แน่น เสียงต่ำมาก แต่ความตื่นเต้นนั้นกลับอัดแน่นจนกลั้นไม่อยู่
"หลุดจริง ๆ!"
"แม่งเอ๊ย! หลุดจริง ๆ ด้วย!!!"
เจ้ากวางมูสตัวผู้นั่นก็ดูจะชะงักไปอึดใจเหมือนกัน
เขาทางซ้ายหลุดออกไป หัวมันก็เอียงตามไปทางนั้น ทั้งความดุดันที่เคยแผ่ออกมาเพราะเขากวางนั้นก็พลอยแผ่วลงไปทันที
แต่ฝูงหมาป่าไม่ปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ!
ตัวที่อยู่ด้านหน้ากระโจนพรวดมา พุ่งตรงเข้าหน้าอกกวาง
ตัวที่อยู่ทางซ้ายกัดเข้าที่ขาหลังแล้ว
อีกตัวโหดกว่า ตรงพุ่งเข้าโจมตีซี่โครงและช่วงท้องน้อยของกวางโดยตรง
"หง่า—!!!"
เจ้ากวางมูสเจ็บปวด ร่างทั้งร่างถอยหลังกระแทกไปข้างหลัง กีบหน้าทุบลงบนหิมะอย่างแรง กวาดเอาหิมะปลิวว่อน
มันพยายามจะสะบัด
มันยังอยากจะสู้
แต่พอเขาข้างหนึ่งหลุด จุดแข็งที่สุดของมันก็เริ่มหมดแรงต้านทานลงอย่างเห็นได้ชัด
"เซิ่งลี่!!!"
เจ้าชิ่งซานจ้องเขากวางที่ร่วงลงไปในหิมะแทบไม่กะพริบตา น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ:
"ทีนี้ทำไงดีล่ะ?!"
สายตาหลินเซิ่งลี่ไวจนน่าตกใจ
เขาดูจุดที่เขากวางตกลงมาก่อน
แล้วดูตำแหน่งฝูงหมาป่า
แล้วดูว่าเจ้ากวางตัวผู้นั้นจะทนได้อีกนานแค่ไหน
วินาทีต่อมา เขาแทบไม่ลังเลเลย พูดออกมาทันที:
"ซานใหญ่!"
"ครับ!"
"ไปเอาเขามา!!!"
"พี่?!"
"แกไปเอาเขา ส่วนฉันกับจ้าวเฒ่าจะรั้งพวกมันไว้!"
"จำไว้: เอาแค่เขาอย่างเดียว ห้ามแตะเนื้อกวางเด็ดขาด!!!"
"ได้ของแล้วถอย! อย่าโลภ!!!"
"ครับ!!!"
แทบจะในวินาทีที่ซานใหญ่ฟังเข้าใจ นั่นแหละ เขาก็พุ่งตัวออกไปทันที
ไม่ใช่การวิ่ง
คือการชน
เจ้าตัวนี่พอออกแรงเต็มที่ ทั้งร่างก็เหมือนกำแพงบึกบึน พุ่งฝ่าออกจากป่าเบิร์ชออกมาอย่างแรง
"บ้าเอ้ย!!!"
หยูชุ่นดูแล้วขนหัวลุก "มันพุ่งออกไปแบบนั้นเลยเหรอ?!"
"อย่าพูดมาก!"
"ตามไป!!"
ฝั่งหลินเซิ่งลี่เองก็ยกปืนขึ้นมาแล้วตั้งแต่เนิ่น ๆ
ไม่ใช่จะยิงกวาง
แต่ยิงหมาป่า!
"ปัง—!!!"
เสียงปืนดังขึ้นทันใดนั้น ตัวหมาป่าที่พุ่งเข้าหน้าอกกวางตัวนั้น ร่างพลันเอียงกระแทก ถูกแรงยิงสลัดกระเด็นออกไป