"มีคนทำบัญชีไหม?!"
เลขาธิการซุนตะโกนลั่นพลางรวบแขนเสื้อขึ้น เดินเข้าไปช่วยพลิกขากวาง เก็บเชือกด้วยตัวเอง กลัวว่าใครจะเผลอไปโดนเขากวางคู่นั้นเข้า:
"รีบยกคันชั่งออกมาเดี๋ยวนี้!"
"อย่ามัวชักช้า!"
"มาแล้วๆ!"
อาซุนผู้ทำบัญชีอุ้มสมุดบัญชีวิ่งน้อยๆ เข้ามา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหนาวหรือตื่นเต้น พอเห็นกวางหลายตัวบนพื้น ก้าวเท้าก็ชะงักไปเล็กน้อย
"นี่......"
"นี่จะหนักเท่าไหร่กันเนี่ย?!"
"ไม่ต้องพูดมาก"
"ชั่งก่อน!"
"เร็วเข้า!"
ไม่ช้าคันชั่งแบบคานหนักก็ถูกยกออกมา
หลายคนช่วยกันพลิกกวางแดงตัวผู้ที่ตัวใหญ่ที่สุดขึ้นไปบนคาน
"ยก———!!!"
เชือกเส้นหนาหลายเส้นตึงพร้อมกัน แรงงานฉกรรจ์สี่คนกัดฟันออกแรงพร้อมกัน
"สูงกว่านี้อีกหน่อย!"
"เอาเขี้ยวขอแห้งไปเกี่ยว!"
"ทรงไว้นะ!!"
"ได้ แล้วก็เกี่ยวแล้ว!"
อาซุนยืนอยู่ข้างคันชั่ง เลื่อนตุ้มชั่งไปทีละนิด พลางจ้องดูขีดบนคันชั่ง
เลื่อนทีหนึ่ง
ดูทีหนึ่ง
เลื่อนอีกทีหนึ่ง
ยิ่งเลื่อน สีหน้าก็ยิ่งเปลี่ยนไป
"เท่าไหร่?!"
คนข้างๆ ทนไม่ไหวเร่งถามขึ้นมาแล้ว
"อย่ามาตะโกนสิ"
อาซุนกลืนน้ำลาย หน้ามีเหงื่อซึม "ของพวกนี้......หนักมาก"
"สุดท้ายเท่าไหร่?!"
"เนื้อสด......"
"เนื้อสดสี่ร้อยแปดสิบชั่ง!!!"
"บ้าเหรอ?!"
"เท่าไหร่?!"
"พูดอีกรอบสิ?!"
ผู้คนแตกฮือทันที
เนื้อสดสี่ร้อยแปดสิบชั่ง?!
นี่ยังเป็นแค่เนื้อเท่านั้น!
แล้วกระดูกล่ะ? หนังล่ะ? เครื่องในล่ะ?!
"ตายแล้ว......"
"ตัวเดียวนี่เท่าหมูป่ากี่ตัวเนี่ย?!"
"เคยได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่บอกว่ากวางใหญ่หนัก ไม่คิดว่าจะหนักได้ถึงขนาดนี้......"
"นี่มันกวางเหรอ?! นี่มันลูกวัวชัดๆ!!"
"ต่อไป!"
เลขาธิการซุนยิ้มแก้มแทบปริ "ยังมีอีกสามตัว!"
คราวนี้ ภารกิจส่งของของสถานีไม้ก็แทบไม่ต้องกังวลแล้ว ทำได้ง่ายๆ แน่นอน
แล้วที่เหลือก็คือกำไรล้วนๆ!
ตัวที่สองเป็นแม่กวางถูกยกขึ้นชั่ง
"เนื้อสดสองร้อยยี่สิบชั่ง!"
ตัวที่สามเป็นกวางตัวผู้โตครึ่ง
"เนื้อสดหนึ่งร้อยหกสิบชั่ง!"
ตัวสุดท้ายเป็นกวางตัวเล็กที่สุด
"เนื้อสดเจ็ดสิบห้าชั่ง!"
ตัวเลขชุดหนึ่งถูกประกาศออกมา รอบข้างเงียบลงไปสองสามวินาที
ทุกคนต่างคิดเลขในใจ
แล้ว
"รวมกันเท่าไหร่?!"
"อาซุน! คิดเร็วเข้าเร็ว!!"
"คิดไม่ทันแล้ว!!!"
อาซุนอุ้มสมุดบัญชี มือสั่นนิดๆ
ตื่นเต้นมาก!