ตอนที่ 5 ยังไม่แต่งงาน แต่มีลูกแล้ว
ยามค่ำ ซ่งอินโทรศัพท์คุยกับเจียงเสี่ยวหนิง เพื่อนสนิทของเธอ
“อินอิน บ้านที่เธอไปสัมภาษณ์งานวันนี้ตอบรับมาดีมากเลยนะ เธอแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าจะไม่ไป?”
ครอบครัวของเจียงเสี่ยวหนิงเป็นเจ้าของที่ดินที่ถูกเวนคืนในเซิ่งโจว พูดได้เต็มปากว่าที่ดินของครอบครัวถูกเวนคืนจนได้เงินสร้างตึกได้ถึงสองหลัง แต่เธอก็ไม่ได้เอาแต่นั่งกินค่าเช่าอยู่บ้าน ไม่รู้เหมือนกันว่าไปหาเส้นสายมาจากไหน สมัยก่อนเธอคลุกคลีอยู่ในกลุ่มคุณนายร่ำรวยสารพัดกลุ่ม คอยเป็นผู้ช่วยออนไลน์ให้เหล่าคุณนายที่ขี้เกียจออกจากบ้าน ทั้งรับหิ้วของจากต่างประเทศ จองตั๋วเครื่องบิน จองโรงแรม วางแผนการเดินทาง เรื่องใหญ่เรื่องเล็กก็จัดการได้หมด
ต่อมา ธุรกิจรับหิ้วของจากต่างประเทศเริ่มทำยากขึ้น ลูก ๆ ของเหล่าคุณนายก็โตกันแล้ว เธอจึงเปลี่ยนมาช่วยหาพี่เลี้ยงดูแลเด็กที่เหมาะสมและติวเตอร์สอนพิเศษแบบตัวต่อตัวให้ ธุรกิจรุ่งเรืองมาก เพื่อธุรกิจนี้โดยเฉพาะ เธอยังจดทะเบียนบริษัทขึ้นมาอีกด้วย
งานที่บ้านถานเฟยของซ่งอินได้มาก็ผ่านเจียงเสี่ยวหนิง
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวัน ซ่งอินก็ยังรู้สึกขัดใจอยู่ดี
เธอตอบว่า “ฉันแค่ไม่อยากไปด้วยเหตุผลส่วนตัวน่ะ”
เจียงเสี่ยวหนิงยังคงเกลี้ยกล่อม “ครอบครัวนั้นมีฐานะดีมากนะ ลูกค้าคนหนึ่งของฉันแนะนำมา บอกว่าลูกชายแค่ต่อต้าน ไม่ได้โง่จริง ๆ หรอก แค่ชอบขัดกับครู พวกเขาถึงอยากลองจ้างครูทุกแบบดู วันนี้เขาตอบกลับมาว่าพอใจเธอมากเลยนะ”
“อีกอย่าง พวกเขายอมจ่ายเป็นสองเท่าของราคาตลาดด้วยนะ ถึงสามเท่าก็ยังได้...”
สามเท่าของราคาตลาด
ถือว่าสูงมากจริง ๆ
ซ่งอินเองก็ลังเลไม่น้อย
เมื่อปลายสายเงียบไป เจียงเสี่ยวหนิงที่สนิทกับเธอมานานจึงลองถามหยั่งเชิง “มีเงินให้หาแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่เอา เจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า?”
ซ่งอินหันไปมองลูกสาวที่หลับอยู่บนเตียง ก่อนตอบอย่างจนใจว่า “ฉันเจอพ่อของซ่งเหยียนซีแล้ว เขาเป็นญาติของเด็กคนนั้น”
“อะไรนะ? บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?” เจียงเสี่ยวหนิงเองก็แทบไม่เชื่อ
ตอนซ่งอินตั้งครรภ์ เจียงเสี่ยวหนิงกว่าจะรู้ก็ผ่านไปนานแล้ว พอถามว่าใครเป็นพ่อของเด็ก ซ่งอินก็แค่บอกว่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่สำคัญ
เด็กเป็นลูกที่เธอคลอดออกมา เรื่องนั้นต่างหากที่สำคัญ
“ใช่ บังเอิญขนาดนั้นแหละ ฉันเองก็ว่าน่าขันมาก แถมยังเจอกันติด ๆ กันถึงสองครั้งในสองวัน เธอว่า ถ้าฉันยังไปสอนที่บ้านนั้นต่อ จะไม่ต้องเจอเขาอีกหรือไง?”
เจียงเสี่ยวหนิงถาม “พวกเธอเจอกันแล้วมีปฏิกิริยายังไงบ้าง?”
ซ่งอินตอบเสียงเรียบ “ไม่มีอะไรเลย เป็นคนแปลกหน้ากัน”
เจียงเสี่ยวหนิงย้อนถาม “ถ้าอย่างนั้นเธอจะกลัวเขาทำไม? ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว หรือเขาจะมาแย่งซีซีไปจากเธอได้หรือไง ไม่มีทางหรอก อีกอย่าง หาเงินก็หาเงินสิ จะเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปนทำไม พวกเขายอมจ่ายตั้งสามเท่าเลยนะ เลี้ยงลูกก็ต้องใช้เงินไม่น้อยไม่ใช่หรือไง”
แม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ไม่มีญาติทางบ้านคอยช่วยเหลือก็ยิ่งลำบาก
ซ่งอินก็เป็นเช่นนั้น
หลังจากมีซ่งเหยียนซี เธอก็ทำได้แค่งานที่มีเวลายืดหยุ่นสูง อย่างน้อยก็จัดตารางเวลาเองได้
พอเจียงเสี่ยวหนิงพูดแบบนี้ ซ่งอินก็เริ่มหวั่นไหวอีกครั้ง
อย่างแรก เธอไม่มีเหตุผลอะไรต้องกลัวถานอวี้เฉิงจริง ๆ
หรือถานอวี้เฉิงจะมาแย่งซ่งเหยียนซีไปจากเธอได้หรือไง?
ไม่ได้หรอก
ยิ่งไปกว่านั้น จากที่เจอกันสองครั้งที่ผ่านมา ถานอวี้เฉิงดูไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร บางทีเขาอาจลืมเรื่องในอดีตไปนานแล้วก็ได้
กลับเป็นเธอที่มีปฏิกิริยารุนแรงเกินไป ยังลืมเรื่องเก่าไม่ได้ จนตื่นตระหนกเหมือนนกที่ถูกธนูทำให้ผวา
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งอินก็ตอบตกลง
เจียงเสี่ยวหนิงตัดสินใจทันที “ดีเลย งั้นฉันส่งสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ไปให้เดี๋ยวนี้ เธอเซ็นชื่อทีหลัง แล้วเราค่อยจัดตารางเรียนกัน”
“ได้”
แม้ซ่งอินจะยังมีข้อกังวลอยู่ในใจ แต่คำพูดของเจียงเสี่ยวหนิงที่ว่าการเลี้ยงลูกต้องใช้เงินก็ทำให้เธอเปลี่ยนใจ
จะเอาแต่ใจไปทำไมกัน
อีกอย่าง เธอก็เจอถานอวี้เฉิงมาแล้วสองครั้ง จะยังเจอเขาเป็นครั้งที่สามอีกหรือไง?
ต่อให้บังเอิญแค่ไหน ก็คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก
เอาตามนี้แล้วกัน
เจียงเสี่ยวหนิงทำงานได้รวดเร็วมาก ก่อนซ่งอินจะเข้านอน เธอก็จัดการทุกขั้นตอนเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังส่งข้อความผ่านแอปแชตมาให้ด้วย
เป็นช่องทางติดต่อผู้ปกครองของลู่เจา
ซ่งอินเพิ่มอีกฝ่ายเป็นเพื่อน ตอนนั้นดึกมากแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับกดยอมรับคำขออย่างรวดเร็ว
เธอส่งข้อความทักทายไปว่า “สวัสดีค่ะ ผู้ปกครองของลู่เจา”
อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า “สวัสดี”
ซ่งอินส่งข้อความตามหน้าที่เพื่อพูดคุยกับผู้ปกครองว่า
“ต่อไปฉันจะรายงานความก้าวหน้าในการเรียนของลู่เจาให้คุณทราบอย่างทันท่วงที เรามาร่วมมือกันนะคะ”
อีกฝ่ายยังคงตอบกลับมาคำเดียวว่า “ได้”
ซ่งอินกดดูรูปประจำตัวของคนคนนั้น แต่ดูไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร ทั้งยังไม่เห็นข้อมูลเพศด้วย
เธอจึงส่งข้อความไปถามว่า “ขอถามหน่อยค่ะ คุณเป็นคุณพ่อหรือคุณแม่ของลู่เจาคะ?”
อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า “พ่อแม่ของเขาค่อนข้างยุ่ง ปกติไม่มีเวลาคอยดูแลเขา ผมเป็นคนในครอบครัว”
คนในครอบครัวงั้นเหรอ?
เป็นใครก็ได้ ขออย่าเป็นน้าชายของเขาก็แล้วกัน
ซ่งอินถามต่อว่า “ขอถามได้ไหมคะว่าคุณเป็นใคร พอดีฉันต้องบันทึกชื่อไว้ จะได้ติดต่อกันสะดวกในภายหลังค่ะ”
คราวนี้อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับมาทันที
ผ่านไปราวหนึ่งนาที
อีกฝ่ายถึงส่งข้อความกลับมา
“น้าสาวของลู่เจา”
เมื่อเห็นข้อความนี้ ความกังวลของซ่งอินก็หายไป
“ได้ค่ะ คุณน้าของลู่เจา ดึกมากแล้ว ฉันไม่รบกวนคุณต่อแล้วนะคะ ไว้เราค่อยติดต่อกันใหม่ค่ะ”
ส่งข้อความเสร็จ ซ่งอินก็เปลี่ยนชื่อที่บันทึกไว้เป็น ‘คุณน้าของลู่เจา’
จากนั้นเธอก็วางโทรศัพท์ลงและไม่ได้เปิดดูข้อความอีก
……
อีกด้านหนึ่ง
ลู่เจานั่งง่วงหงาวหาวนอนอยู่ในบ้านหลังใหญ่ยักษ์ของถานอวี้เฉิง
แม่ของเขาหอบหิ้วเขามาส่งไว้ที่บ้านน้าชาย
แม่ขู่ว่าถ้าคะแนนคณิตศาสตร์ไม่ดีขึ้น เขาก็ต้องอยู่บ้านถานอวี้เฉิงไปเรื่อย ๆ
นี่เรียกว่าการลงโทษหรือไง?
นี่มันเป็นรางวัลชัด ๆ
ใครอยากกลับบ้านกันล่ะ
สองสามีภรรยามัวแต่วุ่นกับธุรกิจทุกวัน ไม่มีใครสนใจเขาสักคน
ถานอวี้เฉิงเดินออกมาจากห้องหนังสือ เห็นลู่เจายังนั่งอยู่บนโซฟาด้านนอก
“ดึกแล้ว ไปนอนได้แล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวก็ต้องพาไปโรงพยาบาลให้น้ำเกลืออีก”
เขาพูดส่ง ๆ เพื่อไล่หลานชายกลับห้อง
ถ้าไม่พูดถึงเรื่องนั้นก็ยังพอว่า แต่พอเอ่ยขึ้นมา ลู่เจาก็ฉุนทันที
“คุณพาผมไปเหรอ? ให้น้ำเกลือไม่ถึงสองชั่วโมง คุณโทรศัพท์ไปตั้งกี่ครั้ง ประชุมทางโทรศัพท์กี่รอบแล้วล่ะ คุณอยู่เป็นเพื่อนผมตรงไหน? ครูซ่งที่นั่งข้าง ๆ นั่นต่างหากถึงเรียกว่าอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวจริง ๆ”
“แม่เขาอ่อนโยนจะตาย แล้วคุณล่ะ? ตั้งแต่ต้นจนจบยังพูดกับผมไม่ถึงสองประโยคเลย”
“ตอนนี้คุณทำกับผมแบบนี้ ต่อไปก็อย่าหวังว่าผมจะเลี้ยงดูคุณจนแก่เฒ่าเลย รีบไปอุ้มเด็กกลับมาเลี้ยงสักคนดีกว่า”
พูดไปพูดมาก็ชักจะเกินไปแล้ว
ถานอวี้เฉิงไม่อยากเถียงกับเขา จึงพูดสั้น ๆ ว่า “ให้เวลา 5 นาที ถ้ายังไม่กลับเข้าห้องไปนอน จะตัดสิทธิ์เล่นเกมทั้งหมด”
ลู่เจาสงบเสงี่ยมลงทันที เขาดีดตัวลุกพรวดแล้วกลับเข้าห้องไป
ถานอวี้เฉิงถือสัญญาที่เพิ่งพิมพ์ออกมาไว้ในมือ
เขามองชื่อ ‘ซ่งอิน’ ที่อยู่ด้านล่างของสัญญา แล้วตกอยู่ในภวังค์
การสืบหาที่อยู่ของครอบครัวซ่งอินไม่ใช่เรื่องยาก และการรู้ว่าใครเป็นสมาชิกในครอบครัวเธอก็ไม่ยากเช่นกัน
ยังไม่แต่งงาน แต่มีลูกแล้ว
เธอมีลูกสาวอายุ 5 ขวบคนหนึ่งชื่อซ่งเหยียนซี ในทะเบียนบ้านระบุวันเกิดไว้ในเดือนเมษายน
ถานอวี้เฉิงนึกถึงใบหน้าของเด็กหญิงคนนั้น
เขาจำได้เพียงใบหน้าส่วนบนของเด็กหญิง คิ้วและดวงตาคล้ายแม่ของเธอมาก
ส่วนใบหน้าครึ่งล่างถูกหน้ากากปิดไว้ เขาจึงไม่ได้เห็น
ถานอวี้เฉิงอธิบายความคิดของตัวเองในตอนนี้ไม่ถูก
หลังจากซ่งอินลาออก เธอก็ลบเขาออกจากรายชื่อเพื่อนในแอปแชต
นับแต่นั้นพวกเขาก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย
แต่ตอนนี้เธอกลับปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง แถมยังมีเด็กคนหนึ่งที่ชวนให้สงสัยอย่างยิ่งว่าอาจมีสายเลือดของเขาอยู่ในตัว
เรื่องนี้ทั้งเหลือเชื่อและซับซ้อน
แต่กลับทำให้เขาอยากสืบให้รู้ความจริง