อีกด้านหนึ่ง โรงพยาบาลประจำเมืองเอส หอผู้ป่วยวิไอพี 1201
หน้าประตูเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดชุดดำ ส่วนในห้อง หลี่รุ่ยดูเหมือนคนเสียสติ
ในห้องนอกจากเตียงตรงกลางแล้ว ทุกอย่างอื่นกลายเป็นเป้าหมายระบายอารมณ์ของเขา
ออกไป ออกไป ออกไปให้หมด! ออกไปให้หมดเลย! อีแพศยา ไอ้สารเลว แกทั้งหลาย แกทั้งหลาย!
หญิงงามวัยกลางคนคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ
"เสี่ยวรุ่ย เสี่ยวรุ่ย เสี่ยวรุ่ยเป็นอะไรไป?"
ซุนเวยฟางสวมรองเท้าส้นสูงรีบเดินเข้ามา ชุดที่ใส่มองเหมือนเพิ่งมาจากงานเลี้ยง
เธอคว้าแขนหมอที่ยืนอยู่หน้าประตู "ลูกชายฉันเป็นอะไรไปกันแน่?"
หมอมองซุนเวยฟางและกลุ่มคนด้านหลังเธออย่างระมัดระวัง แล้วพูดเสียงเบา
"คุณชายของคุณ แม้ว่าตาขวาและหูขวาจะพิการ นิ้วกลางทั้งสองข้างถูกตัด ข้อมือและข้อเท้าแตก แต่... แต่ที่ตัดขาดทั้งหมดก็ถูกตัดออกจนหมดสิ้น
นอกจากนี้ คุณชายของคุณมีอาการปกติทุกอย่าง แข็งแรงกว่าคนทั่วไปด้วยซ้ำ!"
ถ้าฉีหมิงเยวี่ยอยู่ตรงนี้ เธอคงกลอกตาใส่แน่นอน ก็แน่ล่ะ เพราะยารักษาทั้งขวด
แต่ซุนเวยฟางฟังไม่เข้าใจ ทุกคำที่หมอพูดเธอรู้จัก แต่พอรวมกันกลับกลายเป็นภาษาที่เธอฟังไม่เข้าใจ
เธอขมวดคิ้วแล้วพูดแทรก "ไม่ต้องพูดมาก แค่บอกว่าลูกชายฉันยังมีลูกได้อีกไหม?"