เช้าวันถัดมา คฤหาสน์ตระกูลหลี่
พ่อบ้านหลี่ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อจัดการงานต่าง ๆ
ในฐานะคนเก่าแก่ที่ทำงานหนักให้ตระกูลหลี่มาหลายสิบปี ไม่มีใครรู้รากฐานและความแข็งแกร่งของตระกูลหลี่ดีไปกว่าเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหล่าผู้ตื่นพลังที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในช่วงนี้
แม้เขาจะไม่รู้ว่าประมุขตระกูลกับบุตรธิดาได้พลังแบบนี้มาอย่างไร
แต่ประสบการณ์ทำงานมาหลายปีทำให้เขารู้ชัดว่าเรื่องไหนถามได้ เรื่องไหนไม่ควรถาม
เขาแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ
ในตระกูลหลี่อันกว้างใหญ่นี้ ย่อมมีที่ทางสำหรับเขาอยู่เสมอ
เขามองเอกสารต่าง ๆ อย่างพึงพอใจ
ดีมาก วันนี้ก็คงเป็นอีกวันที่สงบสุขและงดงาม
“พ่อบ้านหลี่ พ่อบ้านหลี่ แย่แล้ว!!!”
เขาขมวดคิ้ว “ลืมมารยาทที่ฉันบอกไปแล้วหรือ? มีเรื่องอะไร?”
หลิวซือหยวนหอบหายใจ แววตาฉายความหวาดกลัวและสับสนอยู่บ้าง “ทางคุณชายหลี่รุ่ย...”
พ่อบ้านขมวดคิ้ว ฟังไปได้ครึ่งเดียวก็พูดตัดบท “พอแล้ว ไม่ต้องสนใจ ฉันไปดูเอง”
พอไปถึงประตูใหญ่ เขาก็ตะลึงกับกองกล้องถ่ายรูปที่ตั้งอยู่หน้าประตู
นักข่าวบันเทิงพวกนั้นแต่ละคนราวกับหมาป่าที่ได้กลิ่นคาวเลือด แสงแฟลชวาบขึ้นต่อเนื่อง จนถ่ายภาพออกมาเหมือนกำลังเดินพรมแดง
แต่ที่แปลกคือทุกคนต่างพร้อมใจกันเงียบ พอเห็นพ่อบ้านหลี่มา แต่ละคนกลับยิ่งถ่ายกันอย่างคึกคัก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี จึงมองไปตามทิศทางที่ทุกคนกำลังถ่ายรูป
สิ่งที่เห็นคือกองเนื้อขาวโพลน เปลือยเปล่า