นครนีออน กว่างจิง
ยามเช้าตรู่ นักเรียนในนครนีออนยังต้องไปโรงเรียน
ฉีหมิงเยวี่ยจองโรงแรมห้าดาวที่มองเห็นหอคอยกว่างจิงได้อย่างไม่รีรอ
เตรียมใช้ช่วงเวลาว่างอันหายากเที่ยวเล่นในนครนีออน
เดินไปเรื่อย ๆ จนเห็นบ้านที่คุ้นเคย เธออดยิ้มขื่นไม่ได้ สุดท้ายก็มาที่นี่จนได้
ผ่านต้นไม้ เธอเห็นเด็กชายคนหนึ่งรีบเปิดประตู เปลี่ยนรองเท้า เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีผู้หญิงวัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อนวิ่งตามมา
“โคตะ โคตะ กล่องข้าว”
เด็กชายรับมาอย่างไม่อดทน รีบวิ่งออกไป เหลือเพียงผู้หญิงยืนอยู่ที่เดิม
แสงอาทิตย์ยามเช้าตกลงบนใบหน้าของเธอ หากมีคนรู้จักฉีหมิงเยวี่ยอยู่ที่นี่ จะต้องสังเกตได้ว่าทั้งสองมีใบหน้าที่คล้ายกันสามส่วน ผู้หญิงดูเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาจึงหันมาอย่างสงสัย
ฉีหมิงเยวี่ยหลบเข้าซอกถนนโดยสัญชาตญาณในวินาทีที่อีกฝ่ายหันมา
เวลาต่อมา ฉีหมิงเยวี่ยซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ มองอีกฝ่ายตั้งแต่ส่งลูกไปโรงเรียน ล้างจาน กวาดบ้าน ถูบ้าน ซักผ้า ตากผ้า เตรียมอาหารเย็น แทบไม่ได้หยุดพักเลย
“เหมียวเหมียวเหมียว?”
เจ้าแมวน้อยที่นอนบนหัวเธออย่างเชื่อฟังตบหัวเธออย่างสงสัย
“นั่นแม่ฉัน” ฉีหมิงเยวี่ยเหมือนได้คนระบายความในใจ ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะฟังเข้าใจหรือไม่