เกมเด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาพอดี
【ตรวจพบว่าผู้เล่นเกมถูกโจมตีทางจิตใจ พลังจิตลดลง 1 แต้ม หลังจากนี้การลดลงของพลังจิตจะไม่แจ้งเตือนอีก ขอให้ผู้เล่นออกสำรวจและสนุกกับเกม】
ฉีหมิงเยวี่ยเดินต่อไปข้างหน้า ของเหลวสีแดงเลือดแผ่ขยายจากห้องนั่งเล่นไปทางห้องครัว
ในห้องครัวมีดทำครัวสับอะไรบางอย่างบนเขียง ส่งเสียงดังฉับๆ รัวเร็ว กลิ่นหอมประหลาดผสมกับกลิ่นชวนคลื่นไส้ลอยเข้าจมูกเธอ
ฉีหมิงเยวี่ยมองลอดผ่านช่องประตูเข้าไป
เสี่ยวเหม่ยสวมชุดกระโปรงยาวขาดรุ่งริ่งจนดูไม่ออกว่าสีอะไร มีดทำครัวในมือสับฉับ ๆ บนเขียง ปากพร่ำบ่นอะไรไม่หยุด
"ทำกับข้าว ทำกับข้าว ลูกต้องกินข้าว ผัวต้องกินข้าว ต้องกินข้าวอร่อย ๆ ...."
"ข้าวอร่อย ๆ ต้องใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุด วัตถุดิบดี ๆ วัตถุดิบดี ๆ ...."
เสี่ยวเหม่ยลูบคลำหาอะไรบางอย่างบนร่างตัวเอง จู่ๆ ก็หันมามองฉีหมิงเยวี่ยที่หน้าประตู "เชฟใหญ่ วัตถุดิบในตัวฉันหมดแล้ว ขอใช้ของคุณได้ไหม?"
ตอนนี้เองฉีหมิงเยวี่ยถึงเห็นด้านหน้าของเสี่ยวเหม่ยชัด ๆ
ทั่วร่างเธอเหลือแค่มือขวาที่ยังค่อนข้างสมบูรณ์ ตรงท้องมีรูโหว่ใหญ่ อวัยวะในรูนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย ฉีหมิงเยวี่ยมองสิ่งที่เดือดปุด ๆ ในกระทะน้ำมัน ก็ยากที่จะไม่เชื่อมโยงถึงอะไรบางอย่าง
เสี่ยวเหม่ยก้าวเข้ามาสองก้าว พูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง
หัวใจฉีหมิงเยวี่ยเต้นเร็วขึ้น แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน
"คุณจะทำกับข้าวที่อร่อยที่สุดให้ผัวกับลูกกินไม่ใช่เหรอ? รู้ไหมว่าอะไรที่อร่อยที่สุดสำหรับพวกเขา?"
"ก็ต้องเป็นอวัยวะในร่างคุณนี่ไง!"
เสี่ยวเหม่ยชะงักไป "อาจารย์ ท่านพูดถูก ทุกครั้งที่ฉันเฉือนเนื้อของตัวเองให้พวกเขากิน พวกเขาก็จะแสดงสีหน้ามีความสุข แต่..."
น้ำเสียงเธอแหลมขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยว
"แต่ฉันไม่มีเนื้อแล้ว!!! ไส้ของฉัน ตับของฉัน ปอดของฉัน ไม่มีเหลือแล้ว ไม่มีแล้ว!"
เสี่ยวเหม่ยหันมาจ้องฉีหมิงเยวี่ยอย่างดุร้าย "อาจารย์ ใช้อวัยวะในร่างคุณเลยนะ!!"
ใจของฉีหมิงเยวี่ยบีบรัด
วินาทีต่อมา มีเสียงเปิดประตูดังมาจากห้องโถง
สีหน้าของเสี่ยวเหม่ยดูตื่นตระหนก
"อีดอก กับข้าวเสร็จยัง?" "อีตัวหน้าตัวเหียก กับข้าวได้ยัง?"
ชายสองคนร่างใหญ่ร่างเล็กเดินเข้ามาในครัว เห็นว่าไม่มีอะไรสักอย่าง ก็เหมือนกับสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่ง พุ่งเข้ามาชกต่อยกระทืบถีบผู้หญิง
"อีดอก กับข้าวล่ะ ข้าวของกูอยู่ไหน กูทำงานเหนื่อยแทบตายกลับมายังไม่มีข้าวกินอีก มึงมันไอ้ไร้ค่า อีนังแพศยา"
"ฮ่าๆๆๆๆ ป๊าต่อยดี ต่อยดี ตีไอ้ขี้เกียจสันหลังยาวนี่ให้ตาย!! ฮ่าๆๆๆ"
เสี่ยวเหม่ยได้แต่ถูกทำร้าย แต่น่าแปลกที่พวกเขากลับอยู่ห่างจากตำแหน่งเตาไฟ
บนเตามีอะไร? มีดไง!!
ฉีหมิงเยวี่ยเข้าใจในทันที
กลางวันคือภาพลวงตา เป็นฉากที่เสี่ยวเหม่ยจินตนาการขึ้น ในจินตนาการสามีรักใคร่เอ็นดูเธอ ลูกชายเชื่อฟังรู้ความ
กลางคืนคือความจริง ครอบครัวที่สมบูรณ์เปี่ยมสุขล้วนเป็นภาพลวงตา ความจริงก็คือเธอทำให้ตัวเองชาชินครั้งแล้วครั้งเล่าภายใต้ความหวาดกลัวและเจ็บปวด เธอใช้มีดทำครัวเชือดเนื้อเถือหนังตัวเองป้อนพวกเขา จนไม่มีอะไรให้เชือดอีกแล้ว
พูดตามตรง ความยากของดันเจี้ยนเดี่ยวค่อนข้างเกินจินตนาการของเธอไปสักหน่อย
เกมในช่วงทดสอบรอบแรกนี่มันบิดเบี้ยวได้ขนาดนี้เลยเหรอ?
แต่ไม่เป็นไร เธอคิดวิธีแก้ได้แล้ว
ฉีหมิงเยวี่ยก้าวฉับ ๆ เข้าไป จับมือชายหนุ่ม ตบหน้าฉาดใหญ่แรงหนึ่ง แรงไม่มากแต่ทำให้อับอายขายหน้าสุด ๆ ชายหนุ่มงงงวยหันมามองเธอ "อีนังแพศยา.........."
ฉีหมิงเยวี่ยเตะเต็มแรงอีกที ชายหนุ่มเผลอตัวล้มลงกับพื้น เธอพูดเสียงเย็น "เป็นลูกแหง่ก็กินข้าวให้มาก ๆ หน่อย ไอ้ขยะที่ทำได้แค่รังแกผู้หญิง"
เธอฉวยจังหวะที่ชายหนุ่มอารมณ์พลุ่งพล่านคว้าจับมีดทำครัว
สีหน้าชายหนุ่มแข็งค้าง แต่ก็ตอบสนองได้รวดเร็ว "อีดอก กูจะเฮี้ยนมึง!!"
ร่างกายของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หนวดประหลาดพุ่งออกมาจากแผ่นหลัง
ฉีหมิงเยวี่ยชูนิ้วกลางใส่ชายหนุ่ม ใครมันจะไปเผชิญหน้ากับแกกันล่ะ วินาทีต่อมา เธอยกมีดขึ้นแล้วตะโกนท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของทั้งสามคน "มาเล่นกับเจ้านายสิ!!"
ชอบกินข้าวนัก ก็กินให้หนำใจไปเลย!!
【สกิล 3: มาเล่นกับเจ้านายสิ】ทำงาน เกมจอมเขมือบเริ่มต้น!
ร่างของเจ้าบ้านชายชะงักแข็งอยู่กับที่ รูม่านตาซีดขาว
ฉีหมิงเยวี่ยฉวยโอกาส กำมีดฟาดฟันลงสุดแรง ศีรษะของชายกระเด็นสูงกลางอากาศ ก่อนร่วงลงเบา ๆ กลิ้งมาที่เท้าฉีหมิงเยวี่ย เธอเหยียบมันไว้แน่น แววตาเยือกเย็นมองไปที่เด็กน้อยที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแล้ว
"ไม่ แม่ แม่ แม่ช่วยหนูด้วย!!"
"แม่ หนูรักแม่ที่สุดเลย แม่ รีบช่วยหนูเร็ว รีบฆ่ามันเลย แม่!! แม่ง อีนังแพศยา ให้ช่วยไง!"
เด็กน้อยร้องไห้พังทลายวิ่งไปหาเสี่ยวเหม่ย แต่เสี่ยวเหม่ยกลับนิ่งค้างอยู่ที่เดิม จ้องมองหญิงสาวที่เปี่ยมกลิ่นอายสังหารอย่างตะลึงงัน
ฉีหมิงเยวี่ยกวาดตามองเสี่ยวเหม่ย ดึงตัวเด็กออกมาโดยตรง ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของเขา เธอฟันมีดตัดมือเท้าทิ้ง หั่นเป็นชิ้น ๆ โยนเขาลงในห้องนั่งเล่น เด็กที่เสียเลือดมากเกินไปก็สิ้นใจไปอย่างรวดเร็ว
ฉีหมิงเยวี่ยฟันมีดตัดมือผู้ชายออกอีก
จากนั้นก็เดินไปยังหน้าเตาอย่างเด็ดเดี่ยว
จุดไฟ ใส่น้ำมัน ผัด ใส่เกลือ
เสี่ยวเหม่ยที่ยังยืนเหม่ออยู่ มองดูจานอาหารที่จู่ ๆ ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้า
ฉีหมิงเยวี่ยเลิกคิ้ว "กินไหม? ใช้เนื้อพวกเขาทำ"
เสี่ยวเหม่ยนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ในตอนที่ฉีหมิงเยวี่ยคิดว่าฝ่ายนั้นคงไม่กิน เธอพุ่งเข้าใส่จานอาหารอย่างแรง ใช้มือหยิบเนื้อชิ้นโต ๆ เขมือบกินอย่างตะกละตะกลาม
กินไปพลาง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างดุร้าย แต่มือไม่ได้หยุด
"ฮือ ๆๆ ฮือ ๆๆ ......"
เมื่ออาหารลดน้อยลงเรื่อย ๆ ทั้งห้องก็เริ่มเลือนหายไป ฉีหมิงเยวี่ยรู้ว่านี่เป็นสัญญาณว่าดันเจี้ยนเกมกำลังเคลียร์ผ่าน
เธอมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน เอ่ยกับเสี่ยวเหม่ยว่า:
"ในครัวมีน้ำมันร้อน มีดทำครัว และหม้อร้อน ลองเดาดูซิว่าองค์ประกอบแบบนี้ยังมีที่ไหนอีก"
เสี่ยวเหม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เอ่ยเสียงแหบ "ไม่รู้"
"ไอ้โง่ ก็ขุมนรกไง"
คำว่าไอ้โง่นี้กำลังด่าเสี่ยวเหม่ย และก็กำลังด่าตัวเองในชาติก่อนด้วย
พวกเธอล้วนเป็นคนโง่ที่ถูกความรักปิดตาทั้งนั้น
แต่กลับลืมสิ่งที่สำคัญที่สุด คือรักตัวเองก่อนที่จะรักคนอื่น
......
เมื่อกินอาหารหมดแล้ว เสี่ยวเหม่ยก็ลุกขึ้น เธอมองลึกไปที่ฉีหมิงเยวี่ย ก้มเอว คำนับ
ห้องสลายไปจนหมด ตรงหน้ากลายเป็นความว่างเปล่า
ในหัวมีเสียงสรุปผลเกมดังขึ้น
【ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น เด็กเกม เคลียร์ผ่านดันเจี้ยนเกม "ครัวของเสี่ยวเหม่ย" สำเร็จ】
【ระดับ: SSS】
【รางวัล: แต้มคุณสมบัติอิสระ *6, ค่า EXP +300, เกมคอยน์ +100, ได้รับหนังสือสกิล *3, ยารักษา *3, ไก่ย่างรสเด็ด *5, ยาลดคูลดาวน์ *3, ไอเทมระดับ D: ข้าคือองค์รัชทายาท, ไอเทมระดับ D: ขวดเบียร์เหลือครึ่ง, ไอเทมระดับ B: ความขอบคุณของหญิงสาว, ลำโพงเล็ก *3, ลำโพงใหญ่ *1, เศษเสี้ยวลึกลับ *3, 】