“คุณอวี้จะซื้อจริง ๆ เหรอคะ”
ยามอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นก็คือพระเฒ่าตรงหน้าที่ทำท่าทางงึมงำลึกลับ
เขาสวมหมวกฟางเก่าโทรม บนมือโบกพัดสานจากซีกไม้ไผ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย พอยิ้มก็ย่นรวมกันเป็นก้อน
ดูคล้ายพระสูงส่งผู้วิปลาสเพี้ยนสติในละครโทรทัศน์ที่นางเคยดูตอนเด็ก ๆ
“พระบ้า” มองนางด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง ใบหน้าราวกับผิวน้ำในสระวสันต์ที่กำลังไหวกระเพื่อม ก่อนเอ่ยเตือนว่า
“คุณอวี้ ของที่นี่ไม่รับคืนหรือเปลี่ยนนะ ซื้อไปแล้วห้ามเสียใจล่ะ”
สบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววยิ้มของเขา อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกัดฟัน “ฉันซื้อ!”
เนื้อเรื่องยังส่งมาไม่ครบ นางไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำได้เพียงตอบสนองตามความทรงจำของร่างเดิม
นางหยิบธนบัตรแดงใหม่เอี่ยมออกมาจากกระเป๋าหลายปึก ตบลงบนแผงของพระบ้า “ฉันเอาสามแผ่น”
พระบ้าได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า ใช้พัดปิดทับธนบัตรปึกหนึ่ง แล้วดันเงินที่เหลือกลับมาหานางด้วยขอบพัดไม้ไผ่ เป็นการปฏิเสธคำขอของนาง
“สาวน้อย อย่าโลภเกินไปนักสิ” มุมปากพระบ้ายกยิ้ม “คนหนึ่งขอได้แค่แผ่นเดียวนะ”
พูดจบ เขาก็ล้วงป้ายไม้สีชาดออกมาจากอกเสื้อ หยิบพู่กันบนโต๊ะที่ขนแตกเป็นง่ามจนดูเหมือนไม้กวาด แล้วจุ่มหมึกที่อยู่ข้าง ๆ
ขนพู่กันที่แตกเป็นง่ามยังคงดื้อรั้น ปลายขนแกะเก่าที่ชูขึ้นมีหยดหมึกเกาะอยู่ จะหยดก็ไม่หยด ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างอวดดี
พระบ้าเหลือบมองมันแวบหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ใส่ใจ อมปลายพู่กันเข้าปากชุ่มให้เปียกชื้น แล้วกลืนหมึกเข้าไปเต็มปาก