เมื่ออวี้เหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกตัวขึ้นมา นางกำลังยืนอยู่ในตรอกเก่าแก่ของย่านการค้าที่ทรุดโทรม ใบเย็นเยียบ แค่เพียงกะพริบตา น้ำตาที่สะสมไว้ในเบ้าตาก็ไหลรินลงมาโดยไม่อาจกลั้นไว้
“เอ๊ะ”
เสียงถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ดังขึ้นข้าง ๆ นางหันไปมอง ก็เห็นชายวัยกลางคนในเครื่องแบบตำรวจ
“ภาพกล้องวงจรปิดเธอก็ดูแล้ว ข้า... ผมก็มาช่วยตามหาให้แล้ว แต่หาเจ้าไม่ได้จริง ๆ ว่ามีหนุ่มชุดดำคนนั้นขโมยของเธอไป พวกเราจะตรวจภาพกล้องต่อไป ถ้ามีความคืบหน้าผมจะติดต่อกลับไปนะ”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวไม่พูดอะไร ได้ยินแต่ตำรวจตรงหน้าทวนหมายเลขโทรศัพท์ยาวเหยียด “หมายเลขนี้คือหมายเลขของเธอใช่ไหม ถ้าเจอโทรศัพท์ของเธอแล้วจะโทรกลับให้”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้ารับเบา ๆ ตำรวจตรงหน้าก็โล่งอกทันที ถามว่าจะพาไปสาขาโทรศัพท์ซื้อเครื่องใหม่สักเครื่องไหม
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหน้า ตำรวจฝากฝังอีกสองสามคำแล้วก็รีบรุดจากไป
-
เมืองหยางเฉิงเพิ่งมีฝนพรำตกลงมาช่วงเช้า แอ่งน้ำบนพื้นยังไม่แห้งดี สายฝนจากชายคาสีเทาเข้มหยดรินทีละหยด ตกกระทบพื้นดังใสกระจ่าง
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่กับที่ ความทรงจำก้อนโตอุทั้งหมดพวนพุ่งเข้ามาในสมอง นางขมวดคิ้วแน่นด้วยความปวดหัว ในความพร่าเลือน รู้สึกได้ถึงฝีมือคนหนึ่งที่ตบลงบนไหล่
หันไปมอง เป็นหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบ ทั้งสองข้างหูติดกิ๊บหูเงิน ทรงผมเทาหม่นหางม้า หน้าตาค่อนข้างหล่อ แต่ท่วงท่าดูรุ่นระเบิดนักเลง
เมื่อเห็นใบหน้าจริงของนางแล้ว แววตาหนุ่มเป็นประกายตื่นตะลึง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งออกน้ำออกนม ถามว่าต้องการที่พักหรือไม่
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวรับความทรงจำไปแล้วกว่าครึ่ง นึกออกว่าตนจองโรงแรมไว้แล้ว จึงปฏิเสธหนุ่มที่ดูไม่ซื่อสัตย์ตรงหน้าอย่างเด็ดขาด
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ”
เด็กสาวอยู่ตามลำพังนอกบ้าน ตอนหนีออกจากบ้านยังเด็ดเดี่ยว แต่พอเจอะเจอคนที่มาไม่ดีจริง ๆ ในใจก็เริ่มมีความกลัวขึ้นมาบ้าง
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากเกิดเรื่องขัดแย้งกับเขา จึงปฏิเสธอย่างสุภาพแล้วตั้งใจจะเดินจากไป
แต่หนุ่มคนนั้นไม่ยอมเลิกลา ก้าวขึ้นหนึ่งขั้นมาขวางทางไว้ ยังเข้มแข็งไม่เลิกรา
“แล้วเธอจะไปไหนล่ะ ให้ฉันส่งไปก็ได้ ค่ารถฉันลดให้ครึ่งราคาเลยนะ”
เขาวางมือข้างเดียวกดลงบนกำแพงข้างอวี้เหมี่ยวเหมี่ยว ขมวดคิ้วใส่นางพร้อมยิ้มอย่างที่คิดว่าตัวเองหล่อเหลา
“ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ” อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวแกล้งทำเป็นตั้งมั่น แต่สองมือกำเชือกถุงเป้สะพายข้างแน่นจนซีด
“ฉันเรียกรถไว้แล้ว” เธอพูดพลางพยายามไม่เบือนสายตาหนี จ้องหนุ่มตรงหน้าต่อ แล้วอ้อมตัวเขาเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้หนุ่มที่เท้าศอกพิงกำแพง พิงศีรษะไว้กับมือยืนค้างอยู่ตรงนั้น กะพริบตาปริบ ๆ มองแผงหลังเจ้าของร่างเล็กที่รีบรุดหนีไป
เอ๊ะ?
ไม่ใช่ว่าโทรศัพท์หายไปเหรอ ไม่มีโทรศัพท์แล้วจะเรียกรถได้ยังไง?
“เดี๋ยว!”
หนุ่มตะโกนตามมาหนึ่งครั้ง อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวยิ่งเร่งฝีเท้า กลัวว่าเขาจะไล่ตามมา พอถึงหัวมุมถนนก็เลี้ยวเข้าไปทันที
“โธ่! คุณเดินผิดทางแล้ว!...”
หนุ่มผมเทายื่นมือออกไปค้างไว้ เฝ้าดูเงาร่างเบื้องหน้าหายวับไปกับหัวมุมตรอก
เขาน่ากลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ
เขารู้สึกว่าในตรอกเก่าที่ชุกชุมไปด้วยพวกหมาป่าเสือดาว รูปโฉมของเขานับได้ว่าสดใสสะอาดตาและหล่อเลยนะ!
หนุ่มผมเทาถอนใจ ลูบหัวตัวเองแล้วหันหลังเดินจากไป
เมืองหยางเฉิงเมืองเล็กระดับสี่ห้านี้คนต่าง ๆ นานาปนเป ไม่รู้เจ้าหญิงน้อยตระกูลมั่งคั่งคนนี้เดินหลงมาได้ยังไง
ท่วงท่าที่ดูเหมือนโอ่อ่าแต่ภายในสั่นคลอน คิดว่าตัวเองตั้งมั่น แต่แท้จริงคนอื่นแค่เหลือบมองก็มองทะลุหมวกเห็นการตั้งมั่นปลอม ๆ ของนางทั้งหมด
แท้จริงแล้วอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้มาผิดที่ หนุ่มที่ขโมยโทรศัพท์ของนางไปก็อยู่แถวนี้เอง
นางไม่รู้ว่าโฉมของตนสะดุดตาแค่ไหน แค่กวาดตามองก็รู้ทันทีว่าเป็นเด็กตระกูลมั่งคั่งจากต่างถิ่น การแต่งกายดูท่าทางว่าเรียบง่ายไม่โดดเด่น แต่แท้จริงแทบจะเขียนตัวหนังสือว่า “ฉันไม่ขัดสน” ติดอยู่บนใบหน้าแล้ว
นับตั้งแต่นางก้าวเข้ามายืนในตรอกเก่านี้ กี่คู่ตาก็เฝ้ามองนางอยู่ในที่มืดมน ไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเรื่องเพราะข้าง ๆ มีคนในเครื่องแบบยืนอยู่เท่านั้นเอง
เด็กสาวตระกูลมั่งคั่งแบบนี้ หลอกง่ายมาก หนุ่มผมเทาเดิมทีตั้งใจจะอาศัยหน้าตาน่ารักที่ใคร ๆ เห็นก็รักนี้ เข้าไปทำความรู้จักหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ใช้หน่อย ไม่คิดว่าจะแผลงเป็นซ้ำซ้อน
คิดถึงตรงนี้ หนุ่มผมเทาก็ถอนใจอีกครั้ง
เขายังถือว่าเจรจาได้ แค่อยากหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ความทะเยอทะยานของบางคนไม่ได้มีแค่นี้ หวังว่าเจ้าหญิงน้อยคนนั้นจะโชคดีหน่อย อย่าเจอะพวกอันธพาลไม่เกรงกลัวที่เสียสติไม่กลัวตายเข้ามานัก
ด้านนี้ของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยว ก็จริง ๆ ต้องเจอปัญหาเข้าเต็ม ๆ
เพราะกลัวหนุ่มนักเลงผมเทาจะไล่ตามมา นางเดินรีบตลอดทาง พอรู้ตัวว่าสภาพถนนเริ่มไม่ธรรมดาก็สายเสียแล้ว
บรรยากาศรอบด้านยิ่งดูคุ้นเคยน้อยลงเรื่อย ๆ ทางเดินแคบ ๆ คดเคี้ยวเลี้ยวหักไม่รู้พาไปสู่ที่ใด คนพลอยเริ่มเบาบาง อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวหัวใจเต้นกระตุก ความรู้สึกไม่ดีไหลบ่าเข้ามา
แต่ลึก ๆ ในใจ นางจริง ๆ ไม่ได้กลัว เธอเป็นเพียงผู้ทะลุเข้ามาในเรื่องเพื่อเดินบท ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอล้วนอยู่เพื่อรับใช้บทเรื่อง และในบทที่เธอต้องเดินตอนนี้ ไม่มีจุดที่เธอต้องได้รับอันตรายทางร่างกายแต่อย่างใด
ในต้นฉบับ ข้อความที่พูดถึงเธอมีไม่มาก มีเพียงประโยคเดียวที่ตัวเอกหญิงพูดพลาง ๆ ตอนที่หวนนึกถึงเธอภายหลังว่า—
【ไม่รู้ตอนนี้อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเป็นยังไงบ้าง แต่เธอเป็นคนชะตาดี ลุงรักเธอมาก จัดการทางถอยหลังให้เธอครบถ้วน เธอสุดท้ายคงมีชีวิตที่ดีกว่าเรานี่แหละ】
ในฐานะตัวละครที่มีเส้นใยร้อยเรียงกับตัวเอกหญิง และมารใหญ่ผู้ร้ายตลอดทั้งเรื่อง บทบาทของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้มากนัก แต่ก็แทรกซึมครอบคลุมบทเรื่องทั้งหมด
การมีอยู่ของเธอ ดูเหมือนถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นฉากทัศน์เทียบเคียงให้กับอดีตชีวิตอาถรรพ์ของตัวเอกหญิงในช่วงแรก และเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นให้ผู้ร้ายตกหลุมรักตัวเอกหญิงในช่วงหลัง
หนังสือที่เธอทะลุเข้ามาเป็นวรรณกรรมวัยรุ่นเจ็บปวดยุคแรก ๆ เล่าเรื่องคู่เอกจากเลิกราสู่คืนดี จากคืนดีสู่เลิกรา ในห้วงของปมชะตากรรม ปมชนชั้น และบทเรื่องหนัก ๆ น้ำเน่าสารพัด ที่สุดท้ายก็มาสานกันจนรักกันได้
คู่เอกของเรื่องนี้รักกันตั้งแต่มัธยมปลาย หลังจากแตะฝ่ายต้นครั้งแรก ตัวเอกหญิงเข้าใจผิดว่าตนท้อง ในสภาพหกบุ๋มแปดวิ่นจึงรีบวิ่งไปหาคู่เอกชาย ผลมาเจอะเจอแม่ของคู่เอกที่ได้ข่าวมาเต็ม ๆ พอดี ทั้งรังแกด่าว่าตัวเอกหญิงอายุยังน้อยไม่รู้จักเดินทางที่ดีแต่ไปยั่วยวนคนอื่น ทั้งไปวุ่นวายกับโรงเรียนและผู้ปกครอง สุดท้ายเรื่องแตกกลางโรงเรียนทั้งหมด บีบให้ตัวเอกหญิงต้องย้ายโรงเรียน
ก่อนจาก แม่ของคู่เอกยังส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้แม่ของตัวเอกหญิง พูดทิ้งไว้อย่างดูถูกว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะอุปการะสีผากอุจฉาริดงูพิษสองตัวไว้ ที่แท้ก็เริ่มเน่าที่ตัวต้นมาก่อนนี่นา พันธุ์เลวสืบทอดกันมาแท้ ๆ”
ใช่แล้ว จุดเด่นที่สุดของวรรณกรรมวัยรุ่นเจ็บปวดคือ ตัวเอกหญิงสีขาวสะอาดผู้ชะตากรรมรันทด ย่อมเติบโตในครอบครัวที่แตกสลาย เต็มไปด้วยโคลนตมและความไม่ยอมแพ้
พ่อที่ติดการพนันและใช้ความรุนแรงในบ้าน แม่ที่อ่อนแอแต่ดื้อรั้น และลูกสาวตัวเล็ก ๆ ที่ล่องลอยในสายลม อ่อนหย่อนไร้ที่พึ่งและหมดหวังในตนเอง
หลายปีก่อน หลังพ่อของตัวเอกหญิงเข้าเรือนจำฐานประมาททำให้ผู้อื่นเสียชีวิต ครอบครัวทั้งหมดก็เหลือเพียงแม่ของตัวเอกหญิงคนเดียวที่แบกรับทุกอย่าง ทั้งต้องหาเลี้ยงลูกสาววัยเยาว์ให้ได้เรียน ทั้งต้องอาบฟันกลืนเลือดจ่ายหนี้พนันมหาศาลและค่าเสียหายที่สามีก่อไว้
ทำงานสี่งานพร้อมกัน ยังทำงานเสริมขายเหล้าค่าจ้างสูงอีกด้วย
ในฐานะแม่ของตัวเอกหญิงสายสีขาว เธอย่อมต้องมีรูปโฉมงดงามราวกับดอกบัวผุดขึ้นจากสายน้ำ โดยเฉพาะตอนที่ความยากจนของชีวิตกดให้แผ่นหลังแอ่น เหงื่อชุ่มขมับ ดูน่าสงสารจนตัวเองอยากหายใจให้เบาลง
โดยธรรมชาติที่เลี่ยงไม่ได้ ก็ดึงดูดบุรุษผู้ไม่ซื่อสัตย์เข้ามาเป็นพัน ระหว่างที่ตัวเอกหญิงตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง แม่ของเธอก็พลอยถูกดึงเข้าไปพัวพันในเรื่องเสียหายรักร้างที่ไร้ตัวตน...
และผู้เล่นอีกฝ่ายของเรื่องอื้อฉาวนี้ ก็คือพ่อแท้ ๆ ของคู่เอกชายนั่นเอง!
จะว่าไป วรรณกรรมโบราณสายทรมานมันกล้าเขียนจริง ๆ แม่ลูกสองคนต่างมีปมร้อยเรียงที่พูดไม่รู้เรื่องไม่ชัดกับครอบครัวฝ่ายคู่เอกชาย ที่น่าสงสารและโกรธที่สุดก็คือแม่ของคู่เอกชายนั่นเอง
เรื่องอื้อฉาวจากการรักกันวัยเรียนจึงลุกลามกลายเป็นพายุมหาภัยที่เพียงพอจะทำลายโลกของครอบครัวตัวเอกหญิง พลิกคว่ำรากฐานชีวิตของพวกนาง แม่ลูกสองคนสั่นเทิ้มสั่นเทา ไร้ที่หลบซ่อน
และแล้ว...... ผู้มาก่อตั้งของแม่ตัวเอกหญิงก็มาถึงแล้ว......
ปรากฏตัวขึ้นดั่งพระผู้ช่วย กระทั่งไม่ต้องปรากฏกาย เพียงคำสั่งสั้น ๆ หนึ่งคำ ก็คลี่คลายวิกฤตทั้งหมดที่ครอบครัวของตัวเอกหญิงเผชิญอยู่
แม้จะเข้าวัยกลางคน แต่แม่ของตัวเอกหญิงกลับงามสง่าชวนพิศวง อ่อนหวานนับพันร้อยหมื่น
ความยากลำบากของชีวิตไม่ได้ทำให้เธอดูเก่าดูเหนื่อย กลับซ้อนผ้าม่านบางเบาที่น่าระอาสงสารทับเหนือหยกงาม ชวนให้ใจคนอยากพิทักษ์รักษาเธอเสียจนไม่ไหว
แน่นอน
ถ้าคนนั้น ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของร่างเดิม ก็จะดีกว่านี้มาก