ในโรงงานสอง บรรยากาศกดดันจนหายใจไม่ออก
เครื่องจักรหยุดเดิน คนงานก็ไม่มีกะจิตกะใจทำงาน
ทุกคนพะวงถึงโบนัสเดือนนี้ สายตาที่มองไปทางอี้จ้งไห่และเจียตงซวี่มีแต่ความไม่พอใจ
นั่นมันเงินจริง ๆ นะ
บ้านไหนบ้างไม่รอเงินโบนัสก้อนนี้ไปซื้อข้าว ซื้อถ่าน ซื้อเสื้อผ้าให้ลูก?
แต่เพราะศิษย์อาจารย์คู่นี้หายหัวไปตอนเวลางาน ทั้งโรงงานเลยต้องซวยตามกันไปหมด
อี้จ้งไห่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน สีหน้าย่ำแย่สุด ๆ
เขามีชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต เป็นปู่ใหญ่ที่ทุกคนเกรงใจในลาน เป็นช่างระดับเจ็ดที่น่านับถือในโรงงาน เมื่อไหร่จะเคยถูกสายตาแบบนี้จ้องมองมาก่อน?
เจียตงซวี่หดตัวอยู่ข้างหลังเขา แม้แต่หายใจแรง ๆ ยังไม่กล้า
“ปัง!”
ประตูโรงงานถูกผลักจากข้างนอก
หลี่เว่ยตงและหวังฝูเซิงสาวเท้าใหญ่เข้ามา
ทั้งสองคนสีหน้าไม่ดี โดยเฉพาะหลี่เว่ยตง เหงื่อเต็มหน้าผาก เห็นชัดว่าเมื่อกี้วิ่งมาไม่เบา
ในโรงงานเงียบลงทันที
สายตาทุกคู่จับจ้องที่ทั้งสองคน
หลี่เว่ยตงเดินไปข้างหน้า กวาดตามองคนงานรอบหนึ่ง แล้วจ้องเขม็งใส่อี้จ้งไห่ ก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม
“ทุกคนฟังนะ!”
“เมื่อกี้ฉันกับหัวหน้าหวังไปชี้แจงกับแผนกที่เกี่ยวข้อง พูดจนปากจะฉีก ถึงได้กดเรื่องไว้ได้!”
ทุกคนลุ้นระทึก
หลี่เว่ยตงสูดหายใจลึก ขึ้นเสียงดัง “เกียรติยศโรงงานธงแดง ไม่ถูกยกเลิก!”
“ตูม!”
ในโรงงานดังครืนด้วยเสียงโห่ร้องเบา ๆ
ใบหน้าบึ้งตึงของหลายคนผ่อนคลายลงไปกว่าครึ่ง ธงแดงยังอยู่ งั้นสิ้นปีก็ยังมีหวังได้เป็นหน่วยก้าวหน้า
ในใจอี้จ้งไห่เองก็แอบโล่งอกไปแม้แต่น้อย มั่นคงแล้ว ปัญหาไม่ใหญ่
ก็ว่าแล้ว เรื่องแค่นี้ จะเอาจริงเอาจังถึงขั้นนั้นได้ยังไง?
เจียตงซวี่ยิ่งตาโต แทบจะหัวเราะออกมา
แต่ยังไม่ทันที่ศิษย์อาจารย์คู่นี้จะหายใจทั่วท้อง หลี่เว่ยตงก็ยกมือกดเบา ๆ
“โบนัสการผลิตและสวัสดิการของทุกคน ไม่หักสักสตางค์ จ่ายตามเดิม!”