ตึกสำนักงาน ชั้นหนึ่ง แผนกที่อยู่อาศัย
ซูไป๋ยกมือเคาะประตูสองที ไม่รอให้เสียงตอบจากด้านใน ก็ยิ้มพลางผลักประตูเดินเข้าไป
หลังโต๊ะทำงาน ชายชราร่างผอม แต่ยังดูกระฉับกระเฉง ผมขาวแซม ตอนนี้กำลังสวมแว่นสายตายาวอ่านหนังสือพิมพ์
ดูสิ! นี่คือหนึ่งในเส้นสายที่ระบบเชื่อมให้เรา ตาเฒ่าเฉิน หัวหน้าเฉิน
เห็นไหม นี่แหละคนปกติ ขนาดเป็นหัวหน้าแผนกในยุคนี้ยังกินจนอ้วนไม่ได้เลย ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ข้าวของไม่พอ
ลองคิดดูว่าเจียจางซื่อน่ะมีน้ำเกินจริงแค่ไหน อ้วนขนาดนั้นได้นี่ก็ถือว่าเป็นพรสวรรค์แล้ว
ตาเฒ่าเฉินได้ยินเสียงดัง เลิกคิ้ว มองข้ามหนังสือพิมพ์ขึ้นมา
ทันทีที่เห็นชัดว่าใครมา คิ้วก็คลายลงทันที ถอดแว่นสายตายาววางบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ซูไป๋พลางหัวเราะ
“ไอ้หนู!”
“ย้ายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ยังรู้จักมาหาไอ้เฒ่านี่ด้วยนะ?”
ซูไป๋ถือโอกาสปิดประตูตามหลัง เดินยิ้มร่ามาถึงหน้าโต๊ะทำงาน ดึงเก้าอี้ออกมานั่งลงตามสบาย
“อาเฉิน ดูที่พูดเข้าสิครับ”
“ผมจะลืมใคร ก็ไม่มีทางลืมคุณหรอก”
“เมื่อวานเพิ่งกลับมาถึงเมืองซื่อจิ่วเฉิง วันนี้ฝ่ายจัดการโรงงานรับใบย้ายเข้าทำงานแล้ว ผมก็รีบมาหาคุณเป็นที่แรกเลย”
พูดพลาง ซูไป๋ก็วางกระเป๋าสะพายสีเขียวทหารบนตัก หยิบโถกระเบื้องขาวขนาดหนักราวห้าชั่งออกมา
ปากโถปิดผนึกด้วยผ้าแดง พอวางลงบนโต๊ะ กลิ่นเหล้ายาหมักบ่มก็ลอยออกมา
ซูไป๋ดันโถกระเบื้องขาวไปข้างหน้า
“อาเฉิน ผมเอาของดีมาให้”
“ลองชิมดูไหม?”
ตาเฒ่าเฉินสูดจมูก แววตาเป็นประกายทันที เขาเข้าไปใกล้ดมกลิ่น ใบหน้าฉีกยิ้มกว้าง ริ้วรอยหางตาดูจางลง
“เหล้ากระดูกเสือ?”
“โห้! ยุคนี้ยังหาของแบบนี้มาได้ ไอ้หนูเอ็งนี่มีน้ำใจจริง!”