ปี 1958 เดือนเมษายน
อากาศในเมืองซื่อจิ่วเฉิงยังคงเย็นอยู่บ้าง
ซูไป๋สวมชุดทหารเก่าซีดสะพายกระเป๋าผ้าสีเขียวทหารยืนเด่นกลางฝูงชน
เขาแค่นอนหลับไปตื่นหนึ่งก็ข้ามภพมาอยู่ในโลกนี้กลายเป็นทหารที่กำลังจะปลดประจำการ
ร่างเดิมเคยประจำการในหน่วยตะวันตกเคยสร้างผลงาน
ภายใต้การดูแลของผู้บังคับกองพันเก่าได้จัดการที่ทางให้เขาเรียบร้อยแล้วนั่นก็คือแผนกแรงงานของโรงงานรีดเหล็กดาวแดง
จนกระทั่งได้ยินสองชื่ออย่าง"โรงงานรีดเหล็กดาวแดง"และ"ซื่อเหอย่วนหมายเลข 95"ซูไป๋ถึงได้แน่ใจเรื่องหนึ่ง
เขาข้ามภพแล้ว!
แถมยังข้ามมาอยู่ใน'ซิ่นหม่านซื่อเหอย่วน'อีกต่างหาก
ดีจัง!
นี่มันซื่อเหอย่วนที่ขึ้นชื่อเรื่อง"เพื่อนบ้านรักใคร่ปรองดอง ร่วมแรงร่วมใจ"นั่นไม่ใช่เหรอ?
ในบ้านมีแต่คนเก่ง ๆ ทั้งนั้นปากก็หวานเสียจริง
ซูไป๋ยกมือขึ้นดูนาฬิกา
ใช่แล้ว! นาฬิกาเซี่ยงไฮ้
ของหายากที่เพิ่งออกมาไม่นานคนทั่วไปอย่าว่าแต่ใส่เลยแค่เห็นก็อาจไม่เคย
นี่คือของขวัญจากผู้บังคับกองพันเก่าหลังจากที่ร่างเดิมสร้างผลงาน
ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นกว่าแล้วทางโรงงานคงทำเรื่องบรรจุไม่ได้ต้องรอพรุ่งนี้ค่อยไปรายงานตัว
ขณะกำลังคิดอยู่ไม่ไกลก็มีเสียงฮัมเพลงสบาย ๆ ดังมา
ซูไป๋เงยหน้าขึ้นมอง
ชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาแก่กว่าวัยถือถุงตาข่ายใส่กล่องข้าวเดินย่ามใจเข้ามา
เหออวี่จู้หรือก็คือซาจู้
เหออวี่จู้เพิ่งเดินใกล้ก็เบรกกะทันหันกล่องข้าวในมือแทบกระเด็น
เขาตาแทบถลน"เชื..."
เหออวี่จู้ขยี้ตายืนยันว่าไม่ได้มองผิดแล้วก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
ซูไป๋ขำ"ยังไง? ไม่ต้อนรับคุณน้าหน่อยเหรอ?"
ใช่แล้วเขาเป็นคุณน้าของเหออวี่จู้
หลังจากรับความทรงจำของร่างเดิมแล้วซูไป๋แทบจะขำโมโห
ข่าวดี: งานจัดการให้แล้ว
ข่าวร้าย: เขาข้ามมาอยู่ในซื่อเหอย่วน
ข่าวร้ายกว่านั้น: เหออวี่จู้กับเหออวี่สุ่ยเป็นหลานชายแท้ ๆ หลานสาวแท้ ๆ ของเขา
ใช่แล้ว!
เขาคือถุงเลือดใหญ่ที่สุดของซื่อเหอย่วนเป็นหมาหัวเน่าอันดับหนึ่งของแม่ม่ายฉิน!
แล้วยังมีเหออวี่สุ่ยที่ขาดความรักตั้งแต่น้อยน่าสงสารอีก
ที่พิสดารที่สุดคือคุณน้าคนนี้แก่กว่าเหออวี่จู้แค่สองปี
เริ่มเรื่องก็เป็นรุ่นใหญ่เลย!
เหออวี่จู้กลืนน้ำลายฝืนยิ้มแหย ๆ "มะ... มะ... จะว่าไปอย่างนั้นได้ไง? ผมยินดีจะตาย!"
ซูไป๋มุมปากกระตุก"ฉันว่ามึงอยากโดนอัดแล้วหว่ะ~"
เหออวี่จู้ใจเต้นตึกตักแทบจะยกมือโบก"คือว่า... คุณน้าครับ อ้าแขนต้อนรับ ต้อนรับอย่างอบอุ่นครับ"
อบอุ่นบ้านพ่อสิ!
ไอ้มารนี่กลับมาได้ไง?
คนอื่นไม่รู้แต่เขาจะไม่รู้ได้ไง?
นี่มันตัวอันตรายแบบหลุมพรางไม่รู้จบตอนเด็กเขาไม่กลัวฟ้าดินขนาดเหอต้าชิงยังกล้าเถียงสองสามคำ
กลัวก็แต่ซูไป๋นี่แหละ โดนอัดจริงแถมมือมืดอีก
ชอบเลือกจุดที่มองไม่เห็นแต่เจ็บจนอยากตาย
แล้วยังร้ายกาจอีก!
"คุณน้าครับ นี่เพิ่งกลับมาจากตะวันตกเหรอครับ?" เหออวี่จู้ถามอย่างระวัง
"อืม ปลดประจำการแล้ว"
ซูไป๋ขยับกระเป๋าสะพายแล้วพูดต่อ"หัวหน้าเก่าจัดการให้มาอยู่โรงงานรีดเหล็กดาวแดงวันนี้ค่ำไปแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปรายงานตัว"
ดวงตาเหออวี่จู้เป็นประกายวาบ"เฮ้ย! งั้นก็ดีสิ!"
"ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว!"
ซูไป๋ก็ไม่ได้เถียง
ว่ากันตรง ๆ ก็ยังแตกต่างอยู่บ้าง
ที่เขาไปคือแผนกแรงงานเป็นตำแหน่งข้าราชการเงินเดือนเดือนละ 72 หยวน
ในยุคที่เงินเดือนคนงานสามสี่สิบหยวนก็เลี้ยงทั้งบ้านได้แล้วค่าตอบแทนของเขาก็นับว่าน่านับถือ
ยังไม่ต้องพูดเลยว่าเขาเข้าโรงงานก็มีสถานะเป็นข้าราชการ
ส่วนถ้าคุณบอกว่าในยุคนี้ชนชั้นแรงงานคือใหญ่สุดก็คงได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ
วางไว้ในบ้านเลขที่ 95 ก็ถือว่ามีเจ้าเดียว
ซูไป๋ไม่พูดต่อในหัวข้อนี้สายตาตกลงไปที่ถุงตาข่ายในมือเหออวี่จู้
"ในกล่องข้าวใส่อะไรมา? เอามาให้อวี่สุ่ยเหรอ?"
พูดถึงเรื่องนี้เหออวี่จู้ก็คึกคักขึ้นทันที"เฮ้ คุณน้าครับมาได้จังหวะพอดี!"
เขาตบกล่องข้าวยิ้มกว้าง"วันนี้ทำมื้อพิเศษให้หัวหน้าเหลือหมูแดงตุ๋นมานิดหน่อย"
"ผมนึกว่าจะเอากลับมาให้อวี่สุ่ยกินเพิ่มพอดีคุณน้าก็มา"
"ดีเลยพวกเราสามคนได้กินของดีพร้อมหน้ากัน"
ซูไป๋เลิกคิ้วเล็กน้อยดูเหมือนยังไม่บิดเบี้ยวไปเสียหมด
อย่างน้อยยังมีของดีก็ยังนึกถึงน้องสาวแท้ ๆ ก่อน
หมูแดงตุ๋น?
ในหัวเขาแวบขึ้นมาเป็นรูปคนทันที
ฉินไหวยหรู
แต่ตอนนี้ฉินไหวยหรูยังไม่ใช่แม่ม่ายฉินเจียตงซวี่ยังมีชีวิตอยู่
ก็ไม่รู้ว่าเธอจะยกถ้วยใหญ่มาขอยืมหมูหรือเปล่า
ถ้ามาจริง ๆ...
เฮ้!
งั้นก็มีเรื่องสนุกให้เล่นแล้ว
ซูไป๋ตบไหล่เหออวี่จู้"ไปกันเถอะให้คุณน้าชิมฝีมือหน่อย อีหนูอวี่สุ่ยนี่ฉันก็หลายปีแล้วที่ไม่ได้เจอ"
"ได้เลย!"
เหออวี่จู้รีบถือกล่องข้าวพาซูไป๋เดินเข้าบ้าน
ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าประตูใหญ่ซื่อเหอย่วนในหัวของซูไป๋ก็มีเสียงกลไกดังขึ้น
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์มาถึงจุดเช็คอินหมื่นภพหมื่นมิติ: ซื่อเหอย่วนหมายเลข 95】
【ระบบกล่องเซอร์ไพรส์คอนเนกชันผูกมัดสำเร็จ】
ซูไป๋ก้าวเท้าชะงักเล็กน้อย
ระบบ?
นิ้วทองมาถึงแล้ว?
【ทุกวันจันทร์โฮสต์สามารถเปิดกล่องเซอร์ไพรส์คอนเนกชันหนึ่งใบสุ่มรับเส้นสายหนึ่งความสัมพันธ์พร้อมรางวัลสุ่มเป็นวัตถุดิบหรือความสามารถ】
【ขอบเขตคอนเนกชันรวมถึงแต่ไม่จำกัด: ประชาชนทั่วไป, คนงานเทคนิค, ข้าราชการระดับล่าง, หัวหน้าหน่วยงานโรงงาน, ข้าราชการท้องถิ่น等】
หลังจากซูไป๋อ่านคำแนะนำเสร็จก็ร้องว่า'เจ๋ง'!
ยุคนี้มีอะไรมีค่าที่สุด?
คูปองข้าว? คูปองเนื้อ? งาน?
ล้วนมีค่า
แต่ถ้าให้พูดกันจริง ๆ เส้นสายต่างหากที่เป็นของแข็ง
ไม่ว่าจะฝากให้ทำธุระหรือสืบข่าวคราวมีเส้นสายก็ทำอะไรได้สะดวก
ถึงยามคับขันก็ยังเอาชีวิตรอดได้
ระบบนี้มีอะไรดี
【ติ๊ง! แพ็กของขวัญมือใหม่มาถึงแล้ว】
【โอกาสเปิดกล่องเซอร์ไพรส์ ×1】
【จะเปิดตอนนี้หรือไม่?】
ซูไป๋ถูมือขณะกำลังจะเปิดจู่ ๆ ลานหน้าบ้านก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"จู้เอ้อ นี่ใคร?"
ซูไป๋เงยหน้ามองชายแก่ใส่แว่นผอมคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูลานหน้ากำลังเขี่ยต้นหอมกระถางหนึ่ง
ดวงตาเล็ก ๆ มองผ่านเลนส์กำลังประเมินซูไป๋
ไม่ใช่ท่านสามเหยียนปู้กุ้ยแล้วจะเป็นใคร?
ขี้เกวียนผ่านหน้ายังต้องตักไปชิมไม่รู้จริงหรือหลอก!
เหออวี่จู้แนะนำอย่างยิ้มแย้ม"ท่านสามครับ นี่คุณน้าผมเอง ซูไป๋"
"เพิ่งปลดประจำการมาจากกองทัพพรุ่งนี้ก็จะไปรายงานตัวทำงานที่โรงงานรีดเหล็กของเรา"
เหยียนปู้กุ้ยตาเป็นประกาย"คุณน้า?"
เขาสังเกตเห็นชุดทหารและนาฬิกาข้อมือเซี่ยงไฮ้ของซูไป๋ในใจก็เริ่มคิดคำนวณ
ถึงเขาจะขี้เหนียวแต่ไม่ใช่คนโง่
คนนี้ไม่ธรรมดาเขายังกะสถานะไม่ถูก
เหยียนปู้กุ้ยรีบยิ้มแป้น"โอ้โห ที่แท้ก็คุณน้าของจู้เอ้อนี่เอง"
นิ้วเขาขุดเขี่ยอยู่บนซองบุหรี่อยู่พักใหญ่สุดท้ายก็เหมือนเชือดเนื้อดึงบุหรี่ปอบสามมวนออกมา"สวัสดี ๆ ผมเป็นผู้ดูแลของบ้านนี้นะครับ เหยียนปู้กุ้ย สอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนประถมดาวแดง"
ซูไป๋ยิ้มรับบุหรี่มาพยักหน้า"สวัสดีครับอาจารย์เหยียนต่อไปคงต้องรบกวนท่านบ้าง!"
ดูสิ! คนมีวัฒนธรรม เหยียนปู้กุ้ยฟังแล้วสบายใจ
เหออวี่จู้ก็รับมาหนึ่งมวนตามอย่างอารมณ์ดี"โอ้ วันนี้ท่านสามใจป้ำนะครับ ปกติจะสูบบุหรี่ท่านสักมวนนี่มันยากกว่าขึ้นฟ้า"
เหยียนปู้กุ้ยมุมปากกระตุกไอ้ซาจู้นี่ปากมันเสียจริง
สายตาเขาก็รีบไปหยุดที่กล่องข้าวในมือเหออวี่จู้จมูกสูดเบา ๆ
"จู้เอ้อ วันนี้เอาหมูแดงตุ๋นกลับมาหรือ?"
เหออวี่จู้ขำ"ท่านสามครับ จมูกท่านนี่ไวจริงนะ แค่ผ่านกล่องข้าวก็ดมออก"
เขายกนิ้วโป้ง"ไม่ไปเป็นหมาตำรวจนี่เสียดายแย่!"
รอยยิ้มเหยียนปู้กุ้ยแข็งค้าง
ซูไป๋เขม่นใส่เหออวี่จู้"พูดจายังไง?"
ถึงเขาจะยิ้มให้ก็ไม่ควรตบหน้านะ!
เหออวี่จู้หดคอรีบสงบเสงี่ยม"เออ ผมผิดเองก็แล้วกัน"
เหยียนปู้กุ้ยดูแล้วหนังตากระตุก
ให้ตายสิ! ในบ้านนี้ใครบ้างไม่รู้ว่าซาจู้ปากเสียแล้วก็อารมณ์แข็ง?
คุณน้านี่แค่ประโยคเดียวก็ห่อเหี่ยวแล้ว?
เขายิ้มแห้ง ๆ แต่สายตายังติดหนึบอยู่ที่กล่องข้าวกำลังคิดว่าจะพูดยังไง
ซูไป๋จะดูไม่ออกได้ไง?
เขายิ้มแล้วพูดว่า"อาจารย์เหยียนครับ ท่านยุ่งอยู่ก็เชิญก่อน"
"จู้เอ้อ เร็วเข้าไปทำข้าวเถอะ คุณน้าหิวมาทั้งวันแล้ว อวี่สุ่ยคงเลิกเรียนมาแล้วมั้ง!"
เหออวี่จู้พยักหน้า"ใช่ ๆ อวี่สุ่ยก็ใกล้กลับแล้ว"
เหยียนปู้กุ้ยคำพูดที่ถึงปากก็ได้แต่กลืนกลับลงคอ"ได้ ๆ งั้นพวกคุณกลับไปก่อนเถอะ"
พอทั้งสองคนเดินไปไกลแล้วเหยียนปู้กุ้ยก้มดูซองบุหรี่ตัวเองที่หายไปสามมวน
ขาดทุน!
ขาดทุนย่อยยับ!
สามมวนนะนั่น พอให้เขาประหยัดสูบได้สามวันเชียวนะ
อีกด้านหนึ่งเหออวี่จู้พาซูไป๋ตรงเข้าไปยังบ้านของตัวเอง
ซูไป๋ยังรีบจะเปิดกล่องเซอร์ไพรส์อยู่เลยไหนเลยจะเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับตาเฒ่าเหยียน
【ติ๊ง! จะเปิดแพ็กของขวัญมือใหม่หรือไม่?】
ซูไป๋แววตาไหว
เปิด!
【ติ๊ง! กำลังเปิดแพ็กของขวัญมือใหม่...】
ซูไป๋ในใจก็เกิดความคาดหวังขึ้นมาหลายส่วน
เส้นสายคอนเนกชันแรกจะเป็นใคร?