สวี่จิ้นซินโบกมืออย่างรำคาญใจ
“ตะโกนทำไมนัก คนรู้ว่าเจ้าเป็นลูกสาวข้า คนไม่รู้ยังว่าเจ้าเป็นแม่ข้าอีก”
ตัวตัวเอามือปิดปาก แอบยิ้มขำ
หญิงสาวเหวี่ยงเท้ากระแทกพื้นแรง ๆ “แม่!”
สวี่จิ้นซินหันไปมององค์หวังผิงหยาง “ไม่เล่า เราสองคนแลกลูกสาวกันดีไหม?”
องค์หวังผิงหยางโอบตัวตัวไว้ “นั่นไม่ได้หรอก แต่ถ้าไม่ชอบก็ยกหยิงเหนียงให้ข้าพาไปก็ได้”
สวี่จิ้นซินก้มตาขึ้นมององค์หวังผิงหยางอย่างไม่พอใจ
“ลูกคิดของเจ้านี่มันถลามากระแทกหน้าข้าจนได้”
“เจ้าชื่อตัวตัวสินะ? เข้ามาเลย ให้ป้าอุ้มหน่อยเป็นเป็นความสุขหน่อย”
ตัวตัวเงยหน้าขึ้นมององค์หวังผิงหยาง
องค์หวังผิงหยางดันตัวน้อยเบา ๆ “ไปเถิด”
ตัวตัวเดินเข้าไปข้างหน้าสวี่จิ้นซิน กำลังจะคำนับก็ถูกสวี่จิ้นซินดึงขึ้นเสียก่อน
นางลากตัวตัวมาพิศพิจดูขึ้นลง แล้วก็ใช้มือบีบเคล้นกระดูกของเด็กน้อย
“เอ๊ะ กระดูกเอ็นของเด็กคนนี้ดีนักแล! ซูเซี่ยน ไม่เล่า ให้เด็กคนนี้มาฝึกวิชากับข้าเถิด?”
พูดจบ นางก็ดึงหญิงสาวด้านหลังเข้ามา
“ตัวตัว เธอชื่อหยิงเหนียง เจ้ายินดีจะไปเล่นกับเธอหรือไม่?”
หยิงเหนียงแหงนตามองขึ้นฟ้าอย่างอ่อนใจ ท่าทางนั้นเหมือนสวี่จิ้นซินเมื่อครู่เป็นเป็นแบบแผนเดียวกัน
ตัวตัวก้มมองเด็กหญิงที่ชื่อหยิงเหนียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เจ้าหญิงน้อยไม่ได้เกล้ามวยผมเหมือนเด็กหญิงคนอื่น แต่มัดหางม้าสูงตวัด
เครื่องนุ่งห่มก็มิใช่กระโปรงเสื้อของสาวธรรมดา หากแต่เป็นชุดเสื้อกางเกงคล่องตัว