หลิงอวี่ตกใจหนัก สัญชาตญาณพาให้กอดหลิงเฟิงแล้วลากตัวเองถอยไปด้านข้าง
ทว่าเข็มเงินก็ยังปักสว่างอยู่กลางศีรษะของหลิงเฟิง
"อือ!"
หลิงเฟิงส่งเสียงครางแล่งในลำคอ
หลิงอวี่มองไปเฉยชา
ชายหนุ่มเพ้อพ้อมองหลิงเฟิงในอ้อมแขน แล้วหันไปมองหลี่จิ้นข้าง ๆ
"ท่านหลี่ คราวกี้เป็นท่านเองที่ส่งเสียงออกมาหรือ?"
หลี่จิ้นหลุบตามองเขา แล้วส่งปากเป็นสัญญาณว่าเสียงนั้นมาจากหลิงเฟิง
"งั้นข้าไม่ได้ยินผิดจริง ๆ หรือนี่?"
หลิงอวี่มองหลิงเฟิงในอ้อมแขน แววตาเหมือนคนฝันกลางวัน
ตัวตัวส่งมือออกไปอย่างสนใจ
"หลิงอวี่ เจ้าถือเขาออกไปไกลขนาดนี้ เอี้ยจะดึงเข็มยังไงกัน?"
"โอ้! โอ้!"
หลิงอวี่รีบกอดหลิงเฟิงส่งเข้ามาใกล้ตัวตัวอย่างทุกที ทุกถ้อย
ตัวตัวเริ่มจากเข็มเงินเส้นแรกที่ปักลงไป แล้วค่อย ๆ ดึงออกทีละเส้นอย่างเชื่องช้า
หลิงอวี่จึงได้สติขึ้นมา
แก้มแทบแตกเป็นรอยยิ้มอย่างแสนสุข
"หลิงเฟิง! หลิงเฟิง! เจ้ารีบตื่นเถิด!" เขาตะโกนลั่น
ตัวตัวค่อย ๆ ดึงเข็มเงินออกมาทีละเส้นเหมือนถอนหญ้า
"หลิงอวี่ เขายังไม่ตื่นนี่นา"
หลิงอวี่มองแข็งทื่อ
"ท่านหญิง แต่เมื่อครู่เขาส่งเสียงออกมาจริง ๆ นี่พ่ะย่ะค่ะ"
"ก็ใช่แล้ว เขาเจ็บนี่ จึงแล่งออกมาหนึ่งเสียงไง"
ตัวตัวแหงนหน้ามองหลิงอวี่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
หลิงเฟิงเพียงหมดสติ ไม่ใช่ตาย ย่อมส่งเสียงได้อยู่แล้ว
หลิงอวี่เข้าใจได้ครึ่ง ๆ
"ความหมายของท่านหญิงคือ หลิงเฟิงยังไม่ตื่น หาแต่เจ็บจนส่งเสียงออกมาเท่านั้นใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"