ตัวตัวชี้นิ้วชี้ขึ้น แล้วเอาไปแนบที่ริมฝีปาก
“ชี้ว์!”
ตัวตัวจูงมืออิงหนียงวิ่งออกจากจูเซวียนอย่างรวดเร็ว
เมื่อวิ่งไกลพอแล้ว ทั้งสองจึงกล้าหัวเราะออกมาเสียงดัง
“ตัวตัว ป้าหลี่น่ากลัวเหลือเกิน จนถึงบัดนี้หัวใจของอิชั้นยังครืดคราดอยู่เลย”
อิงหนียงตบหน้าอกเบา ๆ
“ก็ไม่ถึงหรอก ป้าแกใจดีนี่!”
อิงหนียงส่ายหน้า นางไม่เชื่อคำพูดของตัวตัวเลย
ทั้งสองวิ่งเล่นอย่างร่าเริงผ่านสวนกลับมายังศาลาดอกไม้
องค์หวังผิงหยางกับสวี่จิ้นซินกำลังสนทนากันอยู่ เห็นทั้งสองวิ่งเข้ามาจึงหยุดคุยทันที
เหลียนซินรีบเรียกแม่บ้านมาเสิร์ฟอาหาร
องค์หวังผิงหยางโอบกอดตัวตัวไว้ “ได้เห็นป้าแล้วสินึง?”
ตัวตัวพยักหน้า
“เห็นแล้วค่ะ”
“คุณหญิง ป้าดูร่างกายทรุดโทรมลงไปมาก”
“อ้อ คุณหญิง ในลานของป้าหลี่ไม่มีบ่าวรับใช้แม้แต่คนเดียว”
“ให้อิชั้นจัดแม่บ้านธรรมดาคนหนึ่งไปช่วยทำงานบ้านเถิด”
องค์หวังผิงหยางจึงนึกขึ้นได้
“ดีนึงที่หนูเตือนความจำแม่! วันนี้แม่มีเรื่องพันเนื่อง เลยลืมเรื่องนี้ไปเสียได้”
“ไป๋เหอ เจ้าไปคัดแม่บ้านที่ซื่อสัตย์ขยันขันแข็งสักคนส่งไป”
“เพคะ กระหม่อมฉันจะไปบัดนี้”
ไป๋เหอคารวะแล้วเดินออกไป
ตัวตัวมองอาหารเต็มโต๊ะ ท้องก็หิวโหยขึ้นมาทันที
หนูน้อยลุกจากอ้อมอกขององค์หวังผิงหยาง ปีนขึ้นเก้าอี้เอง
“หิวมากใช่ไหม? อยากกินอะไรบอกลวี่จู๋ให้คีบให้”
“อิงหนียงเจ้าคะ เจ้าอยากกินอะไรก็สั่งบ่าวได้”