องค์หวังผิงหยางหยุดค้างเสียดื้อ ๆ เหมือนถูกจุดจุดฝ่าเท้า
ผักในตะเกียบของนางหล่นลงไปในชาม "เพียะ" เสียงหนึ่ง
น้ำแกงกระเด็นเปื้อนเปียกแขนเสื้อ แต่นางก็มิได้สังเกตเห็น
องค์หวังผิงหยางมองสามีอย่างเซ็งงง คิดว่าตนเองหูฝาดไปเอง
เมื่อครู่ องค์ชายผิงหยางกำลังพูดกับนาง?
และยังกล่าวคำว่า "ไม่เอาย่ะ"?
องค์ชายผิงหยางเห็นสภาพของภรรยาเช่นนั้น จึงก้มสายตาลง
เมื่อองค์หวังผิงหยางคิดว่าตนฟังผิด องค์ชายผิงหยางก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"เป็นเปิ่นหวังที่ผิดต่อเจ้า พิงถิง!"
"จริง ๆ แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องมาทุกข์ทรมานไปกับเปิ่นหวัง"
"หากเจ้าประสงค์ เปิ่นหวังยินดีเขียนหนังสือหย่าให้"
"เพาะ"!
ตะเกียบในมือขององค์หวังผิงหยางร่วงลงบนโต๊ะ
ร่างของนางสั่นระริก น้ำตาไหลพรากลงมาทีละหยด ๆ
"ท่านอ๋อง หม่อมฉันทำสิ่งใดไม่ดีหรือเปล่าเพคะ ท่านโปรดตรัส หม่อมฉันจะแก้ไข!"
"ไม่ เจ้าทำได้ดีแล้ว เป็นเปิ่นหวังต่างหากที่ผิด!"
"เปิ่นหวังไม่ควรเห็นแก่ตัวเช่นนั้น เจ้ายังหนุ่มสาว หากจากเปิ่นหวังไป เจ้าย่อมหาคนที่ดีกว่ามาครองคู่ได้อีกตลอดชีวิต!"
องค์หวังผิงหยางพุ่งเข้าไปกอดขาขององค์ชายผิงหยางทันที
"ท่านอ๋อง ตั้งแต่หม่อมฉันได้เข้าสู่เรือนผิงหยาง ชาตินี้ก็เป็นคนของท่านตราบนานเท่านาน"
"ท่านอย่าฝันที่จะไล่หม่อมฉันไป! หม่อมฉันมีชีวิตอยู่ก็เป็นของท่าน แม้ตายไปก็เป็นผีของท่าน!"
ความโศกเศร้าซาบซึ้งขึ้นในอกองค์ชายผิงหยาง นางกอดขาของเขาแน่น ซบใบหน้าลงระหว่างขาทั้งสองร่ำไห้ไม่หยุด
องค์ชายผิงหยางมึนงงอยู่ครึ่งแก่ว
จึงค่อยยกมือขึ้นลูบผมขององค์หวังผิงหยางเบา ๆ