หลี่จิ้นย่อตัวลง สองมือแนบไว้ด้านหลัง แล้วก็อาศัยแรงดีดตัว กระโดดออกไปข้างหน้าเหมือนกบยักษ์
ตัวตัวเอียงตัวเข้าไปข้างหูอิ้งเนียง กระซิบกระซาบเบา ๆ
“อย่างนี้มันสนุกจัง ชะมัดกบแท้ ๆ เลย”
อิ้งเนียงยิ้มแฉ่งให้ตัวตัว พร้อมยกนิ้วขึ้นทำท่าทางให้เงียบปาก
ตัวตัวแลบลิ้นเล็กน้อย
“ได้แล้ว พวกเจ้าสองคนดูออกหรือยัง ถ้าดูออกแล้ว ก็เริ่มกันเถอะ!”
หลี่จิ้นกระโดดไปได้หลายรอบ จึงหันกลับมามองตัวตัวกับอิ้งเนียง
ตัวตัวยิ้มแย้มย่อตัวลง สองมือแนบหลัง สองเท้าออกแรงดีดพื้น
“โอ๊ย!”
ตัวตัวร้องเสียงหลง
นางแทบจะหน้าปัดหลังขัดล้มคว่ำลงไป
ตัวตัวลุกขึ้นจากพื้น สมองกำลังก้มบกก้มเงยว่าตนทำผิดตรงไหน
นางขมวดคิ้วมุ่น ทบทวนท่าทางของหลี่จิ้นเมื่อครู่ซ้ำอีกครั้ง
ดูท่า... ท่าของหลี่จิ้นก็เหมือนของนางทุกอย่าง
ตัวตัวไม่ยอมแพ้ จึงย่อตัวลงอีกครั้ง
“เฮ้!”
นางทำเสียงออกแรงให้ตัวเองฟัง
เพราะคราวนี้ระวังตัวเป็นพิเศษ นางจึงไม่ได้หน้าหักล้ม
แต่... ก็ไม่ได้พุ่งขึ้นไปไหนเลย
เป็นเพราะอะไรกัน
ตัวตัวคิดไม่ออก
นางได้พบกับความปราชัยครั้งแรกในชีวิตเข้าให้แล้ว
ตัวตัวขยันเสียการเสียงาน ย่อตัวลงกระโดดใหม่อีก
ครานี้ไม่เพียงไม่พุ่งขึ้น กลับออกแรงจนเกินหน้า ทั้งตัวโน้มหน้าล้มไปข้างหน้า
โชคดีที่นางตอบสนองไว สองมือเท้าพื้นไว้ทันเวลา
เหงื่อบนหน้าผากไหลลงเข้าตา แสบแสงจนตัวตัวอยากร้องไห้