ตัวตัวมองเห็นเด็กหญิงที่ชื่อเซียงฉินกำลังเงยหน้ามองมายังนางด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
ตัวตัวโกรธหนักนัก พุ่งเข้าไปหาแล้วเอ่ยถามหาเหตุผล
“ว่าวของเจ้ากับว่าวของข้าพันกันเข้าแล้วนะ!”
เซียงฉินหัวเราะอย่างเอาใจ
“ใช่แล้ว ข้าทำโดยตั้งใจ!”
“ใครให้เจ้าไม่ยกว่าวให้ข้า ข้าไม่ได้ เจ้าก็อย่าคิดได้!”
ตัวตัวโกรธจนเหยียบเท้าปื้น
“ว่าวของข้า แม่ข้าทำให้เอง!”
ดวงตาเซียงฉินเปล่งประกายวูบ
“งั้นให้แม่เจ้าทำอีกอันเหมือนเดิมให้ข้าสิ!”
เซียงอวี้อายุมากกว่ามากนัก เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้ามาดึงน้องสาวไว้
“เซียงฉิน เจ้าพูดบ้าอะไรน่ะ ท่านคือองค์หวัง จะหวังเอาว่าวจากท่านได้อย่างไรกัน!”
“ข้าไม่สน ไม่ว่าท่านจะเป็นองค์หวังหรือหวังผู้ใด ข้าอยากได้แค่ว่าว!”
ลวี่ลวอเห็นทั้งหลายเถียงกันขึ้นมา ว่าวก็ไม่มีเวลาเล่นแล้ว
นางวิ่งเข้ามาแล้วปกป้องตัวตัวไว้ข้างหลัง
องค์หวังผิงหยางและท่านผู้เจียที่อยู่ไม่ไกลเห็นเหตุการณ์ จึงรีบเดินเข้ามาทั้งคู่
“ตัวตัว เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
องค์หวังผิงหยางเห็นตัวตัวโกรธจนกำมือน้อยทั้งสองข้าแน่นเป็นกำปั้น
“แม่ขา นางตั้งใจทำให้ว่าวของนางพันกับว่าวของข้า ยังพูดอีกว่าให้แม่ทำอีกอันให้นาง! นางกลั่นแกล้งข้า!”
ตัวตัวฟ้องแม่ทั้งสามสองถ้อย
ท่านผู้เจียเห็นสีหน้าองค์หวังผิงหยางไม่เป็นมิตร นางเม้มฟันแน่น แล้วฟาดฝ่ามือเข้าที่แก้มเซียงฉินเต็มแรง
“ยังไม่รีบขอโทษคุณหนูกับองค์หวังเสียที!”
เซียงฉินโดนตบจนมึนงง สะบัดมือผลักท่านผู้เจียออกไป