“ท่านฟูจื่อบอกว่า พรุ่งนี้จะย้ายบทเรียนไปสอนข้างนอก”
“ท่านบอกว่าแพทย์จีนให้ความสำคัญกับ ‘มอง ฟัง ถาม จับชีพจร’ พรุ่งนี้จะพาไปดูคนข้างนอก”
ตัวตัวตื่นเต้นยิ่งนัก นางยังไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะได้ออกไปเรียนนอกสถานที่
“วิธีสอนของท่านฟูจื่อจางช่างไม่เหมือนใคร!”
ตัวตัวพยักหน้าตาม
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!”
ขณะนั้นเองม่านประตูถูกยกขึ้น เหลียนซินวิ่งเข้ามา
“องค์หญิงไซ่...องค์หญิงไซ่...”
เหลียนซินดูท่าจะวิ่งมาตลอดทาง หอบหืดไม่หยุด
“หายใจให้เป็นจังหวะแล้วค่อยว่า ฟ้าก็ยังไม่ถล่ม”
องค์หวังผิงหยางเป็นครั้งแรกที่เห็นสาวใช้ของนางเสียมารยาทเช่นนี้
“องค์หญิงไซ่ ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องท่าน...”
เหลียนซินกำหน้าไว้ ครึ่งวันไม่มีแม้แต่ประโยคเดียวที่สมบูรณ์
เมื่อได้ยินสองคำว่า “ท่านอ๋อง” องค์หวังผิงหยางตกใจจนลุกขึ้นยืน
“ท่านอ๋องเป็นอะไร เจ้าพูดมาเร็ว สิ เหลียนซิน!”
เหลียนซินกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
“ท่านอ๋อง ท่านกลับมาแล้ว!”
องค์หวังผิงหยางโล่งอกถอนหายใจยาว
แทบสำลักตาย!
นางยังคิดว่าองค์ชายผิงหยางเกิดเรื่องขึ้นมา!
“แล้วท่านอ๋องกลับมาทำไม?”
แต่แล้วไม่ช้าองค์หวังผิงหยางก็รู้สึกประหลาดใจยิ่ง
นางสวมเสื้อคลุมนอกอย่างเร่งรีบแล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนหน้า
ตัวตัวรีบตามไปติด ๆ
“ค่ำมืดถึงเพียงนี้แล้ว พ่อของเจ้ากลับมายามนี้ได้อย่างไร?”
“หรือว่าเกิดเรื่องใดขึ้น?”
“หวังว่าคงไม่ใช่พ่อของเจ้าเป็นอะไรไปหรอกนะ?”
องค์หวังผิงหยางเดินไปพลางพูดกับตัวตัวไปพลาง