ไป๋เหอพยักหน้า “เหล่ามู่หลี่เป็นแม่เฒ่าเก่าแก่แห่งวังหลวง ยึดมั่นในกฎระเบียบเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นพวกเจ้าทุกคนต้องระวังให้ดี”
“แล้วแม่เฒ่าหลี่จะเกลียดเว้าไหม?” ตัวตัวเป็นห่วงยิ่งนัก
ไป๋เหออึ้งไปชั่วครู่ “ในตำหนักหวังนี้ อ๋องทรงเป็นใหญ่ที่สุด”
ตัวตัวเอียงศีรษะ ย่อยความหมายในถ้อยคำของไป๋เหออยู่ช้า ๆ
นางนึกขึ้นได้ว่าแต่ก่อนในตระกูลซ่ง ท่านหญิงใหญ่เป็นผู้อาวุโสที่สุด แม้แต่มารดาและบิดาของนางยังต้องเชื่อฟังท่านหญิงใหญ่
งั้นในตำหนักหวัง อ๋องก็ย่อมเป็นใหญ่ที่สุด ทุกคนจึงต้องเชื่อฟังพระองค์
ตัวตัวเหมือนเข้าใจสิ่งใดบางอย่าง นางแองั้นตั้งปณิธานเงียบ ๆ ไว้ว่า นางต้องทำให้อ๋องทรงโปรดปรานนางให้ได้
ไป๋เหอเรียกบ่าวหญิงสองสามคน พร้อมกันรุดไปยังจู๋เซวียน
จู๋เซวียนเป็นที่พำนักเดิมของแม่เฒ่าหลี่ นับแต่นางจากไป คฤหาสน์ยังมีคนกวาดล้างเป็นประจำ แต่ก็ต้องทำความสะอาดใหม่ทั้งหน้าจนถึงหลังให้ถี่ถ้วน
เครื่องนอนผ้าห่มบนแท่นบรรทมก็ต้องเปลี่ยนเป็นของใหม่ทั้งสิ้น
ตัวตัวยังเล็กนัก หลวี่โต้วไม่อยากให้นางลงมือทำงาน แต่ก็เป็นห่วงว่าจะมีผู้เห็นแล้วกล่าวโต้แย้ง
นางจึงส่งที่ปัดฝุ่นขนไก่ให้ตัวตัวหนึ่ง ให้ช่วยปัดฝุ่น
ตัวตัวถือที่ปัดฝุ่นขนไก่ ทำตามที่หลวี่โต้วสั่ง เริ่มปัดฝุ่นไปทีละแห่ง
กายนางเตี้ย ตรงที่สูงบางแห่งปัดไม่ถึง นางจึงกระโดดขึ้นแล้วปัดอีกที
แต่ก่อนที่พำนักร่วมกับหลวี่โต้ว นางก็เคยช่วยกันกวาดล้างบ้านกับหลวี่โต้วมานักต่อนัก
เพราะฉะนั้นตัวตัวจึงทำได้คล่องแคล่วเป็นอย่างดี