ยามพักผ่อน ท่านอาจารย์จางก็ครุ่นคิดเรื่องที่ผ่านมา
คำพูดของหลี่จิ้นเมื่อครู่ ว่าได้ถูกต้อง
ท่านอิงเจ้าหญิงเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์อันพลอยหาได้ยาก ที่ได้สอนศิษย์เช่นเธอนับเป็นความภูมิใจของผู้เป็นอาจารย์
เขาไม่อาจใช้วิธีสอนแบบธรรมดาต่อไปได้อีก ต้องหาวิธีสอนที่เหมาะสมกับท่านอิงเจ้าหญิงเป็นพิเศษ
แรกเริ่มเดิมที เขาเพียงตั้งใจจะยกสมุดบันทึกเล่มหนึ่งให้ตัวตัวกลับไปศึกษาอย่างช้า ๆ เท่านั้น
แต่เมื่อเข้าใจเรื่องนี้ได้แล้ว เขาจึงเลิกซ่อนเร้นวิชา และนำบันทึกการตรวจชีพทุกเล่มออกมาให้ทั้งหมด
สมุดเขียนด้วยลายมือเหล่านี้ คือชีวิตกึ่งชีวาของเขา
ท่านอิงเจ้าหญิงจะเข้าใจสักเท่าใด ก็คือบุญวาสนาของเธอ
ท่านอาจารย์จางเพิ่งจะปิดสมุดบันทึก ตัวตัวก็รีบห้ามทันทีโดยไม่แม้แต่เงยหน้า
"อาจารย์คะ หนูยังอ่านไม่จบเลย"
"ท่านอิงเจ้าหญิง สมุดพวกนี้ท่านหอบกลับไปอ่านช้า ๆ ก็ได้"
"บัดนี้ เรามาเรียนต่อกันเถิด"
ท่านอาจารย์จางพูดพลางก็เลื่อนสมุดบันทึกออกไปครึ่งหนึ่ง
ตัวตัวมองสมุดนั้นอย่างมัวหมั่น แล้วพยายามฝืนใจตัวเองให้กลับมาตั้งใจเรียน
"เมื่อครู่ ข้าพี่ได้สอนวิธีจับชีพไปแล้ว คราวนี้ข้าพี่จะเล่าให้ฟังว่า โรคแต่ละพยาธิสภาพ มักปรากฏเป็นชีพแบบใด"
พอท่านอาจารย์จางเริ่มบรรยาย ตัวตัวก็จมดิ่งเข้าสู่บทเรียนทันที
ส่วนอิ่งเหนียงกลับดำดิ่งสู่ความทุกข์ทรมาน เมื่อศีรษะของนางวุ่นวายเหมือนน้ำข้าวป่นปั้น
แต่นางเป็นเพื่อนเข้าเรียน ย่อมไปไหนไม่ได้