ตัวตัวเสียบเข็มลงที่จุดฮวนเทียวเสียงหนึ่ง แล้วจึงเงยหน้ามององค์ชายผิงหยาง
"พ่อ หนูอยากเสียบอีกเสียงนะ ขอดูว่าจะยืดเวลาออกไปไหม ได้ไหมเพคะ"
องค์ชายผิงหยางชักขากางเกงข้างหนึ่งขึ้น "เสียบอีกสองเสียงที่ข้างนี้สิ อย่างนี้จะได้มีไว้เทียบกัน"
ตัวตัวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "พ่อ เสียงนี้เสียบลงไปแล้ว พ่อจะขยับตัวไม่ได้เลยราวกับเวลาธูปหนึ่งต้นนะเพคะ"
องค์ชายผิงหยางมองตัวตัวด้วยแววตาเปล่งประกาย
"เจ้ายังไม่เคยลองกับร่างของเราเลย จะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งนี้จะได้ผลกับเราแน่นอน"
"เจ้าลืมไปแล้วหรือ พิษภายในร่างกายของเราน่ะ ไม่ใช่น้อยนิดเลยนะ!"
ตัวตัวอ้าปากหวังจะพูด แต่ในที่สุดก็กลืนคำที่ตั้งใจจะเอ่ยลงไป
ร่างกายขององค์ชายผิงหยางนั้น นางรักษาด้วยแสงทองจนหายดีไปนานแล้ว
องค์ชายผิงหยางเห็นท่าทีลังเลของตัวตัว จึงหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
"ก็แค่ชั่วเวลาธูปหนึ่งต้น สมัยก่อนเป็นปี ๆ ไม่รู้สึกอะไรเลย เราก็ยังอยู่กับมันได้ไม่ใช่หรือ"
ตัวตัวเงยหน้าขึ้น เห็นรอยเยาะเย้ยเต็มใบหน้าองค์ชายผิงหยาง จึงหยิบเข็มเงินขึ้นมาอีกเสียง
นางเสียบลงที่หัวเข่าขององค์ชายผิงหยางสองเสียงอย่างว่องไว
แล้วจึงเอานิ้วจับชีพจรขององค์ชายผิงหยาง
จริง ๆ ตามที่คิด ในชีพจรมีร่องรอยของพิษเบา ๆ
และนางยังสัมผัสได้ถึงความตันของเส้นเอ็นและลำเส้นเลือดด้วย
"พ่อ ลองยกขาซ้ายดูสิเพคะ" ตัวตัวชี้ไปที่ขาซ้ายซึ่งเสียบเข็มไว้เสียงหนึ่ง
องค์ชายผิงหยางพยายามขยับ แต่ขยับไม่ได้แล้ว