“ท่านพ่อ หนูมวนผมพันกันหมดแล้ว!”
ตัวตัวยืดแขนเล็ก ๆ ให้ยาวที่สุด พยายามคลี่ผมบนเศียรของตนเอง
องค์ชายผิงหยางอดทนอยู่ครู่หนึ่ง มิได้เอ่ยว่าอะไร
“ท่านพ่อ ช่วยหนูหน่อยเถอะ มือหนูกับผมมันทะเลาะกัน!”
เสียงร่ำไห้แง้ง ๆ ของตัวตัวดังแว่วออกมาจากห้องข้าง
องค์ชายผิงหยางอดทนมิไหว จึงลุกขึ้นยืน ปิดกลอนประตูห้อง
แล้วจึงก้าวรุดเข้าไปในห้องข้าง
เมื่อแหงนมองเห็นว่า ตัวตัวชูสองมือขึ้นเหนือเศียร ท่วงท่าช่างน่าขันเหลือเกิน
“พุดติ๊ด!”
องค์ชายผิงหยางหัวเราะออกมาจนได้
ตัวตัวก็อับอายยิ่งนัก นางหัวเราะออกมาด้วย
“ท่านพ่อ มือกับผมมันทะเลาะกัน!”
“ช่วยหนูหน่อยเถอะ!”
ท่วงท่าน่าสงสารของตัวตัว ทำให้องค์ชายผิงหยางหัวเราะออกมาอย่างเปิดเปิง
ท่านก้าวเข้าไปดู ที่แท้แม้น นิ้วมือของตัวตัวพันเกี่ยวกับริบบิ้นผมเส้นหนึ่ง
ส่วนเส้นผมก็พันเกี่ยวอยู่กับริบบิ้นนั้น
เพราะแขนของตัวตัวสั้น พอดีถึงเพียงทวิภาษา มือทั้งสองข้างจึงช่วยกันเองมิได้
แล้วมันก็พันกันจนมวนเป็นก้อนเช่นนี้
“ห้ามขยับ!”
องค์ชายผิงหยางคลี่ริบบิ้นออกอย่างเบามือ แล้วจึงแกะเส้นผมที่พันอยู่ออกจากริบบิ้นและนิ้วมือ
“เรียบร้อยแล้ว!”
องค์ชายผิงหยางช่วยตัวตัวคลี่ผม แล้วหยิบหวีขึ้นมาหวีผมให้เรียบร้อย
“ได้แล้ว เจ้าทำต่อไปได้ เราจะออกไปข้างนอก”
องค์ชายผิงหยางวางหวีลง กำลังจะเสด็จออกไป
ทันใดนั้น มือของท่านถูกมือเล็ก ๆ จับไว้
“ท่านพ่อ ช่วยสระผมให้หนูหน่อยได้ไหม?”