ตัวตัวจำได้ชัดเจน ทุกครั้งที่มีภยันตราย ตัวอักษรสีทองจะเตือนขึ้นมาเสมอ
แต่ครานี้ เหตุใดจึงไม่มีเลย
หรือว่าเตือนไปแล้ว แต่นางมองไม่เห็น?
ตัวตัวจ้องมองตัวอักษรในความว่างเปล่า เนื้อหายังคงเป็นคำเตือนคราก่อน
ตัวตัวขมวดคิ้ว
นางนึกถึงคำของบิดาที่เคยกล่าวไว้ พึ่งคนอื่นย่อมไม่ดีเท่าพึ่งตนเอง ย่อมเป็นเช่นนั้นจริง
เพราะตัวอักษรสีทองที่เลื่อนไหวนี้ ทำให้นางช่วยผู้อื่นรอดพ้นจากหายนะมาได้สำเร็จ
ทำให้นางเกิดความพึ่งพาในตัวอักษรสีทอง
นางเข้าใจว่า ตราบใดที่ตัวอักษรสีทองไม่เลื่อนไหว ก็ย่อมไม่มีภยันตราย
แต่เมื่อครู่นี้ เมื่อชายในชุดดำชักกระบี่แทงเข้าที่เจียวอี้ ตัวตัวเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าความตายใกล้ตัวพวกเขาเพียงเท่านี้
ตัวตัวจึงเริ่มใคร่ครวญ
บิดาไม่อาจมองเห็นตัวอักษรสีทองเตือนภัยล่วงหน้าเช่นนางได้ แล้วเหตุใดจึงรู้ว่ามีผู้จะลอบสังหารพวกเขา?
เมื่อบ่าวรับใช้ของสำนักงานผู้พิพากษาไปแล้ว เหลือแต่พวกนางอยู่ในห้อง ตัวตัวจึงเอ่ยถามออกมา
“บิดาที่รัก ทราบได้อย่างไรว่ามีคนชั่วร้าย?”
เจียวอี้มองภรรยาที่ยังตกใจไม่หายสักครู่ แล้วจึงเหลือบมองตัวตัว
“สำนึกในภัย!”
เมื่อเจียวอี้พูดจบ เห็นแต่ตัวตัวนิ่งงันเต็มไปด้วยความงุนงง
“เมื่อพวกเว้าออกจากเมืองเซียนหยาง มีคนตามหลังมาหรือไม่?” เจียวอี้ตั้งใจชี้แนะตัวตัว
ตัวตัวพยักหน้า “ใช่แล้ว จัดการหมดแล้วไม่ใช่หรือ?”
“ตอนที่พวกเว้าอยู่บนภูเขา ยังมีอีกกลุ่มหนึ่ง”