ใกล้เที่ยง ตัวตัววิ่งกลับมาอย่างร่าเริงใจดี
จุกผมบนศีรษะของนางเอื้อนไหวจนแทบจะหลุดรุ่ย
ถ้าไม่ได้รัดด้วยแพรขาว คงหวีเปิดกระจายมาแล้ว
"พ่อ ผมหนูหลุดรุ่ยแล้ว!"
ตัวตัววิ่งไปหาองค์ชายผิงหยางอย่างชื่นบาน
องค์ชายผิงหยางขมวดคิ้วมองผมของตัวตัว
สุดท้าย เขาก็ยอมจำนน
"ไปเอาหวีมา"
"ได้เลย!"
ตัวตัวกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี แล้ววิ่งไปหยิบหวี
องค์ชายผิงหยางรื้อแพรขาวออกอย่างระมัดระวัง ปล่อยให้ผมกระจาย
"พ่อ วันนี้หนูเห็นลูกไก่แล้ว!"
"ที่แท้ ลูกไก่ออกมาจากไข่อย่างนั้นเอง!"
"ลูกไก่ตัวจิ๋วเดียว เกิดมาก็ส่งเสียงจิ๋ว ๆ ร้องอยู่แล้ว น่ารักเหลือเกิน"
"เขาว่ากันว่าลูกเป็ดกับลูกห่านก็ออกมาจากไข่!"
"แต่พ่อคะ ทำไมลูกแกะกับลูกวัวถึงไม่ได้ฟักออกมาจากไข่ล่ะ?"
องค์ชายผิงหยางยึดศีรษะของตัวตัวเอาไว้ ไม่ให้ขยับไปมา
"พ่อคะ บอกหนูหน่อย ทำไมพวกมันถึงไม่เหมือนกันล่ะ?"
"สัตว์แต่ละชนิดเกิดด้วยวิธีต่างกัน เพราะบรรพบุรุษของมันเกิดด้วยวิธีต่างกัน"
ด้วยประสบการณ์จากช่วงเช้า องค์ชายผิงหยางรัดจุกผมเล็ก ๆ ได้อย่างรวดเร็ว
"แล้วบรรพบุรุษของพวกมัน ทำไมวิธีเกิดถึงต่างกันล่ะ?"
ตัวตัวเฝ้าถามไม่ยอมเลิกรา
"เพราะบรรพบุรุษของพวกมันเผชิญความทุกข์ยาก ต่างก็มีความคิดของตนเอง"
"พวกมันเลือกวิธีสืบพันธุ์ที่ต่างกัน เพื่อให้ลูกหลานได้มีชีวิตรอดอย่างปลอดภัย"
องค์ชายผิงหยางในที่สุดก็รัดผมเสร็จ