หัวหน้าไร่ตกใจจนหน้าซีดเผือด
"ฝ่าบาท ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าน้อยที่ดูแลไม่ดีพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยพาคนเหล่านี้มาถวายโดยเฉพาะ โปรดให้ฝ่าบาทลงโทษตามสมควรพ่ะย่ะค่ะ"
จี่ซือเย่กับลูกน้องอีกสองสามคนสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
"ขอฝ่าบาทโปรดให้ชีวิตเถิด ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าน้อยที่หูตาบอด ข้าน้อยยอมโขกศีรษะขอโทษฝ่าบาท โปรดอภัยให้ด้วยเถิด"
จี่ซือเย่กับลูกน้องเคาะศีรษะลงพื้นเสียงดังกึกก้องไม่หยุดหย่อน
องค์ชายผิงหยางเหลือบมองหลิงเฟิงหนึ่งครั้ง หลิงเฟิงจึงก้าวออกไป
"เงินที่ให้ไปเมื่อครู่ล่ะ เอามา!"
หัวหน้าไร่รีบล้วงเงินสิบสองออกจากอกเสื้อ ยกมือสองข้างนำขึ้นเหนือศีรษะอย่างเคารพนบนบ
หลิงเฟิงจ้องด้วยแววตาพิโรธ
"ข้าให้เงินไปยี่สิบสอง เจ้ากล้ากลืนไปครึ่งหนึ่งเองงั้นหรือ!"
หัวหน้าไร่ตัวสั่น
"ข้าน้อย...ข้าน้อยได้มาเพียงเท่านี้เอง..."
หัวหน้าไร่เบิกตาโพลงขึ้นมาทันที หันไปตบหน้าจี่ซือเย่เต็มแรง
"หมาบ้านไหนกินข้าวเจ้าแล้วขุดหลุมฝังเจ้า กล้ากลืนเงินของนายท่านงั้นรึ!"
จี่ซือเย่ถูกตบจนล้มคว่ำลงพื้น รีบคลานขึ้นคุกเข่าให้เรียบร้อย แล้วล้วงเงินสิบสองออกมาจากอกเสื้อ
"ข้าน้อยถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงจนสติหลอน ขอฝ่าบาทโปรดอภัยโทษเถิด!"
หลิงเฟิงยื่นมือรีบคว้าเงินทั้งหมด แล้วนำยี่สิบสองไปถวายต่อหน้าองค์ชายผิงหยาง
องค์ชายผิงหยางทอดสายตามองชราผู้คุกเข่าพร้อมครอบครัวอยู่ไม่ไกล
"ท่านเฒ่าโปรดลุกขึ้นเถิด"
"นี่คือค่าอาหารมื้อนี้ของเรา โปรดรับไว้ อย่ารังเกียจว่าน้อยเลย"
หลิงเฟิงถือเงินเดินเข้าไปหาท่านเฒ่า แล้ววางเงินลงบนอุ้งมือของท่าน
ท่านเฒ่ารู้สึกว่าเงินในฝ่ามือร้อนผ่าวเหมือนไฟ