หลวี่โต้วก้มหน้าลง
“หญิงขอโทษท่านหลี่ หญิงผิดเอง”
ท่านหลี่ประสานแขนไว้หน้าอก
“ผิด? ผิดตรงไหน? หรือว่าคำพูดที่พวกเจ้าเอ่ยกันเมื่อครู่นี้เป็นเรื่องลวงกันนักหรือ”
หลวี่โต้วพยักหน้า
“ครับ หญิงไม่ควรลอบพูดประจานเบื้องหลัง...ไม่แล้ว! หญิงไม่ได้พูดประจานท่าน!”
“หญิงไม่ควรนินทาท่านอยู่เบื้องหลัง หญิงผิดจริง ๆ ถ้าจะลงโทษก็ขอให้ลงโทษหญิงคนเดียวพอ ไม่เกี่ยวกับตัวตัว!”
ตัวตัวดึงแขนเสื้อของหลวี่โต้วเบา ๆ
“หลวี่โต้ว หลวี่โต้ว!”
หลวี่โต้วมองตัวตัวด้วยความงุนงง ตัวตัวทำสีหน้าเป็นสัญญาณว่าคำที่พึ่งพูดไปผิดแล้ว
หลวี่โต้วมึนตึ้งไปชั่วครู่
“ท่านหลี่ คำที่พวกหนูพูดกันเมื่อครู่เป็นความจริงของแท้!”
“ขนมของท่านอร่อยยิ่งนัก! อร่อยยิ่งกว่าของจีเสียงจือเสียอีก เป็นขนมที่อร่อยที่สุดเท่าที่หนูเคยได้ชิมมา”
ท่านหลี่ถูกขันจนหัวเราะออกมา
นางยื่นมือหยิกแก้มตัวตัวเบา ๆ แก้มน้อยแดงซ่านขึ้นมาทันที
ท่านหลี่รีบเอามือลูบปลอบ แต่ยิ่งลูบ แก้มของตัวตัวยิ่งแดง
“ไม่ธรรมดาจริง ๆ เป็นกายของคุณหนูอย่างแท้ ผิวพรรณละเอียดอ่อนนัก แค่แตะเบา ๆ ก็แดงซะแล้ว”
ตัวตัวลูบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วเงยหน้ายิ้มเขินให้ท่านหลี่
“เจ้าตัวเล็กนี่ ปากหวานเหลือเกิน เจ้ากินขนมมากี่ครั้งต่อครั้ง ถึงกล้าว่าเป็นขนมที่อร่อยที่สุดกัน”
สีหน้าของท่านหลี่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
ตัวตัวพยักหน้าตั้งใจ “ก็เป็นขนมที่อร่อยที่สุดจริง ๆ!”
ท่านหลี่ลูบเศียรตัวตัวเบา ๆ
“พอแล้ว อย่ามาเลียเท้า ขนมแค่กี่ชิ้นเชียว ข้าทำได้อีกเพียบ”