"ตัวตัว จึ่ไปไหน"
อิ่งเหนียงรีบตามรอยกวาดไป
"ข้ามีธุระ ไปแล้วกลับมาเสียทีเดียว"
ตัวตัวผลักประตูห้องข้าง ๆ เปิดออก
ภายในห้อง เงียบสนิท
ตัวตัวอึ้งไปชั่วครู่ แล้วหันหลังวิ่งออกไปอีก
อิ่งเหนียงได้แต่วิ่งตามหลังไป
ตัวตัววิ่งรุดไปเรื่อย ๆ จนถึงหน้าประตูใหญ่ของวังอ๋อง
คนเฝ้าประตูรีบเข้ามาขวางเอาไว้
"เจ้าหญิงคะ หนูไม่อาจให้พระองค์ออกไปได้"
ตัวตัวหน้าเปี่ยมด้วยความร้อนรน "พ่อของข้าออกเดินทางไปหรือยัง"
คนเฝ้าประตูคำนับอย่างเคารพ
"แล้ว ท่านเจ้าหญิง องค์อ๋องและบรรดาท่านออกเดินทางไปได้ช่วงหนึ่งแล้ว"
ตัวตัวมองถนนยาวสุดลูกหูลูกตา ไตร่ตรองชั่วครู่ ก็หันกลับวิ่งเข้ามาอีก
"ตัวตัว จึ่วิ่งไปทำกระไรกันแน่"
อิ่งเหนียงไล่ตามมาทัน แล้วฉุดแขนเจ้าหลิ่นไว้
"พ่อของข้าพาคนไปที่ไร่นา ฟ้ากำลังจะลู่ฝนใหญ่ ข้าต้องไปตามคนไปตามพ่อกลับมา"
พูดจบ ตัวตัวก็หันตัวจะวิ่ง
อิ่งเหนียงกุมแขนไว้
"ตัวตัว เจ้าไม่ต้องวิตกหรอกนะ"
"องค์อ๋องท่านย่อมรู้กันว่าฝนกำลังจะตก ท่านทั้งหลายเป็นผู้ใหญ่ ย่อมหลบฝนให้ตัวเองได้เป็นแน่"
ตัวตัวลังเลชั่วครู่ แล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ที่แท้ สิ่งที่นางมองคือตัวอักษรสีทองที่พลิกพริ้วอยู่ตรงหน้า
[วันนี้จะเกิดฝนมหาภัยพายุใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา]
[เส้นทางสู่ไร่นาจะถูกสายฝนท่วม ภูเขาจะพังทลายไหลลงมา]
[ฝนมหาภัยครั้งนี้จะทำให้ชาวบ้านนับไม่ถ้วนสูญสิ้นบ้านเรือน เร่ร่อนไร้ที่พึ่งพิง]