ฟูจื่อจางยื่นมือออกไปให้ตัวตัวโดยไม่ลังเล กลับทำให้ตัวตัวเกิดความสงสัยขึ้นมา
นางรู้ดีว่าฝีมือการแพทย์ของฟูจื่อจางอยู่ระดับใด
ถ้าฟูจื่อกินอะไรบางอย่างเข้าไปจนเปลี่ยนชีพจร หนูจะสัมผัสออกได้หรือไม่เล่า
ฟูจื่อจางเห็นตัวตัวนิ่งไม่ขยับ จึงยื่นมือออกมาข้างหน้าอีกเล็กน้อย
“ขอท่านหญิงเมาะชีพจรด้วยเถิด”
ตัวตัวลังเลแวบหนึ่ง แล้วยื่นมือจับชีพจรของฟูจื่อจาง
ชีพจรกลับแข็งแรงกุดชุ่มนัก มิได้เหมือนชีพจรที่นางเคยเมาะมาก่อน
ตัวตัวขมวดคิ้ว แล้วเปลี่ยนไปจับอีกข้างหนึ่ง
ฟูจื่อจางเปี่ยมด้วยองค์ท่าทางภาคภูมิใจ “เป็นเช่นไร เลือดเนื้อน้ำใจเป็นดังคนหนุ่มสาวกระมัง”
ตัวตัวถอนมือคืน ส่งสายตาเต็มไปด้วยความสงสัยมองฟูจื่อจาง
“ฟูจื่อ ท่านเผอิญกินยาอะไรเข้าไปหรือเปล่าเจ้าคะ”
ฟูจื่อจางรีบร้อนโบกมือปฏิเสธ “เปิ่นฟูมิเคยกินของสิ้นเปลืองไร้สาระเช่นนั้น”
ตัวตัวแสดงสีหน้าไม่เชื่ออย่างชัดเจน
ไม่กิน? ครั้นจะเชื่อได้อย่างไร!
ใครเล่าจะกินยาพิษเล่นโดยไม่มีเหตุผล
“หนูให้ได้แค่เม็ดเดียวเท่านั้น และถ้าเจ้าต้องการชิม ต้องชิมต่อหน้าหนู!”
ฟูจื่อจางรู้ดีว่าตัวตัวห่วงใยร่างกายของเขา ใจจึงเต็มเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง
แต่สีหน้าภายนอกกลับแสดงความไม่พอใจอย่างที่สุด
“ครึ่งหนึ่ง! อย่างน้อยต้องครึ่งหนึ่ง!”
เขาเห็นตัวตัวหันหลังกำลังจะออกไป จึงรีบร้อนอธิบาย
“เปิ่นฟูจะชิมต่อหน้าเจ้าหนึ่งเม็ด ส่วนที่เหลือเพียงแต่เก็บไว้เท่านั้น!”
ตัวตัวหยุดยืน แล้วหันศีรษะกลับมามองฟูจื่อจาง
“ฟูจื่อ ท่านพูดแล้วนับถือเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”