พ่อบ้านได้ยินเสียงขององค์หวังผิงหยาง ก็สะดุ้งสุดตัวกลิ้งลงไปด้านล่าง
เล่มมีดสั้นพุ่งเป้าหลง พ่อบ้านลุกขึ้นกลิ้งตะกุยหนีไปได้
"นางแซ่นี กับพวกเจ้าอีกหลายคน กลับไปเถอะ"
"เรื่องในวันนี้ พวกเจ้าทำได้ดีนัก คนละคนข้าจะให้รางวัลเงินเดือนหนึ่งเดือน"
"กลับไปแล้วไปขอรับได้ที่เหลียนซิน"
"ขอบพระคุณฮูหยิน!"
นางแซ่นีและบรรดาแม่นางทั้งหลายต่างคุกเข่าลงโขกศีรษะขอบพระทัยองค์หวังผิงหยางแล้วออกเดินจากไปอย่างร่าเริงใจปลื้ม
องค์หวังผิงหยางส่งสายตาบอกใบ้ให้เหลียนซิน นางรีบก้าวเดินออกไป
"เจ้าทำเช่นนั้นเพราะเหตุใด" ซี่จิ่นซินยังไม่เข้าใจนัก
"จิ่นซิน เจ้ามาเมื่อใดแล รีบมานั่งเสีย"
องค์หวังผิงหยางลุกขึ้น คว้าแขนซี่จิ่นซินผู้หน้าบึ้งมาไว้ใกล้ ๆ อย่างออดอ้อน
ซี่จิ่นซินยอมตามแรงลาก ลงนั่งบนเก้าอี้
"พ่อบ้านเมื่อครู่ เจ้าทำไมถึงปล่อยให้หนีไป"
"ผู้ทรยศนายเช่นนี้ สมควรตาย!"
"เจ้าอย่าใจอ่อนเพราะความเมตตาของสตรี จากนี้ไป เขาจะกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่!"
ซี่จิ่นซินรู้ดีว่าสหายรักของนางนั้นนิสัยอ่อนหวาน อารมณ์ดีเกินไป
บ่าวคนหนึ่งแม้กล้าลอบประหารนายเช่นนี้ คนเช่นนี้แม้จะลงโทษประหารพันเล่มก็ยังไม่พอ
องค์หวังผิงหยางโบกมือ คนรับใช้ในห้องทั้งหมดจึงถอยออกไปหมด
"จิ่นซิน เจ้าฟังข้าก่อน"
องค์หวังผิงหยางอธิบายเสียงเบา
"อ๋องสืบทราบว่า เบื้องหลังพ่อบ้านคนนี้มีผู้คนยืนหลังอยู่"
"แต่ทว่า อ๋องสืบมาแล้วก็ยังไม่ทราบว่า ผู้ที่ยืนหลังเขานั้นเป็นผู้ใด"