องค์ชายผิงหยางคิดหาเหตุสมควรไม่ออก ฝ่ายหลิงเฟิงเฝ้ากราบทูลเรื่องราวจบลง กลับพบว่าองค์ชายผิงหยางดูเหมือนจะไม่ได้สดับตำฟังสิ่งใดเลย
"พ่ะย่ะค่ะ มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือพระเจ้าคะ"
องค์ชายผิงหยางยื่นพระหัตถ์ทั้งสองออกไป "หลิงเฟิง เจ้าเห็นเปิ่นหวังบาดเจ็บที่หัตถ์ข้างใดหรือไม่เมื่อครู่"
หลิงเฟิงงงงวยยิ่งนัก จ้องมองไปสองสามตา
"พ่ะย่ะค่ะ พระหัตถ์ของฝ่าบาทมิได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย"
องค์ชายผิงหยางแคลงใจในใจยิ่ง ลูบพระหัตถ์ตรวจดู ก็ไม่มีแม้แต่ความเจ็บแปลบเดียว
หรือว่าพระองค์จะตาฝาดไปเอง?
"เจ้าไปบอกองค์หวังผิงหยางว่า ให้สลับเจ้าสาวที่ชื่อผั่นหยากับหลวี่โต้ว ย้ายตัวหลวี่โต้วไปปรนนิบัติท่านยาย"
หลิงเฟิงแสดงความแปลกใจออกทางสีหน้า
"พ่ะย่ะค่ะ สาวใช้นั้นยังถูกท่านยายลงโทษอยู่เมื่อวานนี้เอง"
"และที่คุณหนึ่งตัวตัวมีสาวใช้อย่างหลวี่โต้วปกป้องอยู่ นางเป็นที่พึ่งแห่งเดียวของคุณหนึ่ง"
องค์ชายผิงหยางเงยพระเนตรขึ้น จ้องมองหลิงเฟิงลึกซึ้ง
"เมื่อไรเจ้าเริ่มเหนียวหนึบน้ำขุ่นเช่นนี้เข้าแล้ว?"
"และในเรือนเปิ่นหวังมีคุณหนึ่งอะไรกัน? เจ้านี่มาสอนเปิ่นหวังทำราชกิจหรือ?"
หลิงเฟิงก้มศีรษะลง "กระหม่อมมิอาจกล้า"
องค์ชายผิงหยางหมุนแหวนหยกในพระหัตถ์ ใคร่ครวญชั่งใจอยู่ชั่วครู่
"เจ้าไปยังห้องฟืนสักครั้ง แกล้งทำมือสั้นปล่อยตัวผู้ที่แซ่ซ่งนั้นหนีไป จำไว้ ต้องเป็นความ 'ประมาท' เท่านั้น!"
หลิงเฟิงประสานมือคารวะ "กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"แล้วไป รีบไปปฏิบัติราชการเสีย"
"พ่ะย่ะค่ะ"
หลิงเฟิงรุดจากไปอย่างรวดเร็ว จากบนกิ่งไม้มีทหารองครักษ์ผู้หนึ่งร่วงลงมา คุกเข่าลงต่อหน้าองค์ชายผิงหยาง
"ข้อผิดพลาดของกระหม่อมเอง ขอพระเจ้าโปรดให้อภัยพ่ะย่ะค่ะ!"