ยามเช้าตรู่ หมู่บ้านตงโกว
ขณะนั้น ในเขาชิงหนิวที่อยู่ติดกับหมู่บ้านตงโกว มีสามีภรรยาคู่หนึ่งนั่งยอง ๆ มองเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนอยู่บนพื้นอย่างทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าของนางแดงก่ำ
“พ่อเด็ก หรือว่าเราพาเด็กคนนี้กลับไปด้วยดีไหม ตัวร้อนขนาดนี้ ถ้าเราไม่ช่วย นางต้องไม่รอดแน่” หญิงที่เอ่ยขึ้นคือหลี่ชิว ลูกสะใภ้คนโตของตระกูลอัน
เพราะเมื่อคืนก่อน หลี่ชิวฝันว่าได้กินแผ่นแป้งผักชีดาว จึงเกิดอยากกินขึ้นมา ทั้งยังไม่ค่อยได้ตามใจปากนัก นางเลยชวนสามีขึ้นเขาไปหาผักชีดาวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ผลคือเพิ่งเดินไปถึงครึ่งเขาก็พบเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังเป็นไข้
ดูจากเสื้อผ้าที่สวมอยู่แล้ว เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ไม่เหมือนลูกหลานบ้านยากจนเลยสักนิด เสื้อผ้าของนางดีกว่าของพวกเขาไม่รู้ตั้งกี่เท่า
ยิ่งเพราะกำลังเป็นไข้ ใบหน้าแดงระเรื่อของเด็กน้อยจึงขับให้ผิวขาวเนียนยิ่งขึ้น แม้แต่ขนตาที่หลับพริ้มอยู่ก็ยังยาวมาก
มองอย่างไรก็เป็นเด็กหญิงที่น่ารักมาก หลี่ชิวเห็นแวบแรกก็ชอบจนถอนตัวไม่ขึ้น หากนางมีลูกสาวที่งดงามอย่างนี้ได้ก็คงดี
แต่อันต้าเฉียงกลับลังเลอยู่บ้าง แค่เห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกหลานบ้านธรรมดา ตอนนี้ยังถูกทิ้งไว้ที่นี่ หากพวกเขาช่วยเด็กคนนี้ไว้ จะพาเรื่องยุ่งยากมาให้หรือเปล่า?
อันต้าเฉียงบอกความกังวลของตนออกมา แต่หลี่ชิวกลับคิดต่าง “ข้าว่าเจ้าคิดมากเกินไปแล้ว พวกเขาคงไม่ต้องการเด็กคนนี้ ถึงได้เอามาทิ้งไว้บนเขา
แต่ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง เอาอย่างนี้ไหม เราพาเด็กกลับไปรักษาก่อน พอรักษาหายแล้วค่อยเอากลับมาวางไว้ที่เดิม”
นางก็เป็นแม่คนเหมือนกัน จะทนมองเด็กน่ารักขนาดนี้นอนตัวร้อนอยู่ตรงนี้โดยไม่ช่วยได้อย่างไร ค่อยคิดหาทางพากลับไปก่อนแล้วกัน
“แม่... หนูร้อน... หนูอยากให้อุ้ม”
ทันใดนั้น เด็กหญิงตัวน้อยที่นอนอยู่บนพื้นก็ลืมตาขึ้น มองหลี่ชิวด้วยสีหน้าคับข้องใจ พลางร้องเรียกแม่ไม่หยุด ยังอ้อนขอให้อุ้มอีกด้วย
พอถูกเรียกเช่นนั้น หัวใจของหลี่ชิวก็อ่อนยวบ ความลังเลเพียงน้อยนิดพลันสลายไปจนหมด เด็กคนนี้เรียกนางว่าแม่แล้ว แสดงว่ามีวาสนาต่อกัน อีกอย่างนางก็อยากมีลูกสาวมาตลอด
ที่สำคัญ เด็กหญิงตัวน้อยใช้ดวงตากลมใสเหมือนลูกกวางมองนางอยู่ นางจะปฏิเสธลงได้อย่างไร
หลี่ชิวรีบอุ้มเด็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วหันไปมองสามีอย่างมุ่งมั่น
“พ่อเด็ก ข้าไม่สนแล้ว เด็กคนนี้เรียกข้าว่าแม่ ข้าจะพานางกลับไปด้วย เราถือเสียว่ามีลูกสาวเพิ่มอีกคนก็แล้วกัน ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากมีลูกสาวมาตลอดหรอกหรือ?”
อันต้าเฉียงถึงกับพูดไม่ออก เมื่อครู่ยังแค่บอกว่าจะช่วยเด็กคนนี้อยู่เลย ไฉนพริบตาเดียวกลายเป็นจะรับเลี้ยงเสียแล้ว?
“ข้าอยากมีลูกสาวก็จริง แต่ที่อยากได้คือลูกสาวที่เราสองคนให้กำเนิดเองต่างหาก”
“พ่อไม่เอาหนูเหรอ?” ตอนนั้นเด็กหญิงตัวน้อยหันไปมองอันต้าเฉียง สีหน้าและน้ำเสียงยิ่งน่าสงสารกว่าเมื่อครู่เสียอีก
อันต้าเฉียงได้ยินแล้วก็ใจอ่อนยวบ เด็กคนนี้เรียกเขาว่าพ่อด้วย เด็กผู้หญิงเรียกพ่อกับเด็กผู้ชายเรียกพ่อนั้นไม่เหมือนกันเลย เสียงเรียกของนางทำเอาหัวใจเขาอ่อนละลายไปหมด
“ข้าไม่ได้บอกว่าไม่เอาเจ้าเสียหน่อย เฮ้อ... เอาเถอะ ในเมื่อเรียกพ่อเรียกแม่แล้ว เราก็รับนางไว้ก็แล้วกัน
แต่ต้องเตรียมใจเรื่องพ่อแม่ของข้าให้ดี อย่างไรเสียบ้านเราก็มีคนมาก ตอนนี้ยังเป็นช่วงที่ข้าวเก่าหมด ข้าวใหม่ยังไม่ออก เพิ่มปากมากินอีกคนก็ต้องเพิ่มข้าวอีกส่วน”
เห็นสามียอมตกลงในที่สุด หลี่ชิวก็ยินดีอยู่ในใจ แต่แล้วก็นึกถึงแม่สามีที่เอาแต่ใจขึ้นมา จึงอดหวั่นใจไม่ได้
ถึงอย่างนั้น ปกติแม่สามีก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล หากนางพูดดี ๆ และยืนกรานอีกสักหน่อย ก็คงเก็บเด็กคนนี้ไว้ได้แน่
ไม่รู้ทำไม เพียงเห็นเด็กคนนี้แวบแรก นางก็รู้สึกชอบขึ้นมา แถมเด็กคนนี้ยังเรียกนางว่าแม่อีกด้วย
“แย่แล้ว เด็กคนนี้หลับไปอีกแล้ว เราต้องรีบลงเขาไปหาท่านอาเจ็ด ให้เขาช่วยดูอาการหน่อย”
อันต้าเฉียงเห็นเด็กหญิงในอ้อมแขนภรรยาหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม เขากลัวจริง ๆ ว่าเด็กคนนี้จะไม่รอด
ดังนั้นสามีภรรยาจึงไม่เก็บผักชีดาวกันแล้ว รีบอุ้มเด็กลงจากเขา มุ่งหน้าไปบ้านอันเหล่าชี หมอประจำหมู่บ้านตงโกวทันที
เวลานี้อันเหล่าชีก็เพิ่งตื่น กำลังบ้วนปากอยู่ในลานบ้าน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนทุบประตูบ้านอย่างแรง
แค่ได้ยินก็รู้ว่าต้องมีคนป่วยมาหา ไม่อย่างนั้นคงไม่รีบร้อนมาตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้
อันเหล่าชีเปิดประตูก็เห็นอันต้าเฉียงกับภรรยา ในอ้อมแขนของอันต้าเฉียงยังมีเด็กน้อยหน้าตาสะสวย ใบหน้าแดงก่ำคนหนึ่งอยู่ด้วย
“ต้าเฉียง เด็กในอ้อมแขนเจ้าเป็นใครมาจากไหน?”
“ท่านอาเจ็ด เรื่องนั้นค่อยว่ากันทีหลัง ท่านช่วยดูเด็กคนนี้ก่อนเถอะ ตัวร้อนจี๋เลย ข้ากลัวว่าถ้าปล่อยให้ไข้ขึ้นต่อไป สมองนางจะถูกเผาจนเสียหาย”
อันต้าเฉียงมีสีหน้าร้อนใจ ในเมื่อเขาตั้งใจจะรับเด็กคนนี้ไว้ ก็จะปฏิบัติต่อนางเหมือนลูกสาวแท้ ๆ
“ได้ พวกเจ้ารีบเข้ามา” อันเหล่าชีพูดพลางหลีกทางให้อันต้าเฉียงกับภรรยาเข้าบ้าน
ไม่นาน อันเหล่าชีก็จับชีพจรเด็กหญิง จากนั้นจึงจัดยาไปพลางอธิบายไปพลาง “เด็กคนนี้เป็นไข้เพราะติดลมหนาว
เดี๋ยวเอายานี้ต้มจาก 3 ถ้วยให้เหลือ 1 ถ้วย แล้วให้ดื่มตอนยังร้อน ดื่มแล้วห่มให้ออกเหงื่อสักรอบก็ไม่เป็นไรแล้ว นี่ ยา 2 วัน ทั้งหมด 20 อีแปะ”
หลี่ชิวรับยามา สีหน้าขอโทษขอโพย “ขอโทษด้วยนะท่านอาเจ็ด พวกเรารีบร้อนออกจากบ้านเลยไม่ได้พกเงินมา เดี๋ยวข้าค่อยเอามาให้ทีหลัง”
สามีภรรยาพูดจบก็รีบอุ้มเด็กออกจากบ้านอันเหล่าชี พวกเขาต้องรีบต้มยาให้เด็กกิน
อันเหล่าชีมองแผ่นหลังของสามีภรรยาอันต้าเฉียงที่รีบร้อนจากไป ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอันต้าเฉียงยังไม่ได้บอกเลยว่าเด็กคนนั้นมาจากไหน
ตอนนี้คนบ้านอันตื่นกันหมดแล้ว บางคนต้องไปทำงานในนา ส่วนบางคนก็ลุกขึ้นมาทำอาหารเช้า
เมื่อเห็นอันต้าเฉียงกับหลี่ชิวอุ้มเด็กหญิงที่งดงามเกินบรรยายกลับมา ทุกคนต่างเบิกตากว้าง
“ต้าเฉียง พวกเจ้าสองคนอุ้มเด็กกลับมาทำไม? เด็กคนนี้เป็นลูกบ้านไหน? ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ เป็นไข้หรือ?” พอเห็นเช่นนั้น หวังเหล่าไท่ก็รีบเข้าไปถามไม่หยุด
หลี่ชิวกลัวแม่สามีจะซักถามตน จึงรีบถือยาเข้าไปในครัว
อันต้าเฉียงเห็นดังนั้นก็ได้แต่บอกว่า “รอข้าจัดการเด็กคนนี้ให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยเล่าให้พวกท่านฟัง”
……
“อะไรนะ? พวกเจ้าจะเลี้ยงเด็กคนนี้หรือ?” พอหวังเหล่าไท่รู้เรื่องราวทั้งหมดก็อดอุทานด้วยความตกใจไม่ได้
อันต้าเฉียงเผชิญหน้ากับสายตาและแรงกดดันจากคนทั้งบ้าน แล้วยืนกรานว่า “ใช่ อีกอย่างนางก็เรียกพวกเราว่าพ่อแม่แล้ว ในเมื่อเรารับนางเป็นลูก ก็ต้องเลี้ยงดูนาง
นางถูกทอดทิ้งมาแล้วครั้งหนึ่ง หากตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าถูกทอดทิ้งเป็นครั้งที่สอง นางก็น่าสงสารเกินไป เด็กตัวเล็กขนาดนี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่”
หลังอันต้าเฉียงพูดจบ ไม่มีใครในห้องส่งเสียง ทุกคนกำลังรอคำตัดสินจากนายท่านอัน
เพราะนายท่านอันต่างหากที่เป็นประมุขของบ้านนี้ ต่อให้หวังเหล่าไท่ไม่เห็นด้วย ขอเพียงนายท่านอันเอ่ยปาก เรื่องนี้ก็เป็นอันตกลงได้
นายท่านอันสบตากับหวังเหล่าไท่ หวังเหล่าไท่คิดว่าเมื่อครู่เด็กหญิงหน้าตาน่ารักคนนั้นถูกทอดทิ้งมาจริง ๆ ทั้งยังมีวาสนากับบ้านอัน เช่นนั้นก็รับเลี้ยงเถอะ อย่างไรเสียก็เป็นชีวิตคนหนึ่ง
ความคิดของนายท่านอันก็เหมือนกับหวังเหล่าไท่ ที่สำคัญ คนอื่นไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาชอบหลานสาวมาก
หลานชายย่อมดีอยู่หรอก แต่หลานชายมีเยอะแล้ว แถมยังเป็นเจ้าพวกเด็กผู้ชายซุกซนทั้งนั้น จะสู้หลานสาวตัวขาวนุ่มนิ่มน่ารักได้อย่างไร
ที่สำคัญ ตลอด 5 หรือ 6 รุ่นที่ผ่านมา ตระกูลอันไม่เคยมีลูกสาวเลยสักคน ตอนนี้ลูกชายคนโตได้พบเด็กหญิงตัวน้อยน่าสงสารคนนี้เข้า หรือว่านี่จะเป็นลิขิตสวรรค์?
“พ่อ หนูอยากดื่มน้ำ” ทันใดนั้นก็มีเสียงเล็ก ๆ ของเด็กดังขึ้นในห้อง